Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

U bent hier:

Welkom op 1001KorteVerhalen.nl

Hier op 1001KorteVerhalen.nl kunt u gemakkelijk de leukste korte verhalen vinden. Er staan op dit moment 1.327 verhalen op de site. We hebben ze voor u verdeeld over diverse categorieën, zoals bijvoorbeeld kinderverhalen, romantische verhalen of waargebeurde verhalen.

Ook kunt u uw zelf geschreven verhalen insturen, zodat anderen deze kunnen lezen en hierop hun reacties kunnen geven. Bij elk verhaal heeft u de mogelijkheid om dit direct uit te printen of uw waardering te geven.

We wensen u veel plezier op 1001 Korte Verhalen.nl!

Verhaal van de dag

  • 20/08/2016De nieuwe buur

    Voor velen vast wel herkenbaar. Je oude buren, die lieverds, zijn verhuisd en naast je begint de nieuwe buur zijn 'nest' voor bewoning gereed te maken ... Je bent de verbouw-herrie op een moment zo vreselijk zat dat je, gezeten op de rand van je bed, hem eens gaat vertellen wat je van hem vindt. Het is nog net geen 9.30 die morgen en je zou die gozer wel willen wurgen.
    Dus zo sprak ik om mijn frustratie kwijt te raken:

    Irene O.
  • 21/08/2016De man in mijn vader's kleren

    Mijn vader en ik stonden in het midden van een groot plein ergens in Praag.
    De zon scheen vel en warm, en overal liepen mensen.

    maureen
  • 22/08/2016Er was eens...

    Eens op een mooie dag, midden in de week liep een eenzame vrouw langs het bospad. Zij genoot van de stilte die haar omringde. Het enige dat ze hoorde waren de vogels die met elkaar bekvechten, het ruizen van de bladeren die fluisterend haar naam noemden. Maar zij hoorde alleen het geritsel van die bladeren, het ruizen van de wind door de bomen, het gekrakeel van de vogels.

    Leny Kruis
  • 23/08/2016het regent

    Het regent. Het regent hard. Maar dat kan Lieke weinig schelen. In een waas loopt ze door de winkelstraat terwijl de regen van haar afdruipt. Ze loopt tussen de mensen door maar ziet ze nauwelijks. Het lijkt alsof haar hoofd vol met watten zit, en alle geluiden om haar heen gedempt word. Ergens voelt ze een opgeluchtheid dat ze weekend had, en dat ze de volgende 2 dagen niet naar school hoefde. Ze verschoof de rugzak op haar rug. In haar zak voelde ze wat trillen. Automatische pakte ze haar telefoon uit haar zak en bracht hem naar haar oor. “Waar ben je, je had allang thuis moeten zijn!” Brieste haar moeder boos. “Kom onmiddellijk naar huis toe. Ik heb nog een appeltje met jou te schillen.” Lieke mompelde wat en hing op. Even deed ze haar ogen dicht. Dat was wel het laatste waar ze zin in had, om naar haar moeders preken te moeten luisteren. Toch draaide ze zich om en liep naar de bushalte aan het eind van de straat. Lieke plofte neer op de eerste beste stoel die vrij was, en keek door de beslagen raam naar buiten. De stad gleed voorbij. Ze stapte uit bij de halte voor haar deur. De straat waar ze woonde leek nog lelijker en somberder dan het normaal al was. Met lood in haar schoenen stak ze de sleutel in het slot, en drukte de deur open. Ze bleef even stil staan om te luisteren of ze haar moeder hoorde. “Doe die deur dicht, je laat alle warmte naar buiten.” Riep haar moeder vanuit de keuken. Lieke gooide haar tas neer, trok haar schoenen uit, en hing haar jas op. Op haar sokken liep ze naar de keuken toe. Haar moeder zat op de stoel aan de eettafel een tijdschrift te lezen, tot ze doorhad dat Lieke was binnengelopen. “Ik kreeg telefoon van je school. Je hebt weer gespijbeld.” Lieke keek haar aan en hoorde de woorden door haar hoofd zweefen. “Jij ondankbaar kind.” Haar moeder sloeg met haar vuist op de tafel. Lieke schrok. “Ik doe mijn best om alles zo best mogelijk te maken voor ons en wat doe jij? Liegen bedriegen en spijbelen. Ik geef je alles wat je maar wilt, en wat krijg ik ervoor terug? Bah, ik walg van je. Waarom kun jij je niet als elk ander kind gedragen en gewoon je best doen op school en een baantje zoeken. In plaats daarvan lig je alleen maar in bed.” Lieke slikte haar tranen in, als ze nu zou gaan huilen zou haar moeder helemaal boos worden. “Je bent net zo waardeloos als je vader. “ Lieke draaide zich om en rende de trap op. Achter zich hoorde ze haar moeder nog roepen. “Ik ben blij als jij ook het huis uit bent. Lieke gooide de deur achter zich dicht. De tas die ze had mee gegrepen toen ze de trap op rende smeet ze met een harde klap in de hoek van haar slaapkamer. Ze ging languit op haar bed liggen. Ze had een hekel aan haar leven. Ze haatte haar moeder die haar constant liep te vervloeken, ze haatte haar school waar ze elke dag werd getreiterd, ze haatte haar vader die haar in de steek had gelaten, en ze haatte het huis waar ze in woonde. Nergens had ze rust. Ze wou rust. Rust in haar hoofd. Ze had er al vaker over na gedacht. Lieke stond op en keek naar haar tas, ze wou haar tas meenemen, maar ze bedacht zich dat ze die niet nodig zou hebben. Voorzichtig opende ze de deur om te horen of haar moeder nog in de keuken was. Het was doodstil in huis. Ze sloop de trap af naar de gang. Ze keek om de hoek maar zag niks. Lieke plukte haar jas van de hanger en trok de deur snel achter zich dicht. De regen was opgehouden. Stap voor stap liep ze naar het station aan de eind van de straat. In haar hoofd voelde ze zich iets lichter worden. Dit was het. Nog even en ze zou verlost zijn van de duisternis, van alle rottigheid. Ongemerkt was ze al op het station aangekomen. Lieke liep op het bord af en keek wanneer de eerst trein kwam. Het lichte gevoel in haar hoofd verdween langzaam en maakte plaats voor spanning. Ze probeerde er niet aan te denken. De eerste trein kwam over 5 minuten op perron 1. Lieke liep daar naar toe. Het was er redelijk leeg, op een paar mensen na die ongeïnteresseerd voor zich uit staarde. Ze deed een stap naar voren terwijl ze naar beneden keek. Ze hoefde maar 2 stappen te doen. Lieke keek opzij, ze zag de trein al aan komen. Ze deed nog een stap. Ze sloot haar ogen. Nog even. Ze opende haar ogen weer en keek weer in de richting vanwaar de trein aankwam. Die kwam dichterbij. Opeens voelde ze een ruk aan haar arm waardoor ze naar achter werd getrokken. Ze draaide zich verdwaasd om en keek recht in het gezicht van een man. “Wil je dood zijn? Je staat zo dicht bij de rand dat de trein je zo dadelijk meesleurt.” Lieke keek nog steeds verdwaasd de man aan. Waar bemoeide hij zich mee. Met piepende remmen kwam de trein achter haar tot stilstand. De deuren sprongen open en de mensen stroomden om hun heen. Lieke trok haar arm los. Ze liep weg met de stroom mee, er niet van bewust dat de man haar eerst verbaasd en daarna bezorgd na keek. Toen zag hij in wat zij had willen doen. Hij begon achter haar aan te rennen. “Wacht even.” Riep hij. Met moeite haalde hij haar in. “Ik kan je helpen.” Het meisje keek hem aan. “Ik ben een maatschappelijk werker.” Het meisje keek hem nog steeds verdwaasd aan. “Je probeert niet zomaar zelfmoord te plegen. Kom dan gaan we naar een cafe, en dan gaan we erover praten.” Het gezicht van het meisje begon een beetje te ontdooien. Nog steeds geen woord zeggend knikte ze. “Kom, dan gaan we een warm kop thee halen.”

    ellen26
  • 24/08/2016De magie van de dans

    Ze leefden diep in het oerwoud, waar de bomen tot aan de hemel leken te groeien, zo hoog waren ze. Het was een mooie plek, vonden ze, met hier en daar een open ruimte met gras, met struiken en mooie bloemen die, tegen de avond, zo heerlijk geurden. Het was een groep van wel 60, maar dat kon je niet precies zeggen; ze sprongen zo vlug van tak tot tak, dat ze eigenlijk niet goed te tellen waren. En ... ze leken ook allemaal op elkaar; allemaal dezelfde gezichten, oren, en handen; allemaal ronde donkere ogen en allemaal een donkerbruine vacht.
    Behalve die ene ...

    Irene O.
  • 25/08/2016De zwemles

    Ik zie haar nu voor de derde dag in het hoekje van het pierenbadje zitten, in 20 centimeter water. Van het kind zelf is weinig te zien, ze zit daar omgeven door drijfmiddelen: om elke bovenarm een bandje, om haar middel een grote zwemband van een soort lang-nekkige eend,kompleet met kop én gele snavel.
    Haar ouders liggen en paar meter verder op comfortabele ligbedden en het is de vader die af en toe naar het kind gaat en zegt dat ze 'moet gaan zwemmen'. Zo weet ik dat het Turkse mensen zijn. Het kind blijft zitten waar ze zit.

    Irene O.
  • 26/08/2016Kamp Dreymens

    ‘Sam, ga je mee naar het winkelcentrum?’ De jongen keek niet op, hij kende het groepje tieners dat voor hem stond goed. Bij het groepje hoorde Erik die een jaar ouder was dan de anderen, naast hem stond Diana, het veertien jarige zusje van Erik, die bijna alle jongens aan haar voeten had en zich maar al te goed bewust was van haar charme waarmee ze genoeg misdaden had gepleegd om naar het Kamp Dreymen te worden gestuurd. Naast haar stond haar eeuwige schaduw, Phéline, die altijd probeerde zich als een tweede Diana voor te doen wat tot een catastrofe voor het uiterlijk van het eigenlijk mooie meisje uitkwam. Ook Peter behoorde tot de groep, de jongen had veel meer last van de pubertijd dan de anderen en zijn gezicht zat onder de puisten.
    Ja, Sam kende de groep tieners maar al te goed, en hij bleef liever uit de buurt. Hij knikte echter en stond op, samen liepen ze het plein af naar de parkeerplaats. Sams ogen gleden over de rijen auto’s waarmee de leerlingen naar het lyceum waren gekomen en bleven op een busje rusten, heel even vroeg hij zich af hoe ze eraan waren gekomen, gekregen of gestolen? Hij liep er naar toe om zich op de chauffeurszitting te plaatsen. Hij wachtte tot alle anderen waren ingestapt en startte de motor. Ze reden al even toen een kreet achter hem zijn concentratie deed verliezen, de bus slingerde even over de weg voor Sam de controle over het stuur terug kreeg. Hij zuchtte opgelucht, er was niemand op de weg, hij draaide de achteruitkijk spiegel zo, dat hij kon zien wat er op de achterbank gebeurde. Peter had zich over de stoel voor zich heen gebogen en blies in het haar van Phéline die daardoor geschrokken een kreet had geslaakt. Erik had zich om gedraaid om hen met een waarschuwende blik te laten verstaan dat ze niet zo moesten klieren. Hij wilde zich omdraaien toen hij een wagen met grote vaart op het busje zag inrijden. Hij waarschuwde met een zachte kreet. Sam, die zich opnieuw op de weg voor zich geconcerteerd had keek heel even door de achteruitkijk spiegel en toen weer voor zich. Zijn ogen werden groot toen een lichtflits voor de bus verscheen, hij remde, hij knalde met zijn hoofd tegen de airbag die afgegaan was op het moment dat de auto achter hen tegen het busje aanknalde en alles werd zwart.

    Puberbeer
  • 27/08/2016License to drink

    LICENSE TO DRINK

    Sjors DNO
  • 28/08/2016Verboden vakantie (deel 1)

    "Mam, please! Iedereen mag. Het is maar voor twee weken en ik red mij echt wel. Rolf mocht laatst ook ergens in een stad hier kilometers vandaan logeren en hij is jonger dan ik hoor!" Rolf is mijn broertje van elf en hij wordt altijd voorgetrokken. Ik kijk mijn moeder nog eens met smekende ogen aan. "Het antwoord blijft nee. Als er daar in Frankrijk iets met je gebeurt, zijn wij er niet bij." "Ik mag ook nooit wat! Als pappa nog had geleefd had het van hem wel gemogen!" Boos storm ik de trap op naar mijn kamer toe. Ik plof neer op mijn bed en kijk door mijn raam naar buiten. Ik had zo gehoopt dat ik eindelijk een keer alleen met mijn vrienden en vriendinnen (zónder ouders) op vakantie mocht, maar nee. Ik ben zeventien en dan nog mag het niet! Straks mag ik pas zelfstandig naar de andere kant van Nederland als ik bejaard ben!
    Ringringggg. Mijn mobiel gaat af. Ik neem op en zeg: "Met Melissa." Het is Yara. Zij is een van mijn beste vriendinnen en is heel vergeetachtig. Zij zou overmorgen ook mee gaan op onze vakantie. We zouden in totaal met drie meiden en drie jongens gaan. We waren al een vriendengroep vanaf de brugklas en we kennen elkaar dus als de beste. Maar die vakantie gaat dus niet door... "Heeyy Melissa. Ik was even aan het nadenken wat ik je ook al weer wilde vragen, maar wat ik wilde vragen is of je nou mee mag." Ik zucht. "Nee, ik mag niet. Mijn moeder is bang dat er iets gebeurt en blablablablabla. Je kent het wel." Ik kijk naar een foto van Yara en mijzelf die op mijn bureau staat. Daarnaast staat een foto van mijn vader met mij op schoot toen ik nog klein was. "O, maar dan ga je toch stiekem mee? Je moeder merkt het toch niet. Zij is de hele dag aan het werken of iets anders aan het doen!" "Weet ik, maar als ze er wel achter komt zit ik in diepe problemen!" Ik kijk ernstig en probeer te bedenken hoe ik ongemerkt naar buiten zou kunnen glippen. Mijn moeder zit altijd in de woonkamer en daar vanuit kun je direct de voordeur zien. "Maar hoe kom ik dan met mijn spullen naar de trein?" "Chris heeft toch een rijbewijs?" "Volgens mij wel..." Zeg ik twijfelachtig. "Nou, dan rijdt hij je vast wel met zijn auto naar de trein toe!" Met Chris durf ik dus echt niet in één auto te zitten! Chris ken ik al van de basisschool en hij was altijd heel populair bij de meiden. Hij woont in mijn straat en stiekem vind ik hem wel leuk, maar hij ziet mij vast niet staan. Als smoes zeg ik: "Hoe komt hij dan in Frankrijk met zijn spullen? Hij moet de auto dan wel weer terugbrengen en zelf nog op een manier bij de trein zien te komen!" Normaal ben ik nooit zo goed in smoezen bedenken, maar als het om Chris gaat kan ik het ineens wel. "Je hebt gelijk. Dan moet je maar met de bus... Karin heeft trouwens met haar vader een hotel mét zwembad geregeld en zij heeft geld van haar vader gekregen om de taxi's te kunnen betalen. O en vergeet niet dat morgenavond om twaalf uur middernacht de trein vertrekt."

    B.Schrijf
  • 29/08/2016Het verlaten eiland.

    Geschreven door: Bobbie en Elise

    meester Nils

Verhalen per maand

  •  
  •  
  •  
  •  

Laatste nieuwsberichten

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »