Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

U bent hier:

Welkom op 1001KorteVerhalen.nl

Hier op 1001KorteVerhalen.nl kunt u gemakkelijk de leukste korte verhalen vinden. Er staan op dit moment 1.632 verhalen op de site. We hebben ze voor u verdeeld over diverse categorieën, zoals bijvoorbeeld kinderverhalen, romantische verhalen of waargebeurde verhalen.

Ook kunt u uw zelf geschreven verhalen insturen, zodat anderen deze kunnen lezen en hierop hun reacties kunnen geven. Bij elk verhaal heeft u de mogelijkheid om dit direct uit te printen of uw waardering te geven.

We wensen u veel plezier op 1001 Korte Verhalen.nl!

Verhaal van de dag

  • 14/03/2019spiegelbeeld

    toen ze jonger was en een horloge
    slechts diende als sieraad

    Fairouz
  • 15/03/2019Een muis in de kerk

    Chris gaat naar de kerk. De kerk vindt hij saai. Maar nu is het niet saai. Want Chris ziet een muis in de kerk. De muis heeft haast. Hij sprint. Hij rent heel hard naar een stoel. Op die stoel zit Bep. Bep is al oud. Zij schrikt. Haar hart slaat heel hard. Want de muis bijt in haar pink. Ze schudt hem van zich af. Ze gilt. Dat hoort niet. Niet hier in de kerk. Ze valt flauw. De man naast haar pakt haar op en neemt haar op zijn arm. Hij schudt haar heen en weer. Het helpt niets. Hij bidt tot God. God is daar in de kerk.

    Koert
  • 16/03/2019Het witte uitgerekte wezen

    Heden
    Ik rende voor mijn leven, mijn keel deed pijn van de koude lucht dat naar binnendrong in mijn longen. Maar van binnen brandde het. Ik keek schichtig over mijn schouder en dat ding zat nog steeds achter mij aan. Hoe kon ik zo dom zijn? Een tak versperde mijn weg en ik viel keihard op de grond. Maar ik moest snel opstaan. Ik kroop over de grond, voelde de aarde onder mijn nagels en stond met moeite weer op. Mijn linker enkel was verzwikt en ik kon niet meer goed lopen, ik hinkte verder maar ik kwam bijna niet meer vooruit. Ik keek om mij heen, een uitweg. Een boom! Ik klom in de boom en drukte mijn kiezen op elkaar om niet te gaan schreeuwen. Ik klom zo hoog als ik kon en wachtte af, nog nahijgend van de achtervolging die nog steeds aan de gang was. Na enkele minuten gewacht te hebben was het er nog steeds niet. Ik wilde al bijna naar benden klimmen toen ik het weer zag. Een lange witte gedaante, het had geen gezicht en lange klauwen dat de vingers van het wezen moest voorstellen. Ik bleef doodstil in de boom zitten met mijn ogen dichtgeknepen, hopend dat dat ding weg zou gaan en nooit meer terug zou komen.

    Anoniem
  • 17/03/2019De uitnodiging voor hem

    De uitnodiging voor hem.
    Vrijdag

    yanique
  • 18/03/2019Echte vrienden?

    Dit verhaal gaat over Robert,
    Robert is niet echt populair, heeft geen mooie kleren en heeft maar 2 vrienden: Natasja en Mike. Zij zijn er altijd voor hem geweest. Maar alles veranderde toen Levi op school kwam. Levi was populair, had veel vrienden en de meeste meiden vonden hem leuk. Robert had hem altijd al gehaat. Levi pestte hem vaak en flirtte met Natasja...

    bertcoenen
  • 19/03/2019Eerste kus

    4/03/2016

    Anoniempje
  • 20/03/2019Ouder worden

    Over ouder worden en je plaats in het leven.

    Verteller
  • 21/03/2019het regent

    Het regent. Het regent hard. Maar dat kan Lieke weinig schelen. In een waas loopt ze door de winkelstraat terwijl de regen van haar afdruipt. Ze loopt tussen de mensen door maar ziet ze nauwelijks. Het lijkt alsof haar hoofd vol met watten zit, en alle geluiden om haar heen gedempt word. Ergens voelt ze een opgeluchtheid dat ze weekend had, en dat ze de volgende 2 dagen niet naar school hoefde. Ze verschoof de rugzak op haar rug. In haar zak voelde ze wat trillen. Automatische pakte ze haar telefoon uit haar zak en bracht hem naar haar oor. “Waar ben je, je had allang thuis moeten zijn!” Brieste haar moeder boos. “Kom onmiddellijk naar huis toe. Ik heb nog een appeltje met jou te schillen.” Lieke mompelde wat en hing op. Even deed ze haar ogen dicht. Dat was wel het laatste waar ze zin in had, om naar haar moeders preken te moeten luisteren. Toch draaide ze zich om en liep naar de bushalte aan het eind van de straat. Lieke plofte neer op de eerste beste stoel die vrij was, en keek door de beslagen raam naar buiten. De stad gleed voorbij. Ze stapte uit bij de halte voor haar deur. De straat waar ze woonde leek nog lelijker en somberder dan het normaal al was. Met lood in haar schoenen stak ze de sleutel in het slot, en drukte de deur open. Ze bleef even stil staan om te luisteren of ze haar moeder hoorde. “Doe die deur dicht, je laat alle warmte naar buiten.” Riep haar moeder vanuit de keuken. Lieke gooide haar tas neer, trok haar schoenen uit, en hing haar jas op. Op haar sokken liep ze naar de keuken toe. Haar moeder zat op de stoel aan de eettafel een tijdschrift te lezen, tot ze doorhad dat Lieke was binnengelopen. “Ik kreeg telefoon van je school. Je hebt weer gespijbeld.” Lieke keek haar aan en hoorde de woorden door haar hoofd zweefen. “Jij ondankbaar kind.” Haar moeder sloeg met haar vuist op de tafel. Lieke schrok. “Ik doe mijn best om alles zo best mogelijk te maken voor ons en wat doe jij? Liegen bedriegen en spijbelen. Ik geef je alles wat je maar wilt, en wat krijg ik ervoor terug? Bah, ik walg van je. Waarom kun jij je niet als elk ander kind gedragen en gewoon je best doen op school en een baantje zoeken. In plaats daarvan lig je alleen maar in bed.” Lieke slikte haar tranen in, als ze nu zou gaan huilen zou haar moeder helemaal boos worden. “Je bent net zo waardeloos als je vader. “ Lieke draaide zich om en rende de trap op. Achter zich hoorde ze haar moeder nog roepen. “Ik ben blij als jij ook het huis uit bent. Lieke gooide de deur achter zich dicht. De tas die ze had mee gegrepen toen ze de trap op rende smeet ze met een harde klap in de hoek van haar slaapkamer. Ze ging languit op haar bed liggen. Ze had een hekel aan haar leven. Ze haatte haar moeder die haar constant liep te vervloeken, ze haatte haar school waar ze elke dag werd getreiterd, ze haatte haar vader die haar in de steek had gelaten, en ze haatte het huis waar ze in woonde. Nergens had ze rust. Ze wou rust. Rust in haar hoofd. Ze had er al vaker over na gedacht. Lieke stond op en keek naar haar tas, ze wou haar tas meenemen, maar ze bedacht zich dat ze die niet nodig zou hebben. Voorzichtig opende ze de deur om te horen of haar moeder nog in de keuken was. Het was doodstil in huis. Ze sloop de trap af naar de gang. Ze keek om de hoek maar zag niks. Lieke plukte haar jas van de hanger en trok de deur snel achter zich dicht. De regen was opgehouden. Stap voor stap liep ze naar het station aan de eind van de straat. In haar hoofd voelde ze zich iets lichter worden. Dit was het. Nog even en ze zou verlost zijn van de duisternis, van alle rottigheid. Ongemerkt was ze al op het station aangekomen. Lieke liep op het bord af en keek wanneer de eerst trein kwam. Het lichte gevoel in haar hoofd verdween langzaam en maakte plaats voor spanning. Ze probeerde er niet aan te denken. De eerste trein kwam over 5 minuten op perron 1. Lieke liep daar naar toe. Het was er redelijk leeg, op een paar mensen na die ongeïnteresseerd voor zich uit staarde. Ze deed een stap naar voren terwijl ze naar beneden keek. Ze hoefde maar 2 stappen te doen. Lieke keek opzij, ze zag de trein al aan komen. Ze deed nog een stap. Ze sloot haar ogen. Nog even. Ze opende haar ogen weer en keek weer in de richting vanwaar de trein aankwam. Die kwam dichterbij. Opeens voelde ze een ruk aan haar arm waardoor ze naar achter werd getrokken. Ze draaide zich verdwaasd om en keek recht in het gezicht van een man. “Wil je dood zijn? Je staat zo dicht bij de rand dat de trein je zo dadelijk meesleurt.” Lieke keek nog steeds verdwaasd de man aan. Waar bemoeide hij zich mee. Met piepende remmen kwam de trein achter haar tot stilstand. De deuren sprongen open en de mensen stroomden om hun heen. Lieke trok haar arm los. Ze liep weg met de stroom mee, er niet van bewust dat de man haar eerst verbaasd en daarna bezorgd na keek. Toen zag hij in wat zij had willen doen. Hij begon achter haar aan te rennen. “Wacht even.” Riep hij. Met moeite haalde hij haar in. “Ik kan je helpen.” Het meisje keek hem aan. “Ik ben een maatschappelijk werker.” Het meisje keek hem nog steeds verdwaasd aan. “Je probeert niet zomaar zelfmoord te plegen. Kom dan gaan we naar een cafe, en dan gaan we erover praten.” Het gezicht van het meisje begon een beetje te ontdooien. Nog steeds geen woord zeggend knikte ze. “Kom, dan gaan we een warm kop thee halen.”

    ellen26
  • 22/03/2019vriendschap

    Vriendschap
    Lang lang geleden leefde er ergens op de wereld 5 vriendinnen

    emma groot
  • 23/03/2019De drogist

    Als ik dit afrekenen gaat ze het vast weer vragen...ik weet het zeker! Ze vraagt het namelijk áltijd, al twee jaar lang!! Ik begrijp het niet, wat heeft het voor zin om steeds weer die ene vraag te stellen? Ik geef toch standaard hetzelfde antwoord. Ze moet het vragen dat weet ik wel, maar het slaat echt nergens op.

    bubbles and blogs

Verhalen per maand

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Laatste nieuwsberichten

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »