Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

U bent hier:

Welkom op 1001KorteVerhalen.nl

Hier op 1001KorteVerhalen.nl kunt u gemakkelijk de leukste korte verhalen vinden. Er staan op dit moment 1.300 verhalen op de site. We hebben ze voor u verdeeld over diverse categorieën, zoals bijvoorbeeld kinderverhalen, romantische verhalen of waargebeurde verhalen.

Ook kunt u uw zelf geschreven verhalen insturen, zodat anderen deze kunnen lezen en hierop hun reacties kunnen geven. Bij elk verhaal heeft u de mogelijkheid om dit direct uit te printen of uw waardering te geven.

We wensen u veel plezier op 1001 Korte Verhalen.nl!

Verhaal van de dag

  • 17/04/2017Niemand zoals jij!

    'Melly'
    Schreef ze op.

    bertcoenen
  • 18/04/2017Mina Roetje en papegaai Pipo

    In de grote straten van Amsterdam zwierf een klein meisje, genaamd Mina Roetje. De mensen noemden haar zo, omdat haar oude roze jurk zo zwart was als roet. Vrienden had Mina Roetje niet, tenminste, geen mensenvrienden. De kinderen mochten niet met haar spelen en volwassenen deden vaak onaardig tegen haar. Ze had ook geen ouders meer want die waren lang geleden overleden. Ze had wel een mooie felgekleurde papegaai, die altijd op haar schouders zat, tegen haar sprak en haar liefde gaf. Ze had de papegaai gekregen van een oude man die voor haar zorgde, tot hij overleed. De papegaai heette “Pipo”, omdat Mina Roetje altijd zo om hem moest lachen. Ze moesten elke dag bedelen om eten te kopen en in leven te blijven. Pipo deed dan trucjes en riep: “Geld voor eten, geld voor Roetje!”, terwijl Mina Roetje op haar knieën zat, met haar gezicht naar de grond toe, haar armen uitgestrekt en haar handen in elkaar gevouwen alsof ze aan het bidden was. ’s Avonds sliepen ze in een oud verlaten bootje in de haven. Mina Roetje vond het altijd zo fijn om in slaap gewiegd te worden door de golven. Ook al had ze Pipo, ze miste toch wel een mamma en pappa die haar een verhaaltje vertelden.

    Verwijderde gebruiker
  • 19/04/2017De babysitter

    Het was een lichte avond. De buurt was erg vredig. En als je goed rook rook je een barbecue geur. Lisa liep naar het huis waar ze zou gaan babysitten tot 8 uur. Het huis was erg groot en de voortuin mooi sierlijk versierd met bloemen. Ze klopte bij de deur aan. En een overdreven op gemaakte vrouw met een mooie lange gala jurk deed de deur open. 'Hallo' zei de vrouw. Jij bent zeker de babysitter. Ze deed de deur open en liet haar binnen. Binnen was het een puinhoop je zag overal baby speelgoed, kleertjes en luiers op de grond liggen. Het stonk er naar pis en poep. En het was echt een puzzel om er zonder te struikelen door heen te lopen.

    Verwijderde gebruiker
  • 20/04/2017Het eenzame koekje

    Er was eens een koekje in een koekjestrommel
    Daar woonde hij met allemaal andere koekjes.

    Anna
  • 21/04/2017De kikker die niet wilde zwemmen

    Ik denk dat ik Piwt heet; eerlijk gezegd denk ik dat we allemaal zo heten. Wanneer onze moeder "Piwt" roept dan komen we, allemaal, ook al mijn broertjes en zusjes. We zijn een grote familie en we lijken allemaal op elkaar. We zijn allemaal groen en we hebben grote bolle ogen.

    Irene O.
  • 22/04/2017Een ware nachtmerrie

    In de afgelopen zomer hebben mijn familie en ik 40 dagen op het adembenemende stad Kabul doorgebracht. We begonnen onze langdurige reis van maar liefst 36 uur op 30 juni. Toen we net aankwamen in Kabul had ik meteen een cultuurschok. De mensen daar waren allemaal op ons geld uit en vonden onnozele werkjes uit mensen hun geld af te trogellen. Ik geef een voorbeeld: we waren net op de luchthaven aangekomen was er een politieagent die ons de weg wees naar de uitgang en op de einde van die gang moesten we advieskosten betalen aan een andere politieagent, hoe ridicuul is dat niet! Een hotel in Afghanistan bestaat niet en dus bleven we bij familie logeren.
    Op vrijdag 19 jullie hadden mijn ouders een tripje georganiseerd naar het nabij gelegen dorpje Pagman. We zaten in een auto van 9 personen met 20 personen en ik kan je verzekeren dat dat geen pretje is. Op een bepaald moment viel ik in slaap en bij het ontwaken was er niemand meer in de auto. Ik nam een fles water friste me op en stapte af. Nu denk ik: "had ik dat maar beter niet gedaan!" Ik ging mijn ouders zoeken op een plaats waar ik nog nooit geweest was. Ik was aan het stappen toen ik opeens geweerschoten hoorde en geroep van mensen die in nood verkeerde . Ik werd bang , kreeg zweethanden, mijn adrenaline steeg en wist niet meer wat of hoe.Even Dacht ik: "is dit het?" Ga ik hier mijn laatste adem uitblazen? Opeens werd het zwart voor mijn ogen letterlijk en figuurlijk want er was mij een een doek over het hoofd gedaan. Ik kreeg zo veel vragen door mijn hoofd. Ben ik ontvoerd, kom ik hier levend uit of ben ik gered? Ik wiste het niet zo goed, wat ik wel weet is dat ik voor ze mij een doek over het hoofd hadden gedaan in een flits het plakkaat gelezen had waarop stond 'war territory'.Ze brachten mij naar een koel, koud en luguber kamertje en ik hoorde Russische stemmen en juist voor ze mij het doek afnamen werd ik door de slechte muziek op de autoradio wakker.Het was allemaal een droom! Ik was verlost van mijn lijdensweg . Een hele nachtmerrie was de autoreis op zich en dan moet je noch eens in je slaap een nog akeligere nachtmerrie dromen. Hoe gelukkig en blij ik was in Kabul was ik wel weer blij wanneer ik terug de draad kon opnemen in het dagdagelijks leven in België.

    Azim_Niazi
  • 23/04/2017Interview in het ziekenhuis

    Een paar dagen na mijn droevige ervaring met het huilende schilderij in een galerie voor beeldende kunst werd ik opgebeld vanuit het ziekenhuis door Christiaan de kunstenaar, die zich aan het voorbereiden was voor het interview, dat voor de gelegenheid in het ziekenhuis werd gehouden, omdat het vanwege zijn gebroken rug niet anders kon.
    “Hallo Bjarne” klonk zijn rustige stem. “Zou jij misschien mijn aantekenschrift vanmiddag naar het ziekenhuis willen brengen?” Hij vertelde mij waar de sleutels van zijn atelier verstopt lagen in het huis van mijn hospita. “Ik heb ze nodig voor het interview, er staan belangrijke details in over mijn beweegreden voor het maken van mijn schilderijen.”

    Bjarne
  • 24/04/2017De vrouw en het woord

    In den beginne was er het ding.
    De dichter kwam en hij sprak het Woord 'De Ding'. De idee, alleen in de dichter kan het leven.

    guido van geel
  • 25/04/2017Greg en ik

    Na je lang niet te hebben gezien, zag ik je vandaag weer.
    Wat zag je er weer gelikt uit,

    maureen
  • 26/04/2017Bruid van de zon

    BRUID VAN DE ZON

    Irene O.

Verhalen per maand

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Laatste nieuwsberichten

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »