$_COOKIE

Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Broodakker 50 - Prille lente

Broodakker 50 - Prille lente

Na de teleurstelling kwam de hoop op hereniging met Emma steeds dichterbij. Het voorjaar was liederlijk met ontluikende tulpen en jonge scheuten aan de bomen. En Emma was ook weer scheutig! Met de wijn en haar prachtige verhalen over alle mensen die ze op haar reizen had ontmoet. Het leek bijna of ik er zelf bij was geweest. Haar vriendelijke anekdotes over de eenvoudige mensen die zij zo lief had met haar erudiete gereedschap. Ze was een ware ambassadrice van de liefde voor de schilderkunst. Ik hield ervan haar zo in volle glorie te zien herleven om mijn jeugdige fantasie te dienen. Mijn prinses van de duisternacht. Ze was een wellustig wezen en ik kon niet anders dan haar meerdere keren bestijgen omdat mijn afschuw voor minder aantrekkelijke vrouwen groot was. Ik kon me eigenlijk niet voorstellen dat er ooit iemand anders zou komen dan Emma. Met haar prachtige pronkende voorgevel had zij iets mysterieus. Een aan de magie grenzende geilheid die van mij de man maakte, die ze zo nodig had voor haar magie.
Heerlijk was het om haar te voelen rillen van genot, terwijl buiten de krokusjes een liedje zongen, over het prille verlangen zoals dat dikwijls in het voorjaar leefde. De zangvogels oefenden met plichtsbesef hun liederen. Zij waren op hun beurt scheutig met die natuurlijke muziek.
Ik oefende keurig op mijn blokfluit om de bloesem toe te fluiten. En af en toe floot Emma een lieflijk deuntje mee. Ik had niets meer te klagen in dit prachtige liefdesleven. Zelfs het pesten van Arthur en de leugens van Gerard Vroeg konden me amuseren. Meningen waren dikwijls zo onnozel wanneer je iedere dag van de intense liefde mocht proeven. Het voorjaar kwam met jonge scheuten en Emma en ik, haar trouwe bewonderjongen genoten scheutig van de liefde.

Op school haalde ik een negen voor het vak Algemene Plantenkunde. Ik kreeg onverwacht hulp van Arthur die me in de pauze de vragen verklapte zodat ik nog snel het een en ander op kon zoeken.
Als ik voor mij diploma zou slagen kon ik naar de kunstacademie. De tekenleraar zij dat ik goede kans maakte om te worden aangenomen.
Ook Emma begon steeds enthousiaster te worden. Ze koos zelfs een van mijn jongste werken uit om in de woonkamer op te hangen.

Emma was voor een belangrijke bijeenkomst naar Brussel toen ik met een voorjaarsgriepje in bed lag en even niet kon studeren voor de Middelbare Tuinbouwschool. Het betekende wel dat ik later mijn examens moest inhalen. Ik had koorts, ik hoestte en mijn neus zat vol met snot. Keelpijn en een zwaar hoofd. Om toch een beetje afleiding te hebben had ik een oud plakboek over de natuur uit de boekenkast gehad. Mooie plaatjes over het buitenleven om in bed te bekijken.
Mijn gedachten begonnen af te dwalen naar mijn jeugd en de natuur die ik in mijn jeugd was tegengekomen.
Er was een plek waar we als jonge kinderen graag gingen spelen. Achter het moeras met de rietlanden in een iets hoger gedeelte van het ruige terrein stonden groepjes wilgenbomen. Als je laarzen aan had kon je met veel moeite dit kleine eiland bereiken. Ik noemde het eiland: Het vogeleiland.
Er kwamen veel vogels om te broeden, en het was eigenlijk niet de bedoeling dat er mensen kwamen om de rust te verstoren. Er lagen schatten begraven, waar niemand iets van af wist.

Ik ging er soms alleen naar toe om verhaaltjes te verzinnen, als tegengewicht voor de sleur die een verwarde dominante moeder met zich mee bracht. Het alleen en eenzaam zijn kreeg dan iets bijzonders, een mystieke lading die bevestigde dat de band met de wildernis diep in de mens zat. Het waren verzinsels, een kinderlijk dichten alleen voor de vrije vogels en de zomerse bomen. Ik ging er steeds vaker naar toe wanneer mijn ouders ruzie hadden. Het vogeleiland werd mijn aparte wereld met een eigen werkelijkheid.

Een kindergeheim waar de grote mensen vanaf moesten blijven. Een spreektaal die slechts door de vrije vogels kon worden begrepen. Gevleugelde onwetendheid in het fantasierijke brein van een onschuldig kind. Er ontstond een vreemd verlangen om in deze oorsprong terug te keren. Alsof er een enorme mystieke magneet mijn vlees polariseerde met een drang die later dwang zou worden. Er was geen ontkomen aan, het vogeleiland begon mijn denken te beïnvloeden. Het was mijn stukje wereld dat van niemand anders was. Ik schreef er mijn eerste kindergedichtjes. Ik zweeg er over mijn eerste verhaaltjes. Ik dacht er voor het eerst na over de liefde voor een vrouw.

Het kwam als een verrassing dat mijn broertje Tom mijn moeder vroeg om een keer mee te gaan naar het vogeleiland. Ik vond het eigenlijk niet leuk. Het was mijn geheime plek om te overleven.
Mijn moeder was nieuwsgierig maar zag niets van wat ik er had gezien. Tom was uitgelaten alsof hij het leuk vond dat hij het geheim had verraden. Op de terugweg kregen Tom en ik ruzie. Mijn moeder had er geen grip op. Tom duwde mij in de sloot. Ik wist met mijn natte kleren weer op de kant te komen.

Mijn moeder was boos op ons allebei, en we mochten niet meer naar het vogeleiland gaan. Ik liet alle geheimen toen maar daar, onbeantwoorde vragen begraven in de natuur. Nooit ging ik er nog kijken, twee jaar later bestond het niet meer omdat er een weg werd aangelegd voor een nabij gelegen volkstuincomplex.

Er was mij iets afgepakt en ik mocht er niets over zeggen. De hele wereld werd een beetje kleiner. De straatlantaarns van de stad kwamen honderd meter dichter bij ons huis. De beschaving naderde snel, en de ruzies van mijn ouders werden heviger. We woonden in een tijdelijke woning, het avontuur kon ieder moment voorbijgaan.

Ik droomde wel eens dat ik kon vliegen. Dan vloog ik weg van de plek waar ik mijn vleugels had verwaarloosd, en ging ik achter een horizon, naar een mooi vrijzinnig land met een zonnig landschap.
En ergens in dat land was een nieuw vogeleiland. Waar de dromen onverstoord verder gingen met natuurgeschiedenis schrijven.
 
Ik was moe door de koorts en mijn zware hoofd. Een diepe slaap hield me gezelschap tot aan de ochtend.
 

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Bjarne

Geplaatst op

19-05-2020

Geef uw waardering

Er is 1 keer gestemd.

Social Media

Tags

Bjarne Broodakker Hospita Roman

Reacties op ‘Broodakker 50 - Prille lente’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 13-05 - Ik wilde op vakantie: ideeën om te besp...

    Ik wilde op vakantie: ideeën om te besparen Ik ben al twee jaar student en weet inmiddels dat ik goed op mijn uitgaven moet letten. Niet alles kan in financieel opzicht. So...

  • 06-05 - Reis naar Zuid-Amerika; geweldig ervarin...

    Ik zag mezelf daar al zitten: op het witte strand van een bountyeiland, de zandkorrels kietelig tussen mijn tenen schurend terwijl ik kleine maar frequente nipjes van een Nicaragua...

Bekijk oudere nieuwsberichten »


Merknamen en domeinnamen eigendom van Internet Ventures Ltd - website via licentie in beheer door Volo Media Ltd