Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Emma 1/25 Hospita

Ik stak mijn middelvinger in de draaischijf van het telefoontoestel met draai toetsen om de cijfers van het telefoonnummer uit de advertentie die ik in de krant had gevonden te draaien. De telefoon maakte verbinding. Er werd opgenomen en er klonk een stem. “Hallo, je spreekt met Emma Petronella”. Ik hoorde een verleidelijke vrouwelijke stem. “ Hallo u spreekt met Bjarne Gosse, ik bel op voor de advertentie in de krant voor een kamer die u te huur heeft, ik ben op zoek naar een kamer.” antwoordde ik.

Ik had een rugzakje vol geluiden in mijn achterhoofd. Stemmen van vroeger, stemmen uit het verleden, de lijdende woorden van mijn moeder, mijn vader die schreeuwde. Er viel even een stilte in mijn gedachten. Ik moest me vermannen om te luisteren, de bijzondere en aangename stem klonk weer aan de andere kant van de lijn.

“Hallo Bjarne, mag ik vragen hoe oud je bent, je klinkt nog zo jong.” Haar stem klonk warm en liefdevol. “Ik ben negentien jaar en ik zit op een school voor middelbaar beroepsonderwijs”, antwoordde ik. “Voor hoe lang wil je een kamer huren Bjarne?” “Voor ongeveer twee jaar, dan ben ik hopelijk klaar met school en ga ik weer terug naar mijn geboortestad Amsterdam om daar te wonen.” “Weet je wat Bjarne, kom gewoon eens langs om de kamer te bekijken dan kunnen we meteen verder kennismaken.”
Ze gaf me het adres in Utrecht waar ik naar toe moest gaan en we spraken af voor de volgende dag om vier uur in de middag.

Ik had een rugzakje vol met visuele beelden onder mijn hersenpan. Huizen die ik bewoond had. Kamers waarin ik had geslapen. Bedden, met of zonder beddengoed. Nachtkastjes, tandenborstels.


De volgende dag ging ik op een geleende fiets op weg naar het adres. De buurt in Utrecht waar ik het huis kon vinden, kende ik al een beetje omdat ik er eerder doorheen was gefietst.
Om vier uur in de middag stond ik voor het huis waar ik misschien een kamer ging huren. Het huis zag er mooi uit, een herenhuis in Utrecht, goed onderhouden, met een nette voortuin en met een prachtige voordeur. Ik was verrast, maar de grootste verrassing kwam toen de deur werd opgedaan. Voor me stond een beeldschone vrouw met prachtige reebruine ogen en blonde haren die tot over haar schouders hingen. Ik had in mijn jonge leven al heel wat mooie vrouwen gezien, maar Emma Petronella spande wat mij betreft te kroon. Ik was volkomen overbluft. Ze was de mooiste vrouw van alle vrouwen, ik werd er onzeker en verlegen van. Ik moest echt zoeken naar de juiste woorden.
Al spoedig bleek dat die verlegenheid nergens voor nodig was, ze liet me een mooie redelijk grote kamer zien, met ruimte voor een bed, een tafel en een kast. De kamer had drie grote ramen en een klein balkon met veel licht en zon. Ik liet meteen merken dat ik wel interesse had voor deze mooie kamer.

Emma Petronella was enthousiast omdat ik belangstelling had. Ze vroeg me met haar warme stem of ik een kop thee wilde om het een en ander verder te bespreken. Ik zei niet veel, haar schoonheid leidde me van mijn eigen woorden af. Ze had een prachtige jurk aan, donkerrood van een duur uitziende stof, iets heel anders dan de soepjurken die mijn moeder doorgaans droeg. Haar figuur tekende mooi af in die jurk, ze had volle voorname borsten, niet te groot, maar zeker niet te klein. Mooie welgevormde benen en een aangenaam intelligent gezicht met heldere reebruine ogen. Ik vond haar gezelschap heel prettig en tijdens het thee drinken bleek dat dit wederzijds was. De thee smaakte voortreffelijk en Emma Petronella was een gezellige gastvrouw.

Emma Petronella had een prachtige woonkamer met een enorme boekenkast van notenhout. Als ik even was uitgekeken op de oogverblindende schoonheid van Emma Petronella keek ik naar de enorme hoeveelheid boeken in de boekenkast. Ze merkte het op en zei vriendelijk dat als ik boeken wilde lezen ik ze uit de kast mocht pakken. Ik verheugde me al op een nieuw boek om te lezen.

Ik tekende een huurcontract. Ik hoefde geen sleutelgeld te betalen en ik kon over een week mijn spullen komen brengen en de dag daarna de mooie kamer betrekken voor tenminste twee jaar. Emma Petronella, haar naam en haar schoonheid bleven in mijn hoofd spelen. Mijn uitzicht op de toekomst had plotseling een gunstige wending gekregen. Wat een fantastische vrouw, en wat een leuke kamer.

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Bjarne

Geplaatst op

30-10-2017

Over dit verhaal

Deel 1

Geef uw waardering

Er is 1 keer gestemd.

Social Media

Tags

Gelijkenis Hospita Man Spiegel Vrouw

Reacties op ‘Emma 1/25 Hospita’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

Ik ga akkoord met de voorwaarden (opent in nieuw venster)

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »