$_COOKIE

Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Broodakker 47 – Gele kanarie

Broodakker 47 – Gele kanarie

Dat Gerard Vroeg ook gedichten schreef kon ik niet weten. Ik wist dat hij soms met mannen meeging wanneer hij geen geld had. Ik wist dat hij als travestiet in een rockband speelde. Basgitaar en zang. Ik wist dat hij soms succes had, maar dan weer in de put raakte en ik wist dat hij lekker kon tongzoenen. Dat hij gedichten schreef had hij mij nooit verteld. Misschien aan zijn andere vrienden, die hem soms geld toestopten wanneer hij eenzaam was, maar niet aan mij, Bjarne, die hem vaak tegenkwam in de kroeg de Nachtraaf.
In dezelfde kroeg kwam ik hem vrijdagavond tegen met een brief in de hand. Een brief van een uitgeverij die zijn gedichten in een bundel wilde gaan uitgeven. Enthousiast begon hij uit die brief voor te lezen terwijl hij over mijn linkerbovenbeen wreef. Ik schrok en voelde me onbehaaglijk in deze situatie. Ik zocht een smoes en ging naar huis om mijn roes uit te slapen.

Emma Petronella, mijn hospita en mijn geliefde was altijd al het haantje geweest als het ging om de pikorde in onze geheime relatie. Zij droeg de broek in huis en zij was degene die het op haar heupen kreeg en de bevelen uitdeelde. Ik probeerde dikwijls mijn kippenvel te verbergen, maar de huivering werd steeds heviger. Ze liep altijd schaars gekleed door het huis. Uitdagend om haar magnifieke fysieke schoonheid te tonen.
Dat kon ik haar niet verbieden, het was immers haar huis. Haar prachtige herenhuis. Het was toch wat verwarrend om de vrouw waar ik al die tijd de liefde mee had bedreven zo uitdagend door haar herenhuis te zien wandelen. Ik had het gevoel dat ze het expres deed. Ze droeg vroeger nooit lingerie en nu leek het voor haar een obsessie te worden. Naast de literatuur was lingerie nu haar nieuwe fetisj. Het nieuwste van het nieuwste moest ze hebben. En ze had er het geld voor.
En ik moest er in mee gaan. Ze daagde me voortdurend uit. Ze had een leren broek voor me gekocht en een leren motorjack en dan knielde ze voor me, aan het pronken met haar borsten in haar nieuwste lingerie.
Ze zag er onweerstaanbaar uit met haar kunstig opgemaakte ogen en haar donkerpaarse lippenstift.
Ik kreeg er kippenvel door en de omstandigheden veranderden niet. Ik was het vitale speeltje geworden van mijn behaagzieke hospita, maar de wind van mijn muze woei steeds vaker naar Kees Broodakker, met zijn emotionele voordracht stem en vrolijke ogen. Met zijn beschaafde puurheid en elegante verschijning.

Diezelfde Kees Broodakker had me een brief gestuurd die voornamelijk ging over een verhaal dat hij geschreven had over de gele kanarie van zijn buurvrouw Thea. Merkbaar teleurgesteld was ik na het lezen van die brief. Niet teleurgesteld over die gele kanarie, want die kon volgens het verhaal van Kees heel goed zingen, maar teleurgesteld over het feit dat Kees helemaal niets over mij of over ‘ons’ had geschreven. Want het was ondertussen voor mij wel ‘ons’ geworden wanneer ik in mijn eentje aan de aantrekkelijke Kees Broodakker dacht. Ik kon me aan de andere kant wel voorstellen dat het hem fascineerde hoe zijn welbespraakte buurvrouw aan haar gele kanarie hechtte en hem een geheel eigen melodie had leren zingen.
De dieren van vroeger miste ik wel tijdens het studeren, maar tijdens de voorbereiding voor het proefwerk bodemkunde kwam Frits de zwarte kater mij regelmatig troosten met dezelfde dode mussen die hij een paar dagen eerder ook al uit de goot had gehaald.
Ik was toe aan een goed gesprek, Emma was in het buitenland, Peter was hard aan het werk voor een nieuwe tentoonstelling en Kees Broodakker schreef verhalen die nooit over ons gingen.

Ik besloot het op een akkoordje te gooien met mijn geweten en liet het studeren voor wat het was.
De fles rum in de drankkast van de afwezige Emma was te verleidelijk. In de winkel op de hoek van de straat verkochten ze flessen cola. Ik had verschrikkelijke dorst naar de avond van het wilde verlangen. Ik wilde de bloemen buitenzetten, dansen, zuipen, flirten, met een wilde bloem in bed belanden.

De gele kanarie van buurvrouw Thea kon mij verder een worst wezen.
Het was de buurvrouw van Kees Broodakker, niet de buurvrouw van mij, Bjarne Gosse.


Als Kees Broodakker nog steeds niet in de gaten had dat ik verliefd op hem was, dan was ik waarschijnlijk ook niet verliefd op hem. Ik begon te proosten op het vergeten. Ik nam nog een slok op het duistere geluk.
De mix van rum en cola gleed gemoedelijk over mijn tong. Er was een studentencafé dat bekend stond om het losbandige vrouwelijke schoon dat daar verpozing zocht tussen de jong geleerden.
Ik besloot mijn kansen schoon te poetsen. Emma ging zo vaak vreemd dat het niet raar zou zijn wanneer ik een keer een slippertje zou wagen. Ik was vastbesloten de longen uit mijn lijf te dansen en de vrouwen te laten glunderen.
De leren broek die Emma voor me had gekocht zat strakker dan ooit. Ik had een nieuw stalen ros aangeschaft, die oude roestbak was te gaar om door te zakken. Plastic bloemen op de bagagedrager om het rijwiel te herkennen. Ik had nog een oude bouwvakkers-blouse met rode ruiten, die goed bij mijn leren beenbekleding stond. Ik spoot het geurtje dat ik van Arthur had gekregen over mijn schouders
Bob Marley klonk door mijn kamer toen ik me aan het indrinken was.
“Could you be loved” Het kreeg een betoverende betekenis om deze woorden te horen.
Het werd een avondje uit om nooit te vergeten. Tegen middernacht ging het dak er af. Toen wist ik nog niet dat ik uiteindelijk met Thea tussen de lakens zou belanden.
Niet de Thea van de gele kanarie, de buurvrouw van Kees Broodakker, maar de Thea van de biscuitjes en de kamillethee van de nachtelijke onschuld. We waren naakt, niet onervaren, en het maanlicht deed de rest. Ik wist over mezelf dat ik het niet in me had om te gaan snurken.
Een diepe slaap overviel me tot aan de ochtendstond. Ik had een prachtig plan om Emma te behagen. Ik wist dat Gerard Vroeg iemand kende die de mooiste gele kanaries verkocht.

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Bjarne

Geplaatst op

16-05-2020

Geef uw waardering

Er is 2 keer gestemd.

Social Media

Tags

Bjarne Broodakker Hospita Roman

Reacties op ‘Broodakker 47 – Gele kanarie’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 13-05 - Ik wilde op vakantie: ideeën om te besp...

    Ik wilde op vakantie: ideeën om te besparen Ik ben al twee jaar student en weet inmiddels dat ik goed op mijn uitgaven moet letten. Niet alles kan in financieel opzicht. So...

  • 06-05 - Reis naar Zuid-Amerika; geweldig ervarin...

    Ik zag mezelf daar al zitten: op het witte strand van een bountyeiland, de zandkorrels kietelig tussen mijn tenen schurend terwijl ik kleine maar frequente nipjes van een Nicaragua...

Bekijk oudere nieuwsberichten »


Merknamen en domeinnamen eigendom van Internet Ventures Ltd - website via licentie in beheer door Volo Media Ltd