Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Weggelopen

Jasmijn van zeven jaar zit een bosje, huilend en wrijvend over haar pijnlijke arm. Stomme ouders, mompelt ze. Een halfuur geleden is ze van haar ouders weggelopen in een pretpark, alleen maar omdat ze nergens in mocht en haar jongere zusjes wel. Jasmijn zeurde toen hun ouders de zoveelste belofte dat ze ergens in mocht verbrak. Haar vader pakte haar arm en sleepte haar weg waar mensen hun konden zien. Jasmijn werd uitgescholden, het was een gewoonte ook thuis maar het deed haar toch pijn. Tranen kwamen in haar ogen, haar vader riep dat ze zich niet moest aanstellen als grote zus. Als haar ouders bezig zijn met zwaaien naar haar zusjes in een atraktie en foto’s maken van hun, rent Jasmijn weg het park in. Eindelijk ziet ze een kans, Jasmijn blijft maar rennen zo ver als het kan van haar ouders. Haar vader merkte het meteen en ging achter haar aan, haar naam roepend met een strenge en boze stem. Onder het rennen doet Jasmijn haar jas uit en gooit deze in een bosje, zo om haar vader te misleiden.

Jasmijn hoort opeens kinderen en volwassen heel dichtbij. Voorzichtig kijkt ze door de bosjes en ziet een groep kinderen die naar een mevrouw luisteren in een vreemde taal. Jasmijn merkt dan de grote, diepe en lange bolderkar op die vlak bij haar staat. Ze denkt na en aan haar ouders, toch is ze wel een beetje bang. Bij de bolderkar staat niemand en de kinderen zien deze niet, met een sprintje rent Jasmijn naar de grote bolderkar die met jassen en tassen is gevuld. Kijkend naar de groep kinderen en de volwassen neemt Jasmijn een duik in de bolderkar en wurmt zich onder de spullen op de bodem. Minuten lijken uren, Jasmijn is bang dat ze ontdekt word als de kinderen hun jassen gaan pakken. Maar het is warm buiten, zo ze weet dat er een kans is. Een vrouwenstem die iets roept, Jasmijn verstaat haar ook niet en ze spreekt zeker geen Nederlands. Jasmijn voelt dan dat de bolderkar beweegt, ze is blij om bij haar ouders weg te gaan. Ze hoort kinderen vrolijk praten in de taal die de vrouwen ook spreken. Ze maakt zich nu wel een beetje zorgen, want waar zal ze terecht komen en wie zijn die kinderen en vrouwen.

Als de bolderkar stopt word er weer geroepen door een vrouw, kinderen die later schreeuwen en opeens stil zijn. Een tweede vrouwenstem hoort Jasmijn, dan nog een. Een van de vrouwen vertelt een lang verhaal en Jasmijn is wel nieuwsgierig waarover al kan ze er niets van verstaan. Voorzichtig kijkt Jasmijn door de jassen naar buiten, ze ziet de groep kinderen maar waar de vrouwen zijn ziet ze niet. Twijfelend denkt Jasmijn na en klimt dan uit de bolderkar, een blauwe vest die veel kinderen aanhebben trekt ze mee. Op de achterkant staat een huisje, eronder staat tekst wat Jasmijn niet kan lezen en aan de voorkant een naam Isana Hoffmann. Na aangetrokken te hebben en de rits dicht gaat Jasmijn achter de kinderen staan. Een meisje kijkt om en lacht naar haar, erna draait ze haar hoofd weer om. Luistert naar het verhaal merkt Jasmijn op dat er kleine en grote kinderen er zijn, het lijken normale en aardige kinderen. Als het verhaal klaar is stopt de vrouw en een andere vrouw roept weer iets. Alle kinderen lopen naar de bolderkar en pakken hun spullen. Er word geduwd en getrokken en Jasmijn zit er middenin! Alle kinderen roepen wel iets maar Jasmijn verstaat er niets van. Met wat wurmen weet ze uit de groep te komen en snel kijkt ze rond. Bij een aanhangwagen is het zeil voor de helft eraf gehaald, kijkend naar de volwassen loopt Jasmijn snel er heen en klimt op de aanhanger en onder het zeil. Met moeite weet ze zich tussen twee grote opgevouwen zeilen te gaan liggen. Jasmijn hoort deuren open gaan en weer dicht, erna hoort ze twee vrouwenstemmen heel dichtbij. Door een kier ziet Jasmijn hoe de twee vrouwen de bolderkar in de aanhangwagen doen, erna wordt het zeil verder over de aanhangwagen getrokken. Jasmijn is wel een beetje bang en gaat zo plat mogelijk liggen. Later voelt ze een touw over het zeil gaan en precies waar zij ligt, deze word strak aangetrokken. De vrouwen zegen iets en het touw word strakker en strakker aangetrokken. Dan weer twee deuren die dichtgaan, het is nu stil buiten en Jasmijn heeft een vermoeden wat er gaat gebeuren.

Langzaam komt de aanhanger in beweging en ondanks het touw moet Jasmijn zich stevig vasthouden. Vooral twee hobbels doet haar stuiteren wat flink pijn doet vooral haar arm. Jasmijn vloekt en vraagt zich af of dit wel een goed idee is, maar wie zal haar nu nog horen. Een lange rit volgt met veel stoppen en weer rijden, dan hoort Jasmijn veel auto’s en vrachtauto’s. De aanhanger gaat sneller en sneller, Jasmijn weet nu dat ze op de snelweg zitten.

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

nurias

Geplaatst op

04-09-2017

Geef uw waardering

Er is 0 keer gestemd.

Social Media

Tags

Geslagen Mishandeling Weggelopen

Reacties op ‘Weggelopen ’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

Ik ga akkoord met de voorwaarden (opent in nieuw venster)

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »