Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Hospita

Ik stak mijn middelvinger in de draaischijf van het telefoontoestel met draaitoetsen om de cijfers van het telefoonnummer uit de advertentie te draaien. De telefoon maakte verbinding. Er werd opgenomen en er klonk een stem. “Hallo, je spreekt met Emma Petronella”. Ik hoorde een verleidelijke stem. “ Hallo u spreekt met Bjarne Gosse, ik bel op voor de advertentie in de krant voor een kamer die u te huur heeft, ik ben op zoek naar een kamer.”

“Hallo Bjarne, mag ik vragen hoe oud je bent, je klinkt nog zo jong.” Haar stem klonk warm en liefdevol. “Ik ben negentien jaar en ik zit op een school voor middelbaar beroepsonderwijs”, antwoordde ik. “Voor hoe lang wil je een kamer huren Bjarne?” “Voor ongeveer twee jaar, dan ben ik hopelijk klaar met school en ga ik weer terug naar Amsterdam om daar te wonen.” “Weet je wat Bjarne, kom gewoon eens langs om de kamer te bekijken dan kunnen we meteen verder kennismaken.”
Ze gaf me het adres waar ik naar toe moest gaan en we spraken af voor de volgende dag om vier uur in de middag.

De volgende dag ging ik op een geleende fiets op weg naar het adres. De buurt in Utrecht waar ik het huis kon vinden, kende ik al een beetje omdat ik er eerder doorheen was gefietst.
Om vier uur stond ik voor het huis waar ik misschien een kamer ging huren. Het huis zag er mooi uit, een herenhuis in Utrecht, goed onderhouden, met een nette voortuin en met een prachtige voordeur. Ik was verrast, maar de grootste verrassing kwam toen de deur werd opgedaan. Voor me stond een beeldschone vrouw met prachtige reebruine ogen en blonde haren die tot over haar schouders hingen. Ik had in mijn jonge leven al heel wat mooie vrouwen gezien, maar Emma Petronella spande wat mij betreft te kroon. Ik was volkomen overbluft. Ze was de mooiste vrouw van alle vrouwen, ik werd er onzeker en verlegen van. Ik moest echt zoeken naar de juiste woorden.
Al spoedig bleek dat die verlegenheid nergens voor nodig was, ze liet me een mooie redelijk grote kamer zien, met ruimte voor een bed, een tafel en een kast. De kamer had drie grote ramen en een klein balkon met veel licht en zon. Ik liet meteen merken dat ik wel interesse had voor deze mooie kamer.

Emma Petronella was enthousiast omdat ik belangstelling had. Ze vroeg me met haar warme stem of ik een kop thee wilde om het een en ander verder te bespreken. Ik zei niet veel, haar schoonheid leidde me van mijn eigen woorden af. Ze had een prachtige jurk aan, donkerrood van een duur uitziende stof, iets heel anders dan de soepjurken die mijn moeder doorgaans droeg. Haar figuur tekende mooi af in die jurk, ze had volle voorname borsten, niet te groot, maar zeker niet te klein. Mooie welgevormde benen en een aangenaam intelligent gezicht met heldere reebruine ogen. Ik vond haar gezelschap heel prettig en tijdens het thee drinken bleek dat dit wederzijds was. De thee smaakte voortreffelijk en Emma Petronella was een gezellige gastvrouw.

Emma Petronella had een prachtige woonkamer met een enorme boekenkast van notenhout. Als ik even was uitgekeken op de oogverblindende schoonheid van Emma Petronella keek ik naar de enorme hoeveelheid boeken in de boekenkast. Ze merkte het op en zei vriendelijk dat als ik boeken wilde lezen ik ze uit de kast mocht pakken. Ik verheugde me al op een nieuw boek om te lezen.

Ik tekende een huurcontract. Ik hoefde geen sleutelgeld te betalen, en ik kon over een week mijn spullen komen brengen en de dag daarna de kamer betrekken voor tenminste twee jaar. Emma Petronella, haar naam en haar schoonheid bleven in mijn hoofd spelen. Mijn uitzicht op de toekomst had plotseling een gunstige wending gekregen. Wat een fantastische vrouw, en wat een leuke kamer.

Ik reed op de geleende fiets weer terug naar de woning van de vriend waar ik tijdelijk logeerde en vertelde hem het hele verhaal. Hij geloofde me niet en vroeg of ik sleutelgeld had betaald.
“Nee, ik hoefde geen sleutelgeld te betalen”, zei ik en ik begon op te scheppen over de schoonheid van mijn toekomstige hospita.
“Heb je gevraagd of je de keuken mag gebruiken?” vroeg mijn vriend.
“Ja, ik mag de keuken gebruiken en de badkamer en de wc, het zit allemaal bij de huur inbegrepen!”
“Heb je de keuken gezien?” “Nee, ik heb de keuken niet gezien, maar het is een mooi huis, dus dat zal wel goed zitten”, antwoordde ik, terwijl ik besefte dat het dom was geweest om niet ook even een kijkje in de keuken te nemen.

Die avond kon ik maar moeilijk in slaap vallen. Die enorme boekenkast, de schoonheid van Emma Petronella, de onzekerheid over de keuken, alles bleef in mijn hoofd spoken. Toen ik eindelijk in slaap viel belandde ik al snel in een magnifieke droomwereld.
Ik stond in een gele zwembroek op het balkon van mijn nieuwe kamer, en onder me in de voortuin stond Emma Petronella in haar prachtige rode jurk met gespreide armen mij toe te zingen.
Het was warm en broeierig op de bank waar ik op sliep. Ik verlangde naar een bed. Een eigen bed om in te slapen. Ik sprong van het balkon, ik zweefde uren over alle plekken waar ik had gewoond en belandde toen in mijn gele zwembroek in de armen van Emma Petronella die een aria zong die mij deed denken aan de hoogzang van hoogbegaafde kanarie.

Enkele dagen later:
De telefoon ging in het oude herenhuis van de vriend in Utrecht waar ik tijdelijk logeerde. Berend was niet thuis. Ik aarzelde om op te nemen, maar ik deed het toch. “Hallo met Bjarne Gosse in het huis van Berend ” mijn stem klonk onzeker omdat ik moe was van een zware dag op school.

“Hallo Bjarne, wat leuk om jouw stem weer te horen, je spreekt met Emma Petronella, jouw toekomstige hospita.” Er viel een korte stilte. Ik wist niet wat ik moest zeggen. Toen hoorde ik haar stem weer.
“Moet je horen Bjarne, ik weet dat je pas volgende week jouw spullen komt brengen en in je kamer komt wonen, maar ik heb deze week een etentje met een vriendin van mij uit Parijs. En ik dacht dat het een leuke gelegenheid zal zijn om het huis alvast een beetje te leren kennen onder gezellige omstandigheden. Misschien vind je het leuk om mee te komen eten.
Ik ben de dagen nadat jij hier je intrek hebt genomen voor een paar dagen weg naar Parijs, dus het zou wel handig zijn als we vast al wat kunnen praten. Bjarne heb je zin om zaterdag te komen eten, je weet het adres, en je bent wat mij betreft meer dan welkom!”

Ik moest het even allemaal tot mij door laten dringen. Ze ratelde net als mijn moeder. Dan wel niet in onvervalst Brabants Amsterdams, meer met een deftige tongval, maar het was toch veel informatie in een vrij korte tijd. Ik was nog na aan het denken over een antwoord toen haar verleidelijke stem weer klonk.
“Ik zal je vast vertellen wat we gaan eten, ik ben gespecialiseerd in de Franse keuken.”
Ik probeerde iets te zeggen, maar ik bemerkte dat de stem van Emma Petronella een dwingende erotische toon begon te krijgen. Voordat ik het wist hing ik twintig minuten aan de telefoon om naar haar specialistische uiteenzettingen van haar favoriete recepten te luisteren. Er was geen speld tussen te krijgen en er was geen hooiberg in de buurt. Het water liep me in de mond bij de gedachte aan al dat toekomstige lekkers. Ik was met mijn neus in de boter gevallen, nog voordat ik een kamer huurde werd ik al verwend met verhalen over de fijnzinnige culinaire hoogstandjes uit de Franse keuken, voor mij persoonlijk klaargemaakt en met sierlijke handen geserveerd door de mooiste vrouw ter wereld: Emma Petronella.

Haar stemgeluid begon betoverende vormen aan te nemen, juist toen ik dacht dat ze ook zo uitgebreid over het dessert ging oreren, onderbrak ze plotseling haar meeslepende monoloog met de opmerking: “Over het toetje vertel ik je later wel. De dame die bij ons te gast zal zijn heet Victoria Martin. Ze spreekt maar een klein beetje Nederlands, dus daar zal je wel rekening mee moeten houden“. Ik probeerde iets te antwoorden maar er bleef een kikker in mijn strottenhoofd hangen. “Bjarne, ik zie je zaterdag om zeven uur, trek je mooiste kleren aan.”
Ik was overrompeld, ik had een half uur aan de telefoon gehangen. Ik had nauwelijks iets gezegd en ik had geen mooie kleren. “Tot zaterdag Emma Petronella”, mompelde ik.
“Tot zaterdag Bjarne.” En ze hing de telefoon op. Ik dacht na over mijn leven en wat de toekomst zou gaan brengen.

Ik moest de volgende ochtend vroeg op om te werken in het tuincentrum. Het geld zou ik besteden aan nieuwe kleren, want ik wilde goed voor de dag komen bij mijn nieuwe hospita Emma Petronella en haar Franse vriendin Victoria Martin.
Zaterdag:
Natuurlijk was ik zenuwachtig toen ik op weg ging naar het diner waarvoor ik was uitgenodigd in het huis van Emma Petronella. Het statige herenhuis waar ik in de nabije toekomst zou gaan wonen in een kamer die ik daar kon huren. Emma Petronella, mijn nieuwe hospita, had me uitgebreid door de telefoon geïnformeerd over haar kunsten in de keuken. Ze was gespecialiseerd in Franse delicatessen, geïnspireerd door haar Franse vriendin Victoria Martin uit Parijs, die maar een klein beetje Nederlands sprak.

Ik had in allerijl geld geleend van een vriend om nieuwe kleren te kopen, want ik wilde een goede indruk op de twee dames maken. Ik stelde mij zo voor dat Victoria Martin van dezelfde schoonheid genoot als Emma Petronella, maar ik wist eigenlijk niets over Franse vrouwen. Ik sprak zelf maar een klein beetje Frans. “Je suis Bjarne” dat kon ik wel zeggen, of vragen hoe laat het was, dat ging ook nog wel. Ik twijfelde over een stropdas, misschien zouden ze dat te formeel vinden, maar mijn vriend met de baard stond erop dat ik een stropdas omdeed, want hij had er een gewonnen bij een schaakwedstrijd, en het zou mij geluk en voorspoed brengen volgens hem. Ik dacht dat het misschien onhandig zou zijn met eten, de stropdas zou in de soep kunnen gaan hangen en zodoende voor verwarring zorgen.

Ik piekerde te veel. Ik poederde mijn billen, ik leende een lekker geurtje van de buurman, ik pompte mijn fietsbanden goed op. Ik sprong op mijn fiets op weg naar Emma Petronella en Victoria Martin om samen met hen te dineren in het herenhuis.
Emma Petronella deed de deur open, ik was blij haar weer te zien. Ze straalde nog mooier dan tijdens onze eerdere ontmoeting toen ik het huurcontract had getekend. Toen schrok ik, achter haar stond een vrouw, die er heel anders uitzag dan ik mij had voorgesteld. Het was een jongensachtige vrouw met kort opstekend punk haar en felle gekleurde make-up rond haar ogen. Haar strakke lichaam was gestoken in een zwartleren outfit, waarbij haar extreem korte rokje mij nog het meest opviel, omdat ze mooie benen had. Dat moest dus Victoria Martin zijn!

Victoria knikte geheimzinnig naar mij, ze zei niets, ik vroeg me af of ze misschien verlegen was net zoals ik, misschien hadden we iets gemeen met elkaar. Emma Petronella praatte ronduit, in het Nederlands tegen mij, dan weer in het Frans tegen Victoria. De heerlijke geur van het door haar klaargemaakte diner was in de eetkamer bezig onze zintuigen te beproeven.
De tafel stond gedekt, met zilveren bestek en kristallen glazen voor de wijn, in het midden stond een kandelaar met kaarsen. Ik moest tegenover Victoria Martin gaan zitten, mijn stropdas begon al behoorlijk te wiebelen onder mijn gladgeschoren kin.
Emma Petronella kwam de kamer binnengetreden in haar bekende rode jurk, ik zag dat er iets zwarts en harig rond haar benen wandelde. Het was de eerste keer dat ik Frits de trotse zwarte kater zag.

Het was de eerste keer dat ik Frits de prachtige zwarte kater zag. Ik was meteen verkocht bij de aanblik van dit intelligente harige monster. Emma Petronella, mijn nieuwe hospita, zag het enthousiasme in mijn ogen en zette het zwarte monster met een lachend gezicht bij mij op schoot. Frits de kater had kennelijk nog nooit een stropdas gezien, want al zijn aandacht ging uit naar mijn stropdas.

Terwijl de zwarte kater Frits alle aandacht van zijn blauwe ogen naar mijn, bij een schaakwedstrijd door een vriend gewonnen, stropdas liet gaan probeerde ik me te oriënteren aan de rijkelijk gedekte eettafel in de ruime eetkamer van mijn toekomstige hospita Emma Petronella. De twee vrouwen waren druk met elkaar aan het praten in het Frans, af en toe dacht ik iets te verstaan, maar ik begreep dat het gesprek niet voor mij was bedoeld dus ik volgde het maar half.
De warme kat op mijn schoot gaf me een veilig gevoel, ik was de schaamte over mijn onnozele verliefdheid op Emma Petronella enigszins vergeten door alle indrukken om mij heen.
Het kwam me goed uit dat ik geen Frans sprak, zo had ik langer de tijd om te acclimatiseren in het statige herenhuis waar ik nog maar een keer eerder was geweest.

Emma Petronella vroeg niet of ik van rode wijn hield, ze schonk het glas dat voor me stond zonder iets te zeggen vol en bleef vrolijk doorpraten met de Franse Victoria Martin wier uiterlijk mij nog steeds verbaasde.
Ze had zo voor een man door kunnen gaan, als ik niet wist dat ze een vrouw was had ik ook kunnen denken dat het een man was. Maar ze droeg een zwart rokje en ze had een vrouwelijke stem. Ze leken elkaar goed te kennen. Emma Petronella sprak vloeiend Frans, misschien zelfs sneller dan ze in het Nederlands sprak. Ze was een ware spraakwaterval. Ik liet het als een muzikaal praatgedicht, zonder begin of einde, over me heen komen terwijl ik Frits zorgvuldig aaide onder zijn harige kin.

Wijn, rode wijn, ik had het eerder gedronken, maar nooit van deze kwaliteit. Deze fles kwam niet uit de supermarkt, zoveel ving ik wel op uit de woorden van Victoria Martin die mij met lichaamstaal aanmoedigde nog een slok te nemen. Misschien probeerde ze even aan de aandacht van Emma Petronella te ontsnappen. Ze hief haar glas boven de tafel en maakte een proostende beweging naar mij. Toen nam ze een slok, en maakte ze een tuitmondje terwijl ze haar linkerhand goedkeurend langs haar linkerwang bewoog. “Lekker, lekker” probeerde ze te vertellen. “Lekker, lekker” drong het tot mij door. En ik liet nogmaals mijn genegenheid voor Frits merken.
Ik liet nogmaals mijn genegenheid voor Frits de prachtige zwarte kater merken.
Ik nam een flinke slok van de wijn en ik merkte dat het heel zware wijn was. Het bedwelmde me nog voor het diner was begonnen met de beroemde vissoep waar ook garnalen in dreven. Het zag er bijzonder uit, maar ik had geleerd dat je geen rode wijn bij vissoep moest drinken, maar witte wijn omdat dat beter combineerde. Ik besloot er maar niets over te zeggen, ik hield met mijn linkerhand mijn stropdas tegen zodat die niet in de soep ging hangen. Frits was inmiddels van mijn schoot gesprongen en door Emma Petronella naar een andere kamer gedirigeerd. Er viel een merkwaardige lange stilte toen we alle drie van de soep genoten. Dit was de lekkerste soep die ik ooit had gegeten. Ik kreeg het warm van binnen. Er was een nieuwe episode in mijn leven aangebroken.
Een periode van genieten.

Het was aan alles te merken, aan de sfeer in de kamer, aan de smaak van de soep, aan de diepere bedoeling van de excellente rode wijn, aan gemoedelijke zigeunermuziek die op de achtergrond klonk, aan het voortdurende glimlachen van Emma Petronella en haar Franse vriendin Victoria Martin, het kon niet anders dan dat dit een gedenkwaardige avond zou worden.
Ik had zelf nog niet veel gezegd omdat ik de Franse taal niet eigen was, maar dat stoorde niemand, de vrouwen waren duidelijk in hun schik met mijn aanwezigheid. Ze waren uitbundig en toonden in alle toonaarden hun eigenwijze schoonheid.

Plotseling wees Victoria Martin naar een donker schilderij aan de muur. Het kunstwerk was me niet eerder opgevallen. Er klonk een naam, Christiaan Buurtveen, waarschijnlijk de naam van de kunstenaar. Victoria Martin en Emma Petronella raakten opnieuw in een gesprek verwikkeld. Het leek over het donkere schilderij te gaan, voor zover ik er iets van kon verstaan. Ze zeiden iets over de kleuren. Het waren sombere kleuren op een somber schilderij. Een oude man achter een fiets met een smalle gracht op de achtergrond, alles opgebouwd in een vlekkenpatroon. Ik wist niet zo veel over beeldende kunst. Ik tekende zelf, ik had wel eens in kunstboeken gebladerd, maar ik keek wel uit om me met het gesprek te bemoeien.
Er viel weer een lange stilte, terwijl we begonnen aan de kreeftschotel. Ik had het nooit eerder gegeten. Ik sprak met de expressie van mijn gezicht, het was niet nodig iets te zeggen. Mijn stropdas begon me steeds meer in de weg te zitten. Het was Emma Petronella al opgevallen.

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Bjarne

Geplaatst op

30-10-2017

Over dit verhaal

Deel 1

Geef uw waardering

Er is 0 keer gestemd.

Social Media

Tags

Gelijkenis Hospita Man Spiegel Vrouw

Reacties op ‘Hospita ’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

Ik ga akkoord met de voorwaarden (opent in nieuw venster)

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »