$_COOKIE

Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Broodakker 46 – We waren niet van gisteren

Broodakker 46 – We waren niet van gisteren

Ik durfde de onbeholpen gedichten voor Kees niet aan hem op te sturen. Ik wist niets over de geheimzinnige herenliefde en hij was immers overtuigd en praktiserend homoseksueel. Wat ik wel wist was dat mijn gevoelens oprecht waren. 
En alhoewel ik nog steeds van mijn erudiete hospita hield was ik in mijn gevoelswereld steeds meer verbonden geraakt met Kees, die zo wonderschoon mijn zelf geschreven gedicht had voorgedragen op een gedichtenavond voor amateurdichters en hun huiselijke aanhang.

Hoe kon ik weten hoe het met een man kon zijn? De liefde? Kees was geen manlijke man en er waren natuurlijk ook andere Kezen die van de liefde hielden. Maar er was maar één Kees Broodakker en dat was de Kees waar ik telkens aan dacht. Broodakker.

We waren niet van gisteren, Kees Broodakker en ik, Bjarne Gosse, maar het was nog een hele kluif om van vandaag te zijn.
Het verbaasde en verwarde me dat mijn liefdeshart in slechts drie weken tijd in plaats van voor mijn robuuste hospita Emma was gaan kloppen voor de fragiele homoseksueel Kees, die als achternaam Broodakker had. Het was dezelfde Broodakker die mij wees op het bestaan van de intieme dichtersvereniging het Vlijtige Liesje en de boeiende dichterswedstrijden die zij organiseerden voor eenvoudige mensen die van gezellig gedichten schrijven hielden.

Geile Emma was weer een paar dagen van huis voor haar onophoudelijke werk, nodig om haar elegante eerzucht te strelen, terwijl ik achterbleef met haar zwarte kater Frits en mijn ontluikende liefde voor Kees, die zichzelf had uitgenodigd voor een bezoekje aan mijn gehuurde kamer.

Ik voelde me vreemd met mijn nieuwe obsessie zo binnen handbereik, maar we, Kees en ik, wisten al het fysieke contact deskundig te ontwijken.

“Er is een gedichtenwedstrijd bij het Vlijtige liesje, Bjarne. De maker van het winnende gedicht krijgt een lekkere appeltaart.” Ik realiseerde mij hoe ernstig wellustige Emma van smakelijke appeltaarten hield wanneer zijn tenminste met echte roomboter waren bereid. Dan raakte ze weer in haar bezieling over de boomgaarden van haar reeds overleden grootouders. Ik voelde me onmiddellijk verplicht deze verrukkelijke appeltaart voor haar te gaan scoren.

“Je maakt echt wel een kans, Bjarne. Het zijn allemaal amateurdichters”, stak Kees mij een riem onder het hart terwijl ik voorzichtig naar zijn fysieke kruis keek.

Ik voelde me verlegen met de onhandige situatie. Kees had het goed met mij voor, maar veel liever had ik met hem gewoon een stukje appeltaart gegeten op een bankje in de natuur, dan dat ik er zoveel woorden aan vuil moest maken om mijn gezapige hospita tevreden te stellen ten bate van haar goede humeur.

Ik vond Kees eigenlijk veel liever dan mijn in het leven zo geslaagde hospita, dat breekbare had iets wat opwindend was. Het was gewoon een mooie man om te zien. Veranderd, veel zelfverzekerder dan vroeger. Waarom deed hij zelf niet mee met de gedichtenwedstrijd?

Hij gaf me het formulier waarmee ik mijn gedicht kon inzenden. Het gedicht moest over een fruitschaal gaan. Er hing een schilderij, een stilleven van een fruitschaal in de hal, tegenover de deur van het toilet. Ik vroeg Kees of hij het samen met mij wilde gaan bekijken.

Daar stonden we naast elkaar naar het sobere schilderij te staren. Telkens wanneer Kees iets zei ontroerde het mij dat er een snik in zijn stem zat. Hij was emotioneel en probeerde het manhaftig te verbergen. Maar er zaten woorden in zijn zinnen die opriepen dat het niet kon. Ik kreeg zin om zijn hand vast te pakken. Plotseling begon Kees harder te praten. Hij moest weg. Ik schrok ervan dat hij zo snel verdween.

Terug in mijn kamer hield ik mij de rest van de avond bezig met het schrijven van het gedicht.

Er kwamen allerlei gevoelens naar boven die niets met een fruitschaal te maken hadden, maar toch wist ik mijn gedicht over de fruitschaal te voltooien en over te schrijven op het daarvoor bestemde formulier. Nog diezelfde avond deed ik de enveloppe met daarop het adres van het Vlijtige liesje op de post.

Twee weken later. Emma was weer terug in Utrecht. Vrolijk aan het pronken met haar blote borsten kwam ze mij in een minuscuul slipje een enveloppe brengen.

“Deze brief is voor jou Bjarne“ en ze verdween weer met haar wiegende heupen naar de woonkamer.

“Beste Bjarne Gosse,
Gefeliciteerd. Na lang beraad heeft de jury van de gedichtenwedstrijd jouw gedicht “de vrolijke fruitschaal” uitgekozen tot gedicht van dit seizoen. Hierbij een bon waarmee je bij de bekende banketbakkerij Appelmonde een heerlijke appeltaart kunt afhalen.
Met vriendelijke groet, Esther Bevillia namens dichtersvereniging het Vlijtige liesje.“

Ik glunderde en deed mijn jas aan en ging op weg naar Appelmonde. Ik nam de doos in ontvangst en ging terug naar huis naar de woonkamer van Emma, die een prachtige jurk had aangetrokken en aantrekkelijker leek dan ooit.

“Kijk eens Emma wat ik heb gewonnen.” Emma was lyrisch.
We genoten samen van de heerlijke appeltaart en de verhalen van Emma over de boomgaarden van haar grootouders. We bedreven de liefde en keken samen op de televisie naar een spannende tenniswedstrijd.
Maar toen ik laat in de avond mijn bed opzocht moest ik toch weer aan Kees denken.
Ik kreeg soms kippenvel wanneer ik mij realiseerde dat ik de schoonheid van mijn erudiete hospita niet langer aantrekkelijk vond en mij heimelijk aangetrokken voelde tot iemand die nota bene van hetzelfde geslacht was. Een verboden liefde was de omgang als minnaar van mijn hospita al die tijd al geweest, maar waar mijn hart nu voor te keer ging. Dat was voor een andere muze. Ik besloot deze in mijn ogen zo dwaze begeerte voorlopig in de kast te houden. En wat mij betreft was het een brandkast. Het bezorgde me kippenvel wanneer ik er aan dacht dat iemand die brandkast kon kraken. Dan lag al het goud van mijn hart op straat. Emma zou mij uitlachen en ik zou nog meer kippenvel krijgen.
Ik probeerde me voor de geest te halen wie Esther Bevillia was. Ze had zich wel aan mij voorgesteld, maar op de een of andere manier was ze uit mijn gedachten verdwenen.
 

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Bjarne

Geplaatst op

16-05-2020

Geef uw waardering

Er is 2 keer gestemd.

Social Media

Tags

Bjarne Broodakker Hospita Roman

Reacties op ‘Broodakker 46 – We waren niet van gisteren’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 13-05 - Ik wilde op vakantie: ideeën om te besp...

    Ik wilde op vakantie: ideeën om te besparen Ik ben al twee jaar student en weet inmiddels dat ik goed op mijn uitgaven moet letten. Niet alles kan in financieel opzicht. So...

  • 06-05 - Reis naar Zuid-Amerika; geweldig ervarin...

    Ik zag mezelf daar al zitten: op het witte strand van een bountyeiland, de zandkorrels kietelig tussen mijn tenen schurend terwijl ik kleine maar frequente nipjes van een Nicaragua...

Bekijk oudere nieuwsberichten »


Merknamen en domeinnamen eigendom van Internet Ventures Ltd - website via licentie in beheer door Volo Media Ltd