Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Emma 15 – Liefdevolle obsessie

Emma 15 – Liefdevolle obsessie

In de droomwereld van mijn verlegenheid was lieve Emma ongetwijfeld de mooiste vrouw ter wereld. Ik keek tegen haar op zoals een dwerg tegen een berg, die hij ooit dacht te beklimmen. Ik kon niet anders dan hopen dat onze gezamenlijke nachtelijke verpozing een begin van een liefdesaffaire was. Ik wilde niets anders dan een bevestiging dat we het samen te gek met elkaar hadden gehad. De uren leken langer dan ze in werkelijkheid duurden. Ik kon me moeilijk op mijn studie voor het proefwerk natuurkunde concentreren. Dit was een lastig vak voor mij. Ik dacht de hele tijd aan de liefde.

Op de salontafel lag het nieuwste boek van Karel Krampool, de favoriete schrijver van Emma. “Truus en de krokodillentranen” stond er in rode letters als titel op de kaft. Geen enkele behoefte had ik om het boek te gaan lezen.

Toen lieve Emma terugkwam van de trip voor haar werk naar Antwerpen had ze het voortdurend over Maurice van Sleveren, de succesvolle homoseksuele kunstenaar uit Antwerpen. Ze had een uitgebreid interview met hem gehad in zijn atelier in Antwerpen.

Geen woord kwam er over haar lippen over het feit dat we samen de liefde hadden bedreven. En dat het een intense romantische gebeurtenis was geweest met meerdere hoogtepunten en een lang dromerig nagenieten.
Ik wist niet dat er homoseksuele kunstenaars bestonden. Ik had wel eens gehoord over homoseksuele herenkappers en een tennisspeelster die lesbisch was, maar er bestonden dus ook homoseksuele kunstenaars.
Lieve Emma irriteerde zich aan mijn naïviteit. Ze was al een keer eerder plotseling boos op me geworden omdat ik “broterham” zei in plaats van “boterham”. Ik dacht dat het met brood te maken had, maar zij wist me ervan te overtuigen dat het toch “boterham” was. Ik schrok van haar plotselinge boosheid. Het verheffen van haar stem. Had ik me dan toch vergist en had mijn uitbundige fysieke liefde haar teleurgesteld. Ze bleef maar drammen. Echt volhoudend alsof haar gelijk met iets heel belangrijks in de wereld verband hield. Het intimideerde me lichtelijk. Het was alsof ze mij extra wilde laten merken dat ik jong en onwetend was. En dat ik mij er allemaal niet te veel van voor moest stellen, over wat er tussen ons gebeurd was.

“Maurice van Sleveren”: ik had nog nooit iets over hem gehoord, maar toen de avond voorbij was wist ik meer over de kunstenaar Maurice van Sleveren dan dat ik over mezelf te weten kwam. En ik begreep al helemaal niet waarom ze niets over onze romantische nacht had gezegd.
In de fantasiewereld van mijn dromen had ik gehoopt dat mijn geliefde hospita mij de liefde zou verklaren. Het was in mijn gedachten een logisch gevolg geweest op onze vrijpartij. Emma Petronella was lieve Emma geworden. Maar lieve Emma was minder lief dan ik had gedacht. Ze etaleerde voortdurend haar kennis over allerlei zaken in de wereld die zij belangrijk vond, maar over haar gevoelens voor mij kon ze kennelijk niets kwijt.

Ik vond het vreemd, maar ik besloot voorlopig te zwijgen. En te luisteren, vooral luisteren, misschien kon ik ergens een rode draad vinden en er achter komen waarom ze mij zo veel had te vertellen. Misschien vond ze het moeilijk vanwege het leeftijdsverschil. Had ik er dan zelf over moeten beginnen? Ze gaf me de kans niet. Geen woord over de verse bos gladiolen in de woonkamer. Geen woord over de aandacht en de verzorging die ik Frits had gegeven. Frits was steeds vaker in de tuin te vinden.


Lieve Emma liet haar hele reportage over de Antwerpse kunstenaar Maurice van Sleveren de revue passeren. Werkelijk alles wat zij aan informatie had ingewonnen kwam voorbij. Zoals de keuzes voor zijn modellen, vaak bijzonder aantrekkelijke jonge vrouwen. De abstracte elementen in zijn werk, zijn passie voor lokale flora, zijn kennis over zang van vogels. Er was geen speld tussen te krijgen, wanneer Emma begon te praten verdwenen alle dagelijkse beslommeringen als sneeuw voor de zon. Emma was blij dat er iemand in haar huis was tegen wie ze kon praten. Ze had iemand om haar zwarte kater te verzorgen wanneer ze op reis was voor haar werk. Ze had iemand die op het huis kon passen wanneer ze van huis was.
Ze was nog nooit op mijn kamer geweest, dat was mijn terrein, daar betaalde ik voor. Maar zodra ze me ergens anders in huis tegenkwam veranderde haar stem in een intense magneet, waar ik verwonderd naar luisterde en waar ik geen nee tegen kon zeggen.

Mijn liefde wilde ik haar opnieuw geven, maar het kwam niet verder dan luisteren naar wat Emma had te zeggen.

Het was onmogelijk om een poging te doen om me zo te gedragen dat het leek dat ze mij opnieuw ging versieren. Ze zou me ter plekke uitlachen of boos worden vanwege mijn naïviteit. Ze was weer terug uit Antwerpen om over drie dagen te vertrekken naar Rome. Er zat dynamiek in haar leven. Ze was voortdurend bezig met het plannen van een volgende bestemming voor haar veelzijdige werk.

Ze kreeg veel opdrachten en verdiende goed met haar werk. Een wereldvrouw die genoot van haar leven.

Ik vond het beeldende werk van Maurice van Sleveren niet zo mooi, maar ik besloot uit wijsheid mijn mond te houden om een confrontatie met lieve Emma te voorkomen. Het was dus boterham, omdat een brood op een boot leek.
In mijn fantasiewereld leek het spannender dan het was.

Mijn leven kwam voort uit herkenbare bron; mijn moeder was een levendbarende hagedis, mijn vader een olifant in een porseleinkast die te lang langs de onstuimige rivier had gezworven.
Mijn schooljaar was als een zwerver in een opblaasbare rubberboot op weg naar onbewoonde eilanden. Het leven met lieve Emma was als een feestend cruiseschip op een woeste oceaan. Ik leek op weg naar de bewoonde wereld, waar de beschaving me toelachte. Ieder weekend ging ik naar de kroeg, omdat ik niet alleen met Frits wilde zijn.
Ik moest stage doen voor de tuinbouwschool. Er stonden een paar bedrijven op mijn lijstje. Ik dacht aan een biologisch bedrijf omdat ik dacht dat die mensen eerlijker waren.

Ik wist niet dat de liefde een mens zo eenzaam en gelukkig kon maken, De aftershave uit Parijs had me dichter bij lieve Emma gebracht. We hadden de liefde bedreven tijdens een bijzondere intense nacht, maar ze zei er helemaal niets meer over. Ik liet mijn baard staan ondanks de protesten van Emma, die me liever met een gladde kin zag.
Ze was al weer weg, we hadden niets meer om over te twisten. Ze daagde me uit, ze liet me mijn nederigheid voelen.

Vanuit Rome kreeg ik een telefoontje dat ze voor haar werk drie weken naar Amerika moest. Ze zou me van daaruit een brief schrijven beloofde ze. Nog altijd had ze niets over onze liefde gezegd. Ik creëerde een eenzame droomwereld met mijn verlangen om haar opnieuw lief te hebben. Het zuchtend landschap had een nieuwe heerseres, een keizerin, mijn hospita, een Godin: Emma Petronella. Lieve, lieve Emma.

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Bjarne

Geplaatst op

07-02-2019

Geef uw waardering

Er is 1 keer gestemd.

Social Media

Tags

Emma Hospita Liefde

Reacties op ‘Emma 15 – Liefdevolle obsessie’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »