$_COOKIE

Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Hij drukte de identiteitskaart van mijn moeder in mijn handen

Titel: Hij drukte de identiteitskaart van mijn moeder in mijn hand.

Het was woensdag 3 oktober. Ik had een avonddienst. Mijn collega Jan en ik zaten samen in de auto. We hadden een noodhulp dienst. Dat betekent dat we op 112 meldingen afgaan.

We hadden net ons avond eten achter de kiezen, toen we een melding kregen van een heftig verkeersongeval. Mijn maatje en ik rende naar onze dienst voertuig en gingen er op af. Met zwaailichten en sirenes scheurde we langs huizen en mensen om bij de plek des onheils te kunnen komen. Ondertussen kregen we meer informatie:
Twee auto’s tegen elkaar gebotst.
Eén is spookrijder.
Beide slachtoffers niet aanspreekbaar, wel een ademhaling.
Ambulance ook onderweg.

En toen kregen we over de portofoon het meest vervelende bericht: “één van de slachtoffers is overleden jongens. Denk om uw veiligheid.” Hoewel we deze meldingen wel vaker krijgen helaas, voelde deze melding anders. Alsof mijn hart al wist wat mijn hoofd zou denken, en mijn ogen zouden zien bij aankomst...

Toen het zo ver was, stapte Jan en ik het voertuig uit. De plaats van het ongeval was al afgezet met schermen. Een aantal collega’s leidde het verkeer om. De ambulance broeders waren druk bezig met de slachtoffers, en ook onze OPCO (leidinggevende bij grote incidenten) was aanwezig. Jan liep al vooruit, toen Sacha mijn kant op liep. Ik wilde ook gaan lopen, maar Sacha hield me tegen. “heb je even?” Hij duwde mij een identiteitskaart in mijn handen en legde zijn hand op de mijne zodat ik de kaart nog niet kon lezen.
“Deze is van één van de slachtoffers. Ze ligt in kritieke toestand in de auto bekneld. De brandweer is met spoed onderweg. Die moeten eerst haar uit de auto krijgen voordat de ambulance broeders iets kunnen doen. De trauma heli is onderweg. Dit slachtoffer is een bekende van je. Ga in de auto zitten en bestudeer haar
identiteitskaart. Laat me achteraf weten of je het aan kan en of je in staat bent om te werken. Als het je niet gaat lukken, dan rijd je weg. Oké?” Ik keek Sacha niet begrijpend aan. Hij keek mij streng aan. “Oké Beau?” Ik knikte. Hij liep weg.

Een rilling liep over mijn lijf en mijn hart ging tekeer... Ik opende de portiek van de auto aan de bestuurderskant en ik ging op de stoel zitten. Toen opende ik mijn hand en keek ik naar de identiteitskaart. Er ging een schok door mij heen. Even voelde ik me duizelig worden. Ik voelde het bloed uit mijn hersenen weg trekken. Een grote hap adem bracht mij weer bij zinnen. Ik voelde tranen op komen... Ik keek Sacha aan, en toen weer terug naar de ID-kaart. Hij duwde de identiteitskaart van mijn moeder in mijn handen... ik keek nogmaals op. Ik zag een traumaheli landen... Ik voelde tranen op komen en probeerde ze tegen te houden. Maar het lukte niet. Ze ontsnapte uit mijn ogen en rolde over mijn wangen. Ik gaf de foto van de identiteitskaart waar mijn moeder nog glimlachend op stond een kus, en ik stapte uit de auto. Ik zuchtte één keer heel diep in en uit, veegde mijn tranen weg en ik liep naar Sacha toe. “Sas, ik kan werken. Zeg maar wat ik moet doen.” Sacha draaide zich om. “Je mag naar haar toe.” Zegt Sacha. “Brandweer is er bijna.” Ik knikte. Achter de schermen die afgedekt is met een zwart doek, staat nog een extra scherm om de auto’s af te schermen en de slachtoffers de privacy te geven die ze verdienen. Sommige omstanders vinden het nodig om de slachtoffers te fotograferen of video’s te maken. Zelfs als ze zijn overleden! Vandaar de extra schermen. Wat ik daar achter trof was één grote chaos. De auto’s, of wat er van over is, stonden met de neuzen tegen elkaar. De ene auto lag met de voorkant in het dashboard van de auto van mijn moeder. Zij lag met haar hoofd op het punt, waar ooit een zijruit in zat. Haar mond was open en haar ogen gesloten. Ik ga op mijn hurken zitten en geef mijn moeder een kus op haar voorhoofd. Ik leg mijn hand op haar schouder. “Ik weet niet hoe lang het duurt voor je bent bevrijdt, en of je dit overleefd, maar het komt goed mama. Wij slaan hier ons doorheen. Jij zult wakker worden in het ziekenhuis want jij bent een sterke vrouw en ik ben bij je. Ik houd van je, mama.” Ik aai over haar hoofd. Dan zie ik het kettinkje hangen om haar nek. Het hangertje is van een engel met daaronder de tekst “jij bent mijn liefste mama, en ik ben een engel. Ik zal je altijd beschermen.” Die heeft ze van mijn zus gekregen voor moederdag. Dan hoor ik de verlossende sirenes dichterbij komen en worden de blauwe zwaailampen steeds feller. De brandweer is er! Eindelijk! Ik geef mijn moeder een kus op haar voorhoofd en loop dan weg.

Terug naar Sacha die druk aan het overleggen is met de brandweer. Hij kijkt me aan. “Gaat het?” Ik knik. “Zullen Jan en ik de families inlichten? Eerst die van het dodelijke slachtoffer en dan de mijne?” Vraag ik. Sacha kijkt me strak aan en recht in mijn ogen. “Kan je dat?” Ik zucht en rol met mijn ogen. “Ja Sacha. Ik ben een dochter van het slachtoffer, maar ook een diender. Ik ben agent en ik zal mijn taak voltooien. Bij thuiskomst kan ik me druk maken over het moment en de situatie van mijn moeder. Maar ik weet dat ze nu in goede handen is, en ik vindt dat de rest van mijn familie en de familie van het andere slachtoffer het verdienen om de situatie te weten, vóór ze het van internet of televisie horen.” Sacha glimlacht en legt zijn hand op mijn schouder. “Zo ken ik je weer Beau. Neem Simon mee. Jan is daar, het verkeer aan het regelen. Zorg dat Simon hem over neemt oké?” Ik knik. “Bedankt.” Zeg ik nog. Dan loop ik weg.

Een half uur later zijn Jan en ik gearriveerd bij het adres van de familie van het dodelijke slachtoffer. Nietsvermoedend zie ik door de ruiten dat ze aan het eten zijn. Wij zullen nu hun eetlust verpesten... De vrolijke situatie omdraaien in een droevige, misschien wel een boos moment... Wij zullen hen weer moeten achterlaten met een leeg gevoel... Maar helaas... Ook dat is onze taak, en dat gaan wij nu doen.
Ontwaakt uit mijn gedachtes, hoor ik de deurbel gaan. Jan heeft aangebeld. Niet veel later doet er een meneer open met een vriendelijke lach. “Goedendag dame en heer, waarmee kan ik u van dienst zijn?” Jan voert het woord. “Goedendag, mogen wij even binnenkomen? Ik ben bang dat wij slecht nieuws hebben...” De man knikt. Zijn glimlach verdwijnt.

Wordt vervolgd... (of niet).

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

MirandaHuifkens

Geplaatst op

14-01-2020

Over dit verhaal

dit verhaal is VERZONNEN.

Geef uw waardering

Er is 0 keer gestemd.

Social Media

Tags

Engeltje Idkaart Mama Politie Verkeersongeluk

Reacties op ‘Hij drukte de identiteitskaart van mijn moeder in mijn handen’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 13-05 - Ik wilde op vakantie: ideeën om te besp...

    Ik wilde op vakantie: ideeën om te besparen Ik ben al twee jaar student en weet inmiddels dat ik goed op mijn uitgaven moet letten. Niet alles kan in financieel opzicht. So...

  • 06-05 - Reis naar Zuid-Amerika; geweldig ervarin...

    Ik zag mezelf daar al zitten: op het witte strand van een bountyeiland, de zandkorrels kietelig tussen mijn tenen schurend terwijl ik kleine maar frequente nipjes van een Nicaragua...

Bekijk oudere nieuwsberichten »


Merknamen en domeinnamen eigendom van Internet Ventures Ltd - website via licentie in beheer door Volo Media Ltd