Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

U bent hier:

Welkom op 1001KorteVerhalen.nl

Hier op 1001KorteVerhalen.nl kunt u gemakkelijk de leukste korte verhalen vinden. Er staan op dit moment 1.328 verhalen op de site. We hebben ze voor u verdeeld over diverse categorieën, zoals bijvoorbeeld kinderverhalen, romantische verhalen of waargebeurde verhalen.

Ook kunt u uw zelf geschreven verhalen insturen, zodat anderen deze kunnen lezen en hierop hun reacties kunnen geven. Bij elk verhaal heeft u de mogelijkheid om dit direct uit te printen of uw waardering te geven.

We wensen u veel plezier op 1001 Korte Verhalen.nl!

Verhaal van de dag

  • 30/11/2016Koude douche

    Niet bepaald spraakzaam was ze. Op MSN hadden ze avonden – en nachten- lang gepraat over ditjes en datjes, hun gespreksstof leek onuitputtelijk. Tijdens die conversaties had hij wel eens gedacht dat ze de ware voor hem was, maar niets bleek minder waar. Ze had een vreemde stem, het leek alsof ze met volle mond praatte en voortdurend een stukje van het één of ander achterop haar tong had liggen. Een ergerlijk hoog en onstabiel stemmetje was het. En ze was wat dikker dan op de foto die ze hem stuurde. ‘Wat dikker’.. Hij hoorde het zichzelf denken, wetend dat het een understatement betrof. “Even naar de wc”, zei hij – mompelde hij, zich niet druk makend om de tactloosheid, de lompe toon waarop hij haar aansprak. Aangekomen bij het urinoir ritste hij zijn broek open, zuchtte eens diep en deed uit frustratie zijn best het zeepblokje door de gaatjes in de porseleinen bak te pissen. Even dacht hij eraan er tussenuit te knijpen. Dat zou erg gemeen zijn. Maar zij heeft zich, achter haar computer zittend, beter voorgedaan dan ze is. Véél beter. Bijna ging hij met zijn schuldgevoel in discussie; zou zijn laffe vlucht door de achterdeur van het restaurant opwegen tegen de wanhopige streek die ‘de vrouw van zijn dromen’ hem geflikt had? Uiteindelijk had ze het vast gedaan uit wanhoop, op zoek naar een beetje aandacht en belangstelling. Hoe zielig ook, in zijn van teleurstelling en woede vervulde hoofd was weinig plaats voor mededogen. Hij had zich nog niet eerder te goed gevoeld voor een meisje, maar dit monster, dit mormel zouden ze moeten opbergen. Hij was ergens verbaasd geweest dat ze het etablissement niet uit werden getrapt wegens het ontnemen van de eetlust van alle mensen die haar in het voorbijgaan hadden zien zitten. Met d’r bolle pens. Hij heeft een hekel aan dikke mensen die geen moeite doen om zich fatsoenlijk te kleden naar hun postuur. Hij vond het ronduit misselijkmakend om te moeten zien dat een extralarge-sweater ook als naveltruitje dienen kan.Tijdens het eten had hij zijn blik doen dwalen tot hij onder haar trui een witte geaderde balg tevoorschijn zag komen. Misschien had hij te hoge verwachtingen gesteld, had hij zo veel over haar gedroomd dat de werkelijkheid wel tegen móest vallen. Hij ritste zijn broek weer dicht. Nee, dit drama was – hoe dan ook – aan haar te wijten.

    Boermetkiespijn
  • 01/12/2016De drogist

    Als ik dit afrekenen gaat ze het vast weer vragen...ik weet het zeker! Ze vraagt het namelijk áltijd, al twee jaar lang!! Ik begrijp het niet, wat heeft het voor zin om steeds weer die ene vraag te stellen? Ik geef toch standaard hetzelfde antwoord. Ze moet het vragen dat weet ik wel, maar het slaat echt nergens op.

    bubbles and blogs
  • 02/12/2016De duivel

    De dag dat ze alleen in het bos wandelde, hoorde ze achter zich een geluid van brekende takken. Haar hart sprong op in haar borst, ze draaide zich om, wat was ze bang. Ze verwachtte dat een van de jagers die ze zonet nog “Satan” had horen roepen uit het kreupelhout zou komen, maar het was de grote zwarte hond die plotseling uit het hakhout sprong. Hij gromde dof en haastte zich naar haar toe. Ze dacht dat hij probeerde haar te bijten, maar toen het eerste ogenblik van schrik voorbij was en ze zich verzette tegen het dier dat op zijn achterpoten bijna even groot was als zij, merkte ze dat hij alleen maar wilde “spelen”...
    Ongerust en hijgend slaagde ze erin het beest af te weren. De hond met de dolle ogen snuffelde nu met zijn snuit tussen haar benen. “Liggen... Liggen... Satan.. Koest” zei ze krachtig maar bevend, wanhopig proberend hem af te houden en bang dat hij, als hij woest zou worden, haar naar de keel zou springen. Aanvankelijk had ze gehoopt de jachtopziener te zien opduiken zodat hij de hond terug zou kunnen roepen, maar toen schoot een dwaze gedachte door haar geest en hoopte ze dat de jachtopziener niet zou komen. Terwijl ze zich bleef verzetten tegen het dier wiens nieuwsgierigheid niet verminderde, drong ze dieper in het struikgewas. Ze droeg een rok van spijkerstof die tegen stekels en doornen bestand was. Zo kwamen ze, zonder elkaar los te laten, op een zeer donkere plek, waar de verstrengeling van struiken onder de zware, lage takken van twee samengegroeide sparren een soort van prieeltje vormde. De met mos bedekte en met vergane naalden bestrooide grond was er even zacht als een tapijt. Ze liet zich daarop glijden en sloeg haar rok omhoog. In verwarring gebracht beklom de hond haar schrijlings. Terwijl ze hem heftig omklemde met haar linkerarm, betastte ze met haar rechterhand het vurige lid, nam het in haar vuist en terwijl ze haar ogen krachtig dichtkneep, schoof ze haar ondergoed opzij en leidde ze hem tot op de drempel van zichzelf. De hond gaf zo'n schok met zijn lendenen dat de dolk in de kletsnatte doorgang drong. De muil van de hond was minstens even nat als haar kutje. Hij beet zich kwijlend vast aan de knopen van haar bloes en rukte ze zo open. Ze voelde hoe zijn warme kwijl haar stijve tepels bevloeide. Er klonken fluitjes. Abrupt rukte ze zich los van het beest. Dat verstarde en verdween toen in het struikgewas. Ze bleef daar uitgestrekt liggen met het gescheurde slipje rond haar been, de dijen spreidend tot het pijn deed. Nog steeds hield ze de ogen gesloten. Wat speeksel kwam uit haar mond en ze zei tussen haar tanden door: “Ik word gek"

    Siel
  • 03/12/2016Verboden vakantie (deel 1)

    "Mam, please! Iedereen mag. Het is maar voor twee weken en ik red mij echt wel. Rolf mocht laatst ook ergens in een stad hier kilometers vandaan logeren en hij is jonger dan ik hoor!" Rolf is mijn broertje van elf en hij wordt altijd voorgetrokken. Ik kijk mijn moeder nog eens met smekende ogen aan. "Het antwoord blijft nee. Als er daar in Frankrijk iets met je gebeurt, zijn wij er niet bij." "Ik mag ook nooit wat! Als pappa nog had geleefd had het van hem wel gemogen!" Boos storm ik de trap op naar mijn kamer toe. Ik plof neer op mijn bed en kijk door mijn raam naar buiten. Ik had zo gehoopt dat ik eindelijk een keer alleen met mijn vrienden en vriendinnen (zónder ouders) op vakantie mocht, maar nee. Ik ben zeventien en dan nog mag het niet! Straks mag ik pas zelfstandig naar de andere kant van Nederland als ik bejaard ben!
    Ringringggg. Mijn mobiel gaat af. Ik neem op en zeg: "Met Melissa." Het is Yara. Zij is een van mijn beste vriendinnen en is heel vergeetachtig. Zij zou overmorgen ook mee gaan op onze vakantie. We zouden in totaal met drie meiden en drie jongens gaan. We waren al een vriendengroep vanaf de brugklas en we kennen elkaar dus als de beste. Maar die vakantie gaat dus niet door... "Heeyy Melissa. Ik was even aan het nadenken wat ik je ook al weer wilde vragen, maar wat ik wilde vragen is of je nou mee mag." Ik zucht. "Nee, ik mag niet. Mijn moeder is bang dat er iets gebeurt en blablablablabla. Je kent het wel." Ik kijk naar een foto van Yara en mijzelf die op mijn bureau staat. Daarnaast staat een foto van mijn vader met mij op schoot toen ik nog klein was. "O, maar dan ga je toch stiekem mee? Je moeder merkt het toch niet. Zij is de hele dag aan het werken of iets anders aan het doen!" "Weet ik, maar als ze er wel achter komt zit ik in diepe problemen!" Ik kijk ernstig en probeer te bedenken hoe ik ongemerkt naar buiten zou kunnen glippen. Mijn moeder zit altijd in de woonkamer en daar vanuit kun je direct de voordeur zien. "Maar hoe kom ik dan met mijn spullen naar de trein?" "Chris heeft toch een rijbewijs?" "Volgens mij wel..." Zeg ik twijfelachtig. "Nou, dan rijdt hij je vast wel met zijn auto naar de trein toe!" Met Chris durf ik dus echt niet in één auto te zitten! Chris ken ik al van de basisschool en hij was altijd heel populair bij de meiden. Hij woont in mijn straat en stiekem vind ik hem wel leuk, maar hij ziet mij vast niet staan. Als smoes zeg ik: "Hoe komt hij dan in Frankrijk met zijn spullen? Hij moet de auto dan wel weer terugbrengen en zelf nog op een manier bij de trein zien te komen!" Normaal ben ik nooit zo goed in smoezen bedenken, maar als het om Chris gaat kan ik het ineens wel. "Je hebt gelijk. Dan moet je maar met de bus... Karin heeft trouwens met haar vader een hotel mét zwembad geregeld en zij heeft geld van haar vader gekregen om de taxi's te kunnen betalen. O en vergeet niet dat morgenavond om twaalf uur middernacht de trein vertrekt."

    B.Schrijf
  • 04/12/2016In de bus.

    “Nou ja zeg, ben je wel goed bij je hoofd!” schreeuwde de man terwijl hij zijn ene kant van zijn wang masseerde alwaar hij net van een dame een klap midden in de roos had ontvangen.
    “Je kijkt mij te lang en het is beslist onbeschoft, hork dat je er bent!' antwoordde de agressor in deze matpartij.

    Leny Kruis
  • 05/12/2016Hij en ik? (11)

    Beste dag van mijn leven, maar zo begon ie niet. Tijdens de pauze stond hij met zijn vrienden te praten en had hij een blauwe meisjes golf vast. Ik vroeg van wie die was en het was van een meisje van zijn klas. Zijn vrienden zijden dat hij er verliefd op was, mijn hart brak.
    Maar... toen ik de schoolpoort uit slenterde greep ik naar mijn gsm en stuurde hem een bericht om te vragen of hij een liefje had en als hij dat had dat het dan dat meisje was van die golf, ik stuurde dat om 2 redenen, om hem te plagen en omdat mijn hart gebroken was. Hij stuurde terug, wie zijt gij? dus stuurde ik mijn naam en vroeg ik waarom, achter zijn antwoord zette hij een kusje. In zijn volgende sms vroeg hij of ik misschien met hem wou. Ik stuurde dat ik hem niet geloofde en hij stuurde dat hij het morgen ging bewijzen. Ik stuurde dat ik al zin had in morgen en daarna stuurde hij dat hij mij zo hard ging binnen doen.

    caatj
  • 07/12/2016Plakwolkjes

    Ik begon er aan te wennen dat mijn hospita in Amerika was om zich tussen beroemdheden te begeven. Ze schreef er prachtige brieven over. Het was eigenlijk wel rustig zonder haar in huis.
    Ik hoefde niet meer naar haar ellenlange monologen te luisteren, en de nachten waren ook heerlijk rustig zonder de liefdesplicht jegens mijn onverzadigbare hospita. Frits en ik konden het nog steeds goed met elkaar vinden. Ik had veel tijd om me op de examens voor te bereiden.

    Bjarne
  • 08/12/2016De dwerg die té groot was

    Dwergen zijn klein, dat weet iedereen. Ze wonen in kleine huisjes en slapen in kleine bedjes. Maar er was een Dwergje dat in een groter huis woonde en in een groter bed sliep. Hij was niet als de anderen. Hij was té groot voor een dwerg werd gezegd. Natuurlijk was dat niet fijn om te horen, het maakte de dwerg verdrietig. Op school had hij niet veel vrienden. En hij woonde ook helemaal alleen. Tot er een heel kleine dwerg aanklopte. “Hallo,” zei de kleine dwerg, “is er nog een bedje vrij in je huis?” De grote dwerg knikte: “Natuurlijk, kom toch binnen.” Dat was de eerste keer dat een andere dwerg in z’n huis kwam. “Wat heb je een mooi huis.” zei de kleine dwerg. “Ooooh bedankt, hoe heet je?” vroeg de té grote dwerg. Waarop de kleine dwerg antwoordde: “Ik ben Sven en jij?” “Ik ben Leo.” Zei de té grote dwerg met een glimlach. Vanaf die dag wonen Sven en Leo samen in het grote huis. Iedere keer als ze samen naar school wandelden werden ze met vele ogen aangekeken. Maar niet omdat ze er anders uitzien, maar omdat ze zo goede vrienden zijn.

    Choco La
  • 09/12/2016Ome Klaas

    Het is een echte volksbuurt en als kind noem je de buurman en buurvrouw al snel 'oom' en 'tante'. Vaak met alleen hun achternaam erbij: Ome Smit, Tante van Dongen. Bij oom Klaas en zijn vrouw deed men dat toch liever niet. Hun achternaam is Conijn én ze hebben al twaalf kinderen, met een dertiende onderweg.
    De familie woont in een groot huis aan het einde van een weg. Achter dat huis een nog grotere schuur waarin ome Klaas zijn geld verdient. Hij ziet ook overal geld in.

    Irene O.
  • 10/12/2016Dat is niet best

    “Dat is niet best meneer Jansen”
    Meneer Jansen keek beteuterd en zorgelijk.

    Verteller

Verhalen per maand

Laatste nieuwsberichten

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »