$_COOKIE

Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Broodakker 52 – Op de laatste wolk naar huis

Broodakker 52 – Op de laatste wolk naar huis
 
De volgende ochtend vertrok Emma naar Parijs om haar goede vriendin Victoria Martin te bezoeken. Er kwam een verkoelende wind uit het westen opzetten. Ik besloot het zwembadje leeg te laten lopen en het water voor de planten te gebruiken.
Toen ik zo bezig was zag ik een insect op een bloem zitten. Ik herkende het insect niet en besloot er een foto van te nemen, zodat ik het later kon opzoeken in het grote insectenboek dat ik voor school uit mijn hoofd moest leren. Er kwam een pakketje met de post met mijn naam erop. Er stond geen afzender op het pakketje. Er zat een schift in, onbeschreven op een boodschap op de eerste bladzijde na. Voor de nieuwe gedichten van Bjarne, stond er. Ik herkende het handschrift van Kees. En er zaten drie boeken in. Poëzieboeken. Ik nam ze mee naar de tuin om ze eens goed te bekijken.
Ik vroeg me af waarom Kees er geen begeleidende brief bij had gestuurd. Een van de boeken ging over poëzie waar dieren in voor kwamen. Het andere boek was een boek met de gedichten van Lucebert, er stonden ook illustraties van deze schrijver in die tevens beeldend kunstenaar was.
En het derde boek was de bundel “Het zwijgen in de steen” van de dichter Georg Trakl.

Terwijl ik aan het lezen was dacht ik terug aan de zwoele nacht met Emma. Ik had het gevoel dat er nog meer nachten zoals die nacht zouden komen. Maar ik wist het niet zeker. Emma was wispelturig. Ze kon ook zo weer naar Amerika vertrekken om haar beroemde vrienden op te zoeken.
Ik was blij met het schrift dat Kees mij had gestuurd. Dan kon ik woorden aan het papier toevertrouwen wanneer de stemmen in mijn hoofd te hevig werden. De onzichtbare mensen doemden overal op. Emma had me ervoor gewaarschuwd en zij had overal verstand van. Zelfs een fietsventiel was niet veilig voor het erudiete overschot van mijn welbespraakte hospita, die het beminnen tot een edele kunst had verheven. Ik was maar een kleine man in het heelal vol vreemde wezens.
Uiteindelijk bleven de dissonanties beperkt tot een reeks waanzinnige en paranoïde voorstellingen die ik had over de voortplanting van de mens. We hadden het tot dan toe altijd met een regenjasje gedaan, maar door de hitte… Ik zou haar toch niet zwanger hebben gemaakt? Het was goed dat ze weer in Parijs was. Deze waanzin moest stoppen. Wie kon ik in vertrouwen nemen om er over te praten?
Gelukkig was de drukkende warmte weer voorbij. Ik schreef de eerste zinnen in het schrift dat Kees mij had gestuurd. Het zou beter zijn om naar een andere kamer te gaan zoeken. Dit leven, deze geheime liefde, met mijn onverzadigbare hospita was niet meer vol te houden.

Uiteindelijk kwam vriendschap als een grote rivier in mijn dromen. Ik wist dat ik geduld moest hebben. Dat de tijden zouden veranderen. Er was een te groot verschil in de manier van denken tussen Emma en ik. Emma kon ieder moment denigrerend tegen mij doen. Alsof ik een jongen van de straat was.
Maar ik durfde Kees ook niet meer te schrijven. De verwarring had me geïntimideerd.
 
Ik was op de laatste wolk naar huis gegaan, na een avondje dansen in een discotheek. Ik had enkele bekenden van school gezien. Arthur stond in de verte met een onbekende vrouw te dansen. En Trudy was aan het dansen met een onbekende man,
Het was inmiddels al nacht toen ik al mijn energie in het dansen had gelegd, en voldaan door alle indrukken de weg terug zocht naar het herenhuis waar ik een kamer huurde.
Er waren wolken geweest met verhalen. Dagenlange zomerregen en sombere gedachten. Na alle expressie die ik in het dansen had gevonden, was er nog maar een wolk over. Ik ben toen op die wolk gaan zitten om zonder zorgen thuis te komen.

 
Twee dagen later:

Het was plotseling prachtig zomerweer in Utrecht. Ik genoot van de stilte in de tuin. Het leek wel of alle buurtbewoners op vakantie waren. Het was nooit eerder zo rustig geweest in de Utrechtse buurt waar ik verbleef in het huis van mijn hospita.

Onze liefde had me tot een ander inzicht gebracht. We hadden veel meer overeenkomsten dan ik durfde te erkennen. Ergens waren we toch gewoon zielmaatjes. Het was de ruis van de wereld die ons uit elkaar dreef. Wat zouden de mensen denken als ik er open voor uit zou komen dat we een relatie hadden? Het kon me eigenlijk niet zo veel schelen. De liefde was amoureus, voldoende om er mee door een deur te komen.

Maar niet alle muren hadden deuren. En de muren die Emma optrok werden steeds dikker en hoger. Er was zoveel wat ik niet wist over haar geheimzinnige leven.
We leefden in hetzelfde huis. We deelden bed en keukentafel. Ze wist alles over mij, althans dat dacht ze. Ik kon haar niet doorgronden. Ja, we hadden vaak lange gesprekken die uiteindelijk eindigden in haar lange monologen.

Ze had haar eiland niet voorzien van ophaalbruggen. In mijn fantasiewereld stonden er kleurrijke kastelen tussen de bomen die voor zuurstof zorgden. Er was veel natuurlijke lijm voor nodig geweest om onze liefde bij elkaar te houden.

Ik was ook tot een ander inzicht gekomen over het gebeuren met Kees. Hij had het recht niet gehad om mijn een serie foto’s van zijn edele paal te sturen. Het was een ongevraagde vorm van intimiteit.
Ik had hem nooit mijn liefde verklaard. Hij kon mijn gedachten niet lezen. Ik durfde ze ook niet te verscheuren, die erotische foto’s, want dan had ik het gevoel dat ik hem pijn deed. Dat was wel het laatste wat ik zou willen.

Emma zou zich wel weer in weelde laten baden in haar geliefde Parijs. Ze kon zich heel wat veroorloven sinds ze de wind in de rug had. Er zat voor mij niets anders op dan het visje voor Frits te gaan koken.

Mijn leven was nu even helemaal zonder liefde. Ik moest me op mijn herexamen Scheikunde voorbereiden. Het was de eerste grote test na de zomervakantie.

Peter Halm was in Italië met zijn nieuwe vriend. Ze hadden het er naar hun zin. Hij stuurde mij een foto waarop ze lachend poseerden voor een fontein. Wat een leuke vriend! En wat een prachtige fontein!

Aan het prachtige zomerse weer kwam plots een einde. De zonnige dagen moesten plaats maken voor het herfstachtige weer dat door de eeuwen heen kenmerkend was geworden voor het Nederlandse klimaat. Het regende in Utrecht en ik verveelde me.

Er lag post van Kees Broodakker op de deurmat. Deze keer geen ongevraagde naaktfoto’s of gedichtenboeken of een schrift, maar een heuse liefdesbrief met allerlei suggesties voor het bedrijven van de liefde. Ik voelde me er ongemakkelijk bij. Ik kon het toch niet nalaten om het allemaal te lezen. Het was fantasierijk en liefdevol geschreven, direct en zonder omwegen. Hij maakte duidelijk dat hij het een en ander met mij wilde gaan beleven. Tegelijkertijd wel erg opdringerig. Een dubbel gevoel wekte het op. Kees was niet iemand waar ik graag boos op werd.

Frits de kater was in een ondeugende bui. Hij probeerde de leren bank van Emma te slopen. Ik kon hem niet de tuin in jagen, dus ik sloot hem op in de keuken om even af te koelen. De schade viel gelukkig mee, wat kleine krassen in het leer, van de krabbende kat. De plaid die in de woonkamerkast lag zou vast soelaas bieden. Frits had er een hekel aan als het regende. Ik kon hem ook niet lang in de keuken laten. Er zat niets anders op dan hem even een kwartiertje aandacht te geven zodat hij zijn energie een beetje kwijt kon.

Het was leuk geweest met Frits. Achter een pingpong balletje aan hollen was voor hem een hele belevenis. Ik moest glimlachen om zijn capriolen.

Kees had dus een oogje op mij, als ik zijn brief goed had begrepen. Ik kon niet ontkennen dat ik ook op hem gesteld was, maar alle voorstellen die hij deed gingen mij voorlopig te ver. Ik besloot een tijd te wachten met antwoorden, totdat ik zelf wat meer inzicht had in wat ik er nu eigenlijk mee moest.
Onderhuids voelde ik toch wel enige spanningen. De erotische foto’s en zijn onverbloemde liefdesbrief hadden er voor gezorgd dat Kees nog vaker in mijn gedachten was dan hij voorheen al was. Ik begon een beetje aan mezelf te twijfelen. Ik dacht zelfs na over de voorstellen die hij had gedaan. Hij wilde komen logeren en dan samen met mij slapen in mijn bed. We zouden dan wel zien wat er zou gaan gebeuren had hij geschreven. Misschien had ik te veel laten merken dat ik hem leuk vond en had hij ook een onderhuids gevoel gehad wat niet meer te verdragen was. Wellicht was hij daardoor tot zijn daden gekomen. Ik blokkeerde. Ik durfde er niet aan te denken. Ik wilde op een andere manier over Kees denken. Ik had zijn brief bij de foto’s verstopt.
Die nacht droomde ik over Kees. Het was een vreemde maar hartstochtelijke droom. Misschien bracht het helderheid over wat ik al die tijd onderhuids had gevoeld. Ik had niet veel tijd om er over na te denken. De school zou binnenkort weer gaan beginnen en ik moest studeren voor de eerste testen die ik moest doen voor de examens die ik niet had gehaald.
Gerard Vroeg was uitgekozen voor een reclameserie voor een bekend kledingmerk. Zijn foto kwam in verschillende tijdschriften. Het ging hem voor de wind.
 Hij was op de laatste wolk naar huis gegaan en een nieuw gedicht geschreven.
Hij stuurde mij het gedicht per post. Toen ik het las kreeg ik rooie oortjes.

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Bjarne

Geplaatst op

20-05-2020

Geef uw waardering

Er is 0 keer gestemd.

Social Media

Tags

Bjarne Broodakker Hospita Roman

Reacties op ‘Broodakker 52 – Op de laatste wolk naar huis’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 13-05 - Ik wilde op vakantie: ideeën om te besp...

    Ik wilde op vakantie: ideeën om te besparen Ik ben al twee jaar student en weet inmiddels dat ik goed op mijn uitgaven moet letten. Niet alles kan in financieel opzicht. So...

  • 06-05 - Reis naar Zuid-Amerika; geweldig ervarin...

    Ik zag mezelf daar al zitten: op het witte strand van een bountyeiland, de zandkorrels kietelig tussen mijn tenen schurend terwijl ik kleine maar frequente nipjes van een Nicaragua...

Bekijk oudere nieuwsberichten »


Merknamen en domeinnamen eigendom van Internet Ventures Ltd - website via licentie in beheer door Volo Media Ltd