Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Wat weg rennen met je doet.

Na een lange strijd tegen mijn ptss, geen ruimte voor verhalen en gedichten; eindelijk genezen en langzaam weer ruimte voor verhalen! Dit is me eerste weer! (Het verhaaltje is niet waargebeurd).


Lang heb ik gestreden,
En aan pijn geleden.

Eigenwijs en koppig,
Niet geluisterd naar mijn lichaam.

Nee, ik was bang. Ik wilde het er niet over hebben, ik ben er lang voor weggerend.

Letterlijk. Ik heb mijn spullen gepakt en ben halsoverkop vertrokken. Het huis uit, zwervend over de straten met een herriemakend koffertje. Dag en nacht, heb ik de drukke en lege straten bewandeld. Telefoon weggegooid, familie verlaten en vertrokken van mijn vrienden zonder afscheid.

Ik voelde me eenzaam. Alleen, met mijn koffertje. Niet eens de moed om terug te komen, leeg van binnen, geen ballen om mijn emoties te tonen, de woorden herhaalde steeds door mijn hoofd. Eenzaam? Eigen schuld, ik ben zelf vertrokken.

Twee weken, 14 dagen heb ik het volgehouden.. steeds meer afstand tussen de mensen en mij. Altijd mij koffertje achter me aan gesleurd, verstoppend tussen de dozen en het vuil. De enige die me opzochten waren zwerfhondjes of drugsdealers, of andere zwervers waarmee ik me ging bezatten tot de flessen leeg waren. Daarna vertrokken ze weer, en was ik alleen. Elke dag starend naar de sterren, tot ik begon na te denken.. dan schudde ik mijn gedachtes van me af en probeerde ik te slapen. Steeds meer vervreemd van de bewoonde wereld, vervolgde ik elke dag, eenzaam en alleen met mijn koffertje, in mijn eigen wereld, teruggetrokken, mijn weg.

Tot iemand mij van tv herkende.. tussen mijn niet gewassen haren, uitgelopen mascara, inmiddels stinkende kleding, ruikend naar alcohol en ontzettend uitgedroogd, hongerig en een ingevallen gezicht.

Op een vroege ochtend, de zon moest nog in de plaats van de maan komen, schreeuwde een enthousiaste stem; "Hee, jij bent die meid die vermist is! Ik heb je gevonden!"

Een paar keer knipperde ik met mijn ogen. Ik werd uit mijn slaap gewekt. Ik kijk haar verward aan. Een wat oudere dame had me gevonden, tussen de dozen en het vuilnis. Een oudere dame met mooie zwarte ballerina's met een hakje. Een lange rok en een streepjes shirt. Haar haren waren opgestoken onder een hoed. Aan haar rechter schouder hing een tas. Ze had een wat verrimpelde gezicht, maar een lieve uitstraling. Ik was in slaap gevallen.. ze heeft me wakker gemaakt.

"Wat klets je nou mens, laat me met rust!" Schreeuwde ik fel. Ze keerde mij de rug toe. Ik zuchte en bekijk haar achterkant van top tot teen. Ik had niet door dat ze al iemand aan de telefoon had, tot dat ze met haar gezicht naar me omdraaide..

Shit, weet ik nog dat ik dacht. Ze heeft me echt gevonden ik pakte mijn koffertje en wilde weglopen.

Ze pakte mijn arm en zei dat ik niet moest gaan. Met de woorden "soms wil je niet gevonden worden."
Liet ze me gaan... voor een paar seconden. Ze leken even in de war. Ze moest de zin nog verwerken.

Daarna rende ze achter me aan, op haar ballerina's die als muziek klik-klakkend in mijn oren klonken... maar in werkelijkheid over de stenen in de straat liepen om mij achter na te gaan. Ik was zo gewend geraakt om alleen te zijn, en dat mensen me de rug toekeerde en niet met me wilde praten, dat ik merkte dat ik mensenschuw was geworden.Ze brak me, toen ze me de waarheid vertelde.


"Er zijn mensen die om je geven, Amy! Je moeder heeft in een emotioneel filmpje een nood oproep gemaakt, ze houd van je! Ze mist je iedere dag! Ze wilt dat je thuis komt! Je bent haar dochter lieve Amy! Laat ons je helpen!"
Ik stopte met lopen, draaide me om. Ik kijk haar diep in de ogen aan... Voor een seconde was ik de wereld om me heen vergeten. Het waren alleen haar ogen die naar me staarde. Die me liefjes aankeken, bezorgd, even vertrouwde ik ze... tot dat ik werd teruggeroepen naar de werkelijkheid. Ik hoorde sirene's dichterbij komen. Shit! Wegwezen hier!


Ik draaide me om, pakte mijn koffertje en rende weg. Met de herriemakende koffer nog steeds aan mijn hand gesleurd, voelde ik ineens een hand op de mijne. Het was een koudere hand dan het mijne, ik stopte met rennen.

Verlegen en onzeker draaide ik me langzaam om. Voor een seconde draaide de wereld om me heen.. het waren weer die intense ogen die me aanstaarde. Even vergat ik de wereld. Maar ik werd opgeschrikt door mijn eigen gedachtes ik ken die ogen. Dacht ik. Mijn hart maakte een sprongetje. Ik heb me nog niet eerder zo oprecht blij gevoeld. Zelfs niet onder invloed. "Oma!" Zej ik met een opgewekte stem. Ik voelde mijn ogen branden. Ik kon mijn tranen niet bedwingen, mijn brok niet meer weg slikken. Ik voelde me lippen trillen. Ik huilde.. "Kom naar huis, lieverd." Waren haar woorden en haar lieve stem, die me overtuigde om terug te keren. Terug naar de bewoonde wereld. Ze had mijn vertrouwen gewonnen. Het waren haar handen die naar me uitstaken. Ik kon ze vast pakken. Ik was niet meer alleen.

Even leek het of ik in een roes was. Alsof de wereld perfect was. De zon die straalde, rozenblaadjes om me heen en dansend lachte ik met mijn oma de tranen weg. Met opdreunende muziek. Vrolijk. Ik voelde me voor het eerst echt gelukkig. Eindelijk iemand die naar me om kijkt! Weet ik nog dat ik dacht.

Maar het was maar voor even. Ik vond het jammer dat ik uit mijn droom werd ontwaakt. Het waren de uniformen die me afschrikte waardoor er een worsteling ontstond. Helaas, ik had verloren. Niet alleen het gevecht, met de mensen die het beste met me voor hadden, maar ook met mezelf. Tegen mezelf. Ik wist niet meer wat ik voelde.. wat ik dacht.. waar ik was..

Alles wat de politie vertelde, klonk heel ver weg. Het drong niet echt tot me door.. moest ik echt weer terug die abrubte wereld in die mijn leven heeft verwoest? Mijn vrienden die me uitkotste, mijn familie die zich voor me schaamt? Instanties die me van hot naar her sturen en niet goed kunnen samen werken. Van de stapels brieven met onbetaalde rekeningen en dreigingen van een deurwaarder. Waar alle ellende begon?

Word vervolgd.


bedankt voor je tijd en het lezen van mijn verhaal. Reactie achterlaten is lief! Positief en negatief. Kan ik alleen maar van leren.

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

MirandaHuifkens

Geplaatst op

07-01-2019

Over dit verhaal

Niet waar gebeurd.

Geef uw waardering

Er is 1 keer gestemd.

Social Media

Tags

Ptss Wegrennen Zwerven

Reacties op ‘Wat weg rennen met je doet.’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 13-05 - Ik wilde op vakantie: ideeën om te besp...

    Ik wilde op vakantie: ideeën om te besparen Ik ben al twee jaar student en weet inmiddels dat ik goed op mijn uitgaven moet letten. Niet alles kan in financieel opzicht. So...

  • 06-05 - Reis naar Zuid-Amerika; geweldig ervarin...

    Ik zag mezelf daar al zitten: op het witte strand van een bountyeiland, de zandkorrels kietelig tussen mijn tenen schurend terwijl ik kleine maar frequente nipjes van een Nicaragua...

Bekijk oudere nieuwsberichten »