Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Emma 7 – Frits en Pessoa

Emma 7 – Frits en Pessoa

Het was vrijdagavond, Emma was al een paar dagen van huis. Frits en ik misten haar enorm. We zaten samen op de bank met op de achtergrond de bluesmuziek van John Lee Hooker uit Amerika. Het was aanstekelijke muziek door het ritmische gitaarspel en de rauwe stem van de zanger.
Ik had een glas rode wijn ingeschonken en had op instinctief aanraden van Frits een boek met de gedichten van de in 1935 op zevenenveertigjarige leeftijd overleden Portugese dichter Fernando Pessoa in mijn handen. Hij creëerde drie dichters, en hij schreef gedichten onder zijn eigen naam.

Ik begon te lezen en ik was onmiddellijk gefascineerd. De gedichten waren vertaald in het Nederlands door August Willemsen, maar op de linkerpagina's waren ook de oorspronkelijke verzen in de Portugese taal te lezen. Het viel niet mee om alles te begrijpen, dus ik bladerde voorzichtig verder naar een gedicht met een onderwerp dat ik zou herkennen. Op bladzijde zevenentwintig stond het gedicht Kerstmis, een christelijk winterfeest waar ik vanuit mijn Katholieke achtergrond veel vragen over had. Ik begon te lezen:

Kerstmis

Een god staat op. Anderen sterven. De Waarheid
Is niet gekomen noch gegaan: nieuw is de Dwaling.
Wij hebben nu een andere Eeuwigheid,
En beter waren altijd vroeger jaren.

De blinde Wetenschap ploegt zinloos voort.
't Geloof, waanzinnig, leeft haar droom van cultus.
Een nieuwe god is niet meer dan een woord.
Zoek niet noch geloof: omdat alles verhuld is,

Fernando Pessoa (1922?)

Ik keek Frits veel betekenend in zijn blauwe kattenogen en nam een flinke teug van de wijn.
Even dwaalden er kerstfeesten uit het verleden door mijn hersenhemel. Het kerststalletje dat ik ieder jaar met mijn moeder maakte met mos uit de natuur en kleine houten kerstbeeldjes.
Toen keek ik Frits nog eens diep in de ogen en wist ik het zeker. Ik was niet zondig omdat ik buiten mijn schuld was aangerand in het verleden en ik was ook niet zondig omdat ik er in mijn fantasie een uitbundig seksleven op na hield met een zestien jaar oudere vrouw, die nota bene mijn hospita was. Een vrouw waar ik eigenlijk een zakelijke relatie mee had, maar ik realiseerde me dat allang niet meer. Ik had zo vaak naar haar wonderbaarlijke stem geluisterd dat het bijna onmogelijk was om mijn obsessie voor haar voor me te houden. Ik had nooit geweten dat er zulke vrouwen bestonden. Mijn fascinatie hield me iedere dag op de been.

Het was niet vreemd dat Emma Petronella en ik niet over onze relatie durfden te praten. In mijn fantasie was onze seks zo Goddelijk en de lichamelijke aantrekkingskracht zo innig en wellustig, dat het beter was om over een werkelijke relatie te zwijgen. We zagen elkaar eigenlijk in mijn gedachten alleen nog maar in bed, en dan hadden we niet veel tijd om naar elkaar te luisteren. We zwegen over wat we deden, maar we deden wel wat we deden, zo dacht ik in mijn fantasiewereld na over mijn verzonnen liefdesleven.
Een leven dat slechts in mijn fantasie bestond.

Ik miste haar, iedere keer als ze weg was, maar ze zei dat ze geen tijd had om te bellen, dat het haar te veel zou afleiden van haar werk. Ze ging vaak naar Parijs. Ik begreep niet altijd waarom. Ze zei dat het voor haar werk was, maar ik had een vermoeden dat er meer aan de hand was.

Ik legde het Pessoaboek naast de half leeggedronken fles rode wijn en begaf me met spoed naar de badkamer, waar het geurige blauwe badzout uit Parijs klaar lag om mijn lichaam te verwennen.
Een weldadig bad was vaak het mooiste moment voor reflectie. Als ik ontspannen was verliepen mijn gedachten vaak aangenamer dan wanneer ik stress had, en alles met de nodige haast moest worden gedaan. Dan was er vaak geen tijd om te reflecteren.

Toen ik tijdens de afwezigheid van mijn hospita aan het genieten was in bad dacht ik na over de heteroniemen van de dichter Pessoa. Terwijl de zoete geur van het badzout mijn gedachten verder bedwelmde, verzon ik een heteroniem: Hector Havermout. Hector Havermout omdat ik vroeger altijd havermout moest eten voordat ik in de vroege uren op de fiets naar school ging.
Een paar uur later schreef ik een eerste gedichtje voor in mijn Hector Havermoutschrift :

In je

Kom je in me
vraag je met een eenzame stem
alsof er een muisje
door een sleutelgat
naar binnen moet

ik ben al bij je
zegt het eenzame muisje
door het sleutelgat
alsof hij al helemaal
in je is.



Hector Havermout


Toen Emma Petronella die vrijdagavond terugkeerde uit Parijs lag ik met Frits op de bank in de kleinste woonkamer te slapen. Waarschijnlijk wekte dit vertedering op bij mijn beeldschone hospita, want plotseling voelde ik haar vochtige lippen tegen mijn nog half slapende wang. Terwijl mijn ogen naar het licht zochten zag ik haar bij Frits hetzelfde doen. Ze was in het echt veel mooier dan op de schilderijen die ik in mijn droom in haar geheime kamer had gezien. Ze had een sportief Bordeauxrood mantelpak aan, met een handtas in dezelfde kleurzetting.

Uit dat handtasje, dat even mijn aandacht trok, haalde ze een vierkant kartonnen doosje met een glimmend mozaïekpatroon op de voorkant. “Kijk eens wat ik voor je heb meegenomen uit Parijs, Bjarne, mannen aftershave!“
Nog voor ik iets terug kon zeggen haalde ze het glazen flesje uit het glimmende doosje en spoot ze met de verstuiver de geurige vloeistof in mijn nek. “Nu hoor je er helemaal bij Bjarne!” zei ze terwijl ze aan haar mantelpak plukte.

Het late zonlicht viel geheimzinnig door de kamer, de schaduw van de boekenkast raakte de vloer naast de bank waarop ik met verbazing naar de verleidelijke Emma Petronella keek. “Ik ben moe van de reis Bjarne, ik ga slapen, ik zie je morgen na je werk, we kunnen samen eten als je het leuk vindt, je moet morgen toch werken?”
“Ja, ik moet morgen weer werken in het tuincentrum Emma. Er is een heel gedoe over de verkoop van een onkruidbestrijdingsmiddel. Er komt een actiegroep. Ik ben er zelf ook op tegen, maar ik ga daar helaas niet over. De baas denkt alleen maar aan geld. Ik werk daar alleen maar om de planten te verzorgen. Was het leuk in Parijs?”
“Ja, het was erg leuk in Parijs Bjarne. Ik heb verschillende tentoonstellingen bezocht en lekker gegeten. Je krijgt de groeten van Victoria Martin, tot morgenavond, zullen we om zeven uur hier eten?”
“Ja. Leuk Emma, tot morgen. Welterusten. Ik ga ook zo slapen.”

Emma knikte en verliet met haar feeërieke bewegingen gracieus de kamer. Ik nam het flesje aftershave uit Parijs in mijn handen en spoot een beetje op mijn kin, waar zich stoppels van drie dagen niet scheren bevonden.

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Bjarne

Geplaatst op

02-02-2019

Geef uw waardering

Er is 1 keer gestemd.

Social Media

Tags

Emma Hospita Liefde

Reacties op ‘Emma 7 – Frits en Pessoa’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 24-04 - Die keer dat mijn klimvakantie met de au...

    Nu klim ik al enige tijd, maar aangezien ik in een land woon waarin de Utrechtse heuvelrug zo ongeveer de meest indrukwekkende ‘berg’ is die we hebben, heb ik weinig meer van g...

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »