Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Intieme muren

In het buurtblad had ik gelezen dat er een uitstekende bezorgchinees in de buurt was. Ik besloot het er op te wagen en bestelde een Nasi speciaal met een flesje oud bruin. Een half uur later stond er een vrolijke Chinese meid op een Italiaanse scooter voor de deur.
Ik nam de maaltijd mee naar mijn eigen kamer, ik had geen zin in de eetkamer van Emma Petronella. Het smaakte best goed, toen ik uitgegeten was, haalde ik het biertje, dat ik in de koelkast had gezet, uit de koelkast en ging naar de tweede woonkamer.

Ik had een boek met de gedichten van Kaváfis uit de boekenkast gehaald en begon er in te lezen:

Muren

Zonder voorzorg, zonder medelijden, zonder schaamte
bouwden ze rondom mij grote hoge muren.
En nu zit ik hier en ik ben in wanhoop.
Aan niets anders denk ik: dit lot verteert mijn geest;
want veel dingen had ik buiten nog te doen.
O. toen ze de muren bouwden, hoe kon ik er niet op letten.
Maar ik hoorde nooit rumoer van metselaars of geluid.
Onmerkbaar sloten ze mij uit de wereld buiten.

Kaváfis (1896)

Het gedicht maakte indruk op mij. Ik was mij meer dan ooit bewust van de muren in het huis van mijn hospita. Aan de muren hingen schilderijen, tegen de muren stonden kasten, er waren deuren in de muren, en ramen, maar het bleven muren. Ik leefde met een onbereikbare liefde. Alles wat mijn lichaam zou uitvreten zou onbeduidend zijn, zolang er geen geestelijke wereld tegenover stond. Ze zou voor mijn lichaam kunnen kiezen, voor de warmte en de intimiteit, maar ik zou nooit genoeg voor haar ziel zijn, en haar onnodig kwetsen met mijn naïviteit.
Ze zou me zover kunnen krijgen dat ik mijn emoties begon te tonen, maar dan nog zou ze altijd weten dat de geestelijke wereld onbereikbaar bleef. Ik had de muren rond mijn hart stevig opgetrokken, te vaak had iemand die dichtbij stond, mijn integriteit gekwetst. Ik was een beschadigd mens en ik wist dat ze mij buiten zouden sluiten, waar ik ook zou gaan wonen, wie ik ook werd, en wat ik ook deed, ik zou er nooit echt bij horen. Ze sloten me buiten zoals ze ook met Kaváfis hadden gedaan.

Ik was me meer dan ooit bewust van de muren in mijn leven. Het moeilijke contact met mijn ouders, met wie ik nooit over mijn emoties kon praten. De eenzame periode die ik doormaakte nadat ik als tiener was aangerand door een agressieve man. De korte emotionele relatie met de vrouw uit het kraakpand, de lichtfabriek, die na het beëindigen van de relatie allerlei verwijten naar mijn hoofd slingerde, het moeilijke contact met mijn leeftijdsgenoten, alles doemde op als zwarte muren rond mijn emoties, donkere muren rond mijn hart.

Ik nam een slok van het zoete bier en ik begreep niet hoe de schilder Christiaan Buurtveen na het lezen van zo'n gedicht tot schilderen in staat was geweest. Maar het stond in het interview dat ik over hem had gelezen, het gedicht 'Muren' van Kaváfis was zijn favoriete gedicht.

Ik keerde terug naar de muren van mijn eigen kamer, de enige kamer in het huis waar ik geld voor moest betalen. Ik keek naar mijn zelfgemaakte tekeningen. Er was nog niemand die ze had gezien.
Misschien was het beter dat ik ze weg zou halen. Emma Petronella zou er nare dingen over kunnen gaan zeggen als ze misschien toch een keertje op mijn kamer kwam. Ik raakte in een lichte vorm van paniek en griste de tekeningen van de muur. Ik begon ze te verscheuren, maar toen ik er twee had verscheurd bedacht ik me en besloot ik de andere drie toch te bewaren.
De muren waren weer kaal, er zat geen kunst bij de huur inbegrepen, als ik kunst wilde zien moest ik naar de tweede woonkamer gaan. Daar hing kunst aan de muren. Naakte vrouwen.

Ik besloot weer verder te gaan lezen in het boek van Karel Krampkop “De mecenas en de kunstverslaafde”.

Op een gruwelijke wijze werd duidelijk dat Ancel Favre, hoofdpersoon in het boek van Karel Krampkop, twintig jaar eerder zijn beide ouders door vergiftiging om het leven bracht en dat het de reden was dat hij gechanteerd werd door werkschuw tuig dat hem geld en schilderijen aftroggelde.

Tijdens de afwezigheid van Emma Petronella was ik zodra ik er tijd voor had in het boek “De mecenas en de kunstverslaafde” te vinden. Frits was vaak op muizenjacht en bracht af en toe een dode muis mee naar binnen. Ik bestelde weer een pizza omdat de vorige zo lekker was, en ik door het lezen niet aan koken toekwam. Er kwam een andere pizzakoerier en de pizza was ook minder lekker.
Ancel Favre had zijn ouders in zijn schildersatelier in Montmartre vergiftigd en ze daarna op de binnenplaats begraven. Frits was al aan zijn derde dode muis toe. Ik verlangde naar een soort liefde die Frits mij niet kon geven. Af en toe ging ik de tweede woonkamer binnen om naar de schilderijen te kijken. Naakte niets verhullende vrouwen vastgelegd met olieverf, levensgroot en bijna net zo echt als de werkelijkheid. Ik kon er niet lang naar blijven kijken, want ik wilde verder met lezen in het boek.
Enkele dagen later:
Emma Petronella was terug uit Madrid. Ze was veranderd, haar blik was anders.
Ik vertelde haar dat de kunstenaar was langs geweest met Peter en dat ik de gedichtenbundel had meegegeven. Ze was moe van de vliegreis, ik ging weer terug naar mijn eigen kamer omdat ik haar niet in de weg wilde lopen.
Op mijn kamer merkte ik weer hoe geraakt ik was door haar onbevangen schoonheid. Ik geneerde me en kreeg het maar moeilijk in mijn hoofd dat ik niet verliefd op haar moest zijn. Ik was blij dat ik drie van mijn tekeningen had bewaard.

Een paar uur later werd er op de deur van mijn kamer geklopt. Het was Emma Petronella, ze was in bad geweest en rook naar seringen. Ze had een lichte zomerjurk aan en nieuwe oorbellen die ze in Madrid had gekocht.
“Heb je zin in een kop thee Bjarne, ik wil even met je praten?”
“ Ja, ik kom zo naar beneden.” zei ik, want ik wilde mijn schoolspullen opbergen.
Vijf minuten later liep ik naar beneden, ik had een korte broek aan, omdat het een warme dag was.
We dronken rustig van de thee, Emma vertelde wat over Madrid en begon toen over de Spaanse kunstenaar bij wie ze gelogeerd had. Ik merkte al snel dat haar iets dwars zat, maar ze bleef om de hete brei heen praten. Ze keek me lachend aan, ik probeerde haar verhaal te volgen, op een gegeven moment zei ik: “ Wat is er nou eigenlijk precies gebeurd in Madrid?” Ik schrok van mijn duidelijke vraag, ik wilde niet brutaal zijn. Emma Petronella werd emotioneel. Zo had ik haar nog niet eerder meegemaakt. Het was duidelijk dat ze het bed had gedeeld met haar Spaanse minnaar, maar uit haar verhaal begreep ik dat ze daar spijt van had gekregen. Er was iets gebeurd wat ze maar moeilijk kon verkroppen. Ik luisterde:

“ En toen kwam ik in de woonkamer en toen hing daar een opgezette leeuwenkop! Die idioot bleek een trofeejager Bjarne, ik voelde me zo vies en smerig toen ik het zag!” Emma Petronella begon te huilen. Ik sloeg een arm om haar heen om haar te troosten. Ze was dus op haar minnaar afgeknapt omdat het een trofeejager bleek te zijn die een leeuwenkop aan de muur had hangen. Er gingen tegelijkertijd rillingen van afschuw en van verlangen door mijn lijf. Haar lichaam voelde warm.
Ze was nog nooit zo dicht bij me geweest. Ze liet het toe dat ik haar probeerde te troosten. Dit was niet het moment om over mijn verliefdheid te beginnen, ze had mijn warmte nodig en die gaf ik haar. Frits de zwarte kater kwam aangelopen om ook zijn steentje bij te dragen.

Daar zat ik dan als gezonde jongeman met een tuinbouw achtergrond naast mijn huilende hospita met literaire ambities. Ze was ontroostbaar nadat ze de liefde had bedreven met een trofeejager met een leeuwenkop aan de muur. Ik kon me haar verdriet zo goed voorstellen.
Dat soort hufters die dieren dood schieten voor het plezier en een trofee, die zouden ze flink moeten aanpakken. Ik liet mijn woede de vrije loop en voor het eerst begon ik zelf met veel woorden te praten tegen mijn lieve verdrietige hospita. We waren warm tegen elkaar aan gekropen, het was een bizarre intimiteit tussen een jongeman en een zestien jaar oudere vrouw. Frits de kater gaf me kopjes terwijl ik mijn andere arm om Emma Petronella had geslagen.
“Dat soort idioten geven niets om de natuur, ze schieten niets vermoedende roofdieren dood omdat ze bij hun vrouw geen stijve meer kunnen krijgen” sprak ik overmoedig.

We begonnen beiden te lachen en Emma trok me nog dichter tegen haar aan. Ik liet haar begaan, ze stond volkomen in haar recht om van de warmte van haar huurjongen te genieten. Het was heerlijk!
Langzaam begonnen haar tranen te drogen, ik wist ook niet meer wat ik moest zeggen. We bleven zonder te praten zitten. De minuten leken uren. De tijd leek eindeloos. Ik zweefde, mijn woede was aan het wegebben. Ik was trots ondanks dat ik mijn verlegenheid nog voelde.

De schilderijen van Emma Petronella waren niet meer in huis, maar naast me zat mijn warme hospita die genoot van mijn aanwezigheid. Zou ze dan toch iets voor me voelen schoot er door me heen. Ik moest niet te veel nadenken en proberen te genieten van het moment, maar het moment was geen moment meer, we bleven een uur lang in die omstrengelende stilte zitten met af en toe een blik in elkaars ogen die veelzeggend was. Toen Emma Petronella helemaal gekalmeerd was trok ik mij voorzichtig terug uit de omhelzing.
“ Je bent een lieve jongeman Bjarne” sprak mijn erudiete hospita, ik keek even naar haar borsten.
Later dacht ik, maar ik wist niet wanneer het later zou worden.
Emma Petronella gaf me een kus op mijn voorhoofd en zei met zwoele stem:
“ Bedankt Bjarne, dat je mij hebt willen troosten op zo'n voor mij moeilijk moment in mijn leven.
Je hebt jouw hart op de goede plaats, en ik wil je beter leren kennen. Zou je het leuk vinden om een keer samen met mij bij Christiaan Buurtveen op bezoek te gaan?” Die vraag kwam onverwacht voor mij, maar ik stamelde “ Ja, als ik het niet druk heb met school lijkt me dat wel leuk.”
Ze gaf me nogmaals een kus op mijn voorhoofd en wenste me welterusten.
“ Welterusten Emma Petronella, slaap zacht.” zei ik terug en ik vertrok naar mijn kamer.

Enige tijd later:
Wat mijn dominante hospita Emma Petronella mij had gevraagd, had ik gedaan. Ik had, zonder enige vorm van kleding op mijn lijf, model gestaan voor haar favoriete schilder. Ik had hem, na het drinken van een cola met een scheut jonge jenever, toevertrouwd dat ik helemaal hotel de botel op mijn hospita was, en hij had mij nuttige tips gegeven om haar op zodanige manier te versieren dat het net leek alsof zij mij had versierd.

Op een gegeven moment, die avond nadat we groene wijn dronken, lagen we in ondergoed in haar bed, en begonnen we te groeien in de liefde. De donkerblauwe gordijnen had zij dichtgeschoven en het roze sprei op haar bed voelde zacht aan. Ik keek weemoedig naar haar gladgeschoren benen.
Er was geen kaarslicht en er was geen klassieke muziek. We hadden een absurde discussie over de druiventeelt in Portugal, terwijl we dronken raakten we beschonken. Er kwam niet veel humor aan te pas, en we waren ook niet onhandig in het uitkleden. We hadden aan een blik genoeg, en daar kwam soms een woord bij kijken. De erotische klik was volmaakt en we gingen op in wat er gebeurde. Op een gegeven moment lag ik op haar, op een andere moment was ik in haar. Het was vanzelfsprekender dan ik had kunnen denken. Het werd een warme wilde nacht, we moesten elkaar temmen en dat deden we op een speciale sensuele manier.

Ze moest helaas weg, de volgende ochtend, maar ik wist dat ze weer terug zou komen. Ze had me versierd en ik had haar in haar versiering genomen. Het was tijdens de nacht van de liefde, dat ik mij bedacht dat ik dichter wilde worden. Dichter bij de liefde dan enig woord mij kon vertellen.

Ik lag nog wat na te sudderen van de liefde in bed onder het roze sprei van mijn hospita omdat ik vrij van school had. Emma Petronella was vertrokken naar Antwerpen met de trein voor een kort werkbezoek. Terwijl ik lag te dromen over de liefde brak er buiten een onweer los, met donder en bliksem. Alsof er iemand in de bovenste lagen boos was omdat ik de liefde had bedreven.

Toen Emma Petronella terugkwam uit Antwerpen had ze het voortdurend over Maurice van Sleveren, de homoseksuele kunstenaar uit Antwerpen. Ik wist niet dat er homoseksuele kunstenaars bestonden, ik had wel eens gehoord over homoseksuele herenkappers, maar er bestonden dus ook homoseksuele kunstenaars.
Emma Petronella irriteerde zich aan mijn naïviteit. Ze was al een keer eerder plotseling boos op me geworden omdat ik “broterham” zei in plaats van “boterham”. Ik dacht dat het met brood te maken had, maar zij wist me ervan te overtuigen dat het toch “boterham” was. Ik schrok van haar plotselinge boosheid, had ik me dan toch vergist en had mijn liefde haar teleurgesteld. Ze bleef maar drammen.
“Maurice van Sleveren”: ik had nog nooit iets over hem gehoord, maar toen de avond voorbij was wist ik meer over de kunstenaar Maurice van Sleveren dan dat ik over mezelf te weten kwam.

Emma Petronella liet haar hele reportage over deze Antwerpse kunstenaar de revue passeren, zoals de keuzes voor zijn modellen, de abstracte elementen in zijn werk, zijn passie voor lokale flora, zijn kennis over zang van vogels. Er was geen speld tussen te krijgen, wanneer Emma begon te praten verdwenen alle dagelijkse beslommeringen als sneeuw voor de zon. Emma was blij dat er iemand in haar huis was tegen wie ze kon praten, ze had iemand om voor haar kater te verzorgen wanneer ze op reis was voor haar werk.
Ze was nog nooit op mijn kamer geweest, dat was mijn terrein, daar betaalde ik voor, maar zodra ze me ergens anders in huis tegenkwam veranderde haar stem in een intense magneet, waar ik verwonderd naar luisterde en waar ik geen nee tegen kon zeggen.
Het was onmogelijk om een poging te doen om haar opnieuw mij te laten versieren. Ze zou me ter plekke uitlachen of boos worden vanwege mijn naïviteit. Ze was weer terug uit Antwerpen om over drie dagen te vertrekken naar Rome.

Ik vond het beeldende werk van Maurice van Sleveren niet zo mooi, maar ik besloot uit wijsheid mijn mond te houden om een confrontatie met Emma Petronella te voorkomen. Het was dus boterham, omdat een brood op een boot leek.

Mijn leven kwam voort uit herkenbare bron, mijn school was als een opblaasbare rubberboot op weg naar onbewoonde eilanden. Het leven met Emma Petronella was als een feestend cruiseschip op een woeste oceaan. Ik leek op weg naar de bewoonde wereld, waar de beschaving me toelachte. Ik moest stage doen voor de tuinbouwschool.

Ik wist niet dat de liefde een mens zo eenzaam en gelukkig kon maken, de aftershave had me dichter bij Emma Petronella gebracht. We hadden de liefde bedreven tijdens een bijzondere intense nacht, maar ze zei er helemaal niets meer over. Ik liet mijn baard staan ondanks de protesten van Emma Petronella, die me liever met een gladde kin zag.

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Bjarne

Geplaatst op

31-10-2017

Over dit verhaal

Deel 4

Geef uw waardering

Er is 0 keer gestemd.

Social Media

Tags

Gelijkenis Hospita Man Spiegel Vrouw

Reacties op ‘Intieme muren’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

Ik ga akkoord met de voorwaarden (opent in nieuw venster)

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »