$_COOKIE

Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Broodakker 44 – Minstreel

Broodakker 44 – Minstreel

Toen ik thuis kwam in het huis van mijn hospita was Frits de kater nergens te bekennen. Ik besloot hem niet te gaan zoeken. In bed lag ik toen ik weer aan de elegante Kees moest denken. Mijn gedachten werden steeds intiemer. Ik vroeg me opnieuw af of ik misschien biseksueel was omdat ik zoveel genegenheid voor hem voelde. Misschien dat Emma vanuit Portugal mijn gedachten kon lezen op dat moment, want ze verscheen plots opzichtig naakt in mijn brein zonder voorafgaande aankondiging. Alsof ze op haar manier, zonder kledij, de onschuldige Kees uit mijn verfijnde gedachten wilde verjagen. Voordat ik het wist had ik een flinke slaap te pakken en sliep ik in een ruk door naar de vroege ochtend, die begon met de brutale Frits die mij een dode onwelriekende muis kwam brengen.
Zes eenzame dagen later in de stad Utrecht:
Emma had een speeltje gekocht. Dat was op zich niet zo erg, maar het was wel een beetje irritant dat ze dat speeltje in de vitrinekast had gezet, zodat iedereen kon zien dat zij een speeltje had.
“Dat hoeft toch niet iedereen te zien Emma” wierp ik tegen, maar ze glimlachte voldaan, alsof ik verder niets over haar speeltje te vertellen had.
“Niet zo preuts Bjarne, ik heb toch niets te verbergen, ik ben een moderne vrouw!” zei ze alsof ze mij het gevoel wilde geven dat ik niet met mijn tijd was meegegaan. Ik vond het toch lichtelijk obsceen om dat speeltje zo zichtbaar in de vitrinekast te plaatsen. Het was toch geen kunstobject. Het was geen gezicht tussen de marmeren olifantjes en de giraffe van kristalglas. Ik kreeg zelfs het idee dat ze het alleen maar deed om mij te irriteren, om aan mij duidelijk te maken dat mijn speeltje niet voldoende was voor haar, als moderne vrouw van de wereld. Maar goed, alles op een rijtje gezet te hebben, gunde ik Emma haar speeltje en besloot ik er verder niet over te gaan miauwen.
Frits, de zwarte kater, dacht daar anders over. Zodra hij het speeltje zag begon hij te mauwen.
Hij hield niet van vreemde voorwerpen in de vitrinekast. Hij was gewend aan de marmeren olifantjes en de giraffe van kristalglas. Zodra er iets nieuws in huis kwam was hij even uit zijn doen.

Ik had een vreemde droom die regennacht in Utrecht, nadat ik een slaapmutsje had gedronken uit de drankkast van mijn afwezige hospita. Een droom over iets wat niet echt was gebeurd, maar door de levendigheid van de droom leek het alsof het wel zo was. Ik woonde nu al lange tijd in het huis van de vrouw waar ik een liefdesrelatie mee had. Vreemd was het dat de droom mij terug bracht naar de tijd dat er slechts sprake was van een verlangen.
Schuldig en beschaamd voelde ik mij, omdat ik erotische fantasieën had over een vrouw die tenminste zestien jaar ouder was dan ik. Een beeldschone dame waarmee ik in de toekomst niet meer dan een zakelijke relatie zou hebben. Mijn toekomstige hospita, ze bleef me maar in mijn dromen lastig vallen. Negentien jaar oud was ik nog maar. Dat weerhield me niet van de wildste fantasieën over deze beeldschone oudere vrouw die spoedig in mijn nabijheid zou zijn.

Ik hield het niet meer uit op de bank waar ik op moest slapen. Het was weekend, ik had wat gedronken in een kroeg waar veel scholieren kwamen. Daar was weer die meid, die ik al eerder had gesproken. Ze vroeg me naar mijn sterrenbeeld. “ Weegschaal” zei ik, en ik bood haar iets te drinken aan. Ik bestelde ook nog een biertje voor mezelf. Zo'n zware bruine jongen uit het Zuiden in een glas met een voet. Ik wilde van het leven genieten met mijn toekomstige kamer in het vooruitzicht.

We gingen aan een tafeltje zitten, in de buurt van de muziekboxen. Er stond rustige luistermuziek op. We raakten aan de praat. We bestelden nog twee bruine jongens, schuimend van geluk en verdiepten ons verder in het gesprek. Haar sterrenbeeld was ook weegschaal en ze wist er alles over te vertellen. Onze geboortedagen vielen in oktober.
Ze vertelde dat “wij“ weegschalen het vermogen hadden om de dingen vanuit het perspectief van een ander persoon te kunnen zien. En dat we ons intellect uitdrukten via creativiteit. Ik voelde me aangesproken omdat ik op school veel waardering kreeg voor mijn zelfgemaakte fantasietekeningen.

“Ha, ha, ha, ja, ik kan zeker goed tekenen, ik vind het hartstikke leuk om te doen”, vertrouwde ik haar toe in een zelfverzekerde bui, die mede werd gestimuleerd door het zwaar vallende bier uit België, waar het beste bier ter wereld vandaan kwam.

Ze was meteen nieuwsgierig, maar ik vertelde haar dat ik bij een vriend logeerde. Toen begon ze plotseling een heel verhaal over haarzelf. Ze had binnenhuisarchitecte willen worden, maar was toen bij toeval in de modewereld terechtgekomen als model. Ze verdiende er veel geld mee. Ze had een mooie etage gekocht in de stad, en daar hingen ook kunstwerken aan de muur. Ze bleef maar praten, en ik luisterde ademloos naar wat ze te vertellen had. Ze hechtte bijzonder veel waarde aan het karakter dat volgens haar bij de weegschaal hoorde. Ik had daar zelf eigenlijk nooit zo bij stil gestaan. Plotseling zei ze iets waar ik van schrok: “Pas op voor beeldschone oudere vrouwen Bjarne! Ze zullen je met huid en haar opvreten!”

Hoe kon ze weten dat ik een prille liefde voor een beeldschone oudere vrouw koesterde. Het bier begon een beetje tegen te staan, maar tot mijn verbazing bestelde ze twee glazen whiskey en een bakje pinda's. Ik begon me een beetje onevenwichtig te voelen en wilde eigenlijk naar huis, naar die ellendige bank waar ik de laatste tijd op sliep. Maar nee, volgens haar was het gesprek nog niet afgelopen,. Ze begon verder naar mijn tekeningen te vragen. Ik moest ze maar eens aan haar laten zien, ze had wel interesse voor mensen die tekeningen maakten. Ze kon aan mijn handen zien dat ik een artistiek mens was.

De whiskey kwam keihard aan. Ik had dat nooit moeten doen. Het duurde niet lang voordat ik bij haar op de bank zat. Ze had thee gemaakt. Kamillethee. Volgens haar een goed middel om een kater te voorkomen. Ze had ook een poes, die zat naast me op de bank, een beetje nieuwsgierig naar wat ik daar deed. Ze begon aan mijn kleren te sjorren alsof ik een pop was. Voordat ik het wist, lag ik naakt naast haar in bed. Twee weegschalen naast elkaar in een bed dat begon door te zakken

Ik werd de volgende ochtend wakker zonder kleren aan. Ik dacht niet dat ik het met haar had gedaan, maar zij dacht daar anders over. Ze had waarschijnlijk veel fantasie. Veel meer dan ik, die moeite met denken had.
Waar ging dit naar toe, dit lege behang van de nacht, ik had maandag een proefwerk over bodemleven. Ik gaf haar een kus, en bedankte haar voor de kamillethee, op weg naar mijn studieschrift bodemkunde, en de warme maaltijd van een vriend.
Ik werd wakker. De droom was zo levensecht geweest dat ik mij schuldig voelde tegenover Emma.
Het kon geen droom zijn die op een ervaring was gebaseerd. Misschien had het iets met Peter te maken, of met mijn onzekerheid over mijn seksuele identiteit. Ik besloot vroeg op te staan om optimaal van het daglicht te kunnen profiteren.
In de hoek van de woonkamer stond de weegschaal van Emma. Ik ging er op staan. Ik was drie ons aangekomen.


Emma was weer terug om mijn erudiete hospita te zijn in haar elegante herenhuis:

“In de liefde en de politiek is alles geoorloofd” sprak Emma plotseling terwijl ze een krant aan het lezen was. Het was de eerste keer dat ik een sarcastische ondertoon in haar stem hoorde. Ze was weer begonnen met roken en liet een gemene kuch horen na alles wat ze zei. Ik begreep niet wat ze mij wilde vertellen. Ik had de krant nog niet gelezen en genoot zichtbaar van een zacht gekookt ei.
Frits de zwarte kater zat bij de kachel. Hij had kennelijk niet in de gaten dat die niet aanstond, en dus geen extra warmte gaf. Ik zweeg en ik bleef voorlopig even zwijgen, afwachtend waar Emma over zou gaan praten.
“Bob Dylan is mijn favoriete minstreel Bjarne” zei ze plotseling.
“Ik heb kaartjes voor ons gekocht voor zijn concert in Rotterdam.” Ik baalde ervan dat ze niet met mij had overlegd. Ik kon niet op de avond van het optreden en ze vertelde dat de kaartjes behoorlijk prijzig waren geweest.
“Ik kan echt niet Emma, ik heb al een afspraak op die avond” Ze bleef toch aandringen. Ze had me al zoveel over die Bob Dylan verteld. Het was haar muzikale held. Ik vond het jammer dat ik haar teleur moest stellen. Ik vertelde haar niet dat ik naar een poëzieavond ging met Kees Broodakker.
Ik verheugde mij er op om hem na al die maanden en na onze uitvoerige correspondentie terug te zien. Ik voelde een band met hem omdat we allebei gedichten schreven en enthousiast waren over elkaars schrijfkunsten. Het was de eerste keer dat ik naar een poëzieavond zou gaan. Het was in een cultureel centrum in de binnenstad van Utrecht.
Emma was de hele week vol over het aanstaande concert van de legendarische minstreel Bob Dylan.
Ze had een bevriende homoseksuele huisarts weten te strikken om met haar mee te gaan naar het eenmalige Rotterdamse concert van haar Amerikaanse muzikale held. De hele week luisterde ze naar de oude langspeelplaten van haar oude meester. Ik ging meestal naar mijn kamertje om me op de poëzieavond voor te bereiden. Ik las verschillende boeken over de dichtkunst, zodat ik niet geheel onvoorbereid op het dichterlijke toneel zou verschijnen. Een ieder die de moed had mocht een eigen gedicht voordragen op het toneel. Ik durfde het niet. Te onzeker. Ik schreef Kees een kort briefje of hij het aandurfde een gedicht van mij voor te lezen op het podium. Ik kreeg vrij snel een antwoord terug. Het was geen probleem. Hij had zelfs al een gedicht uitgekozen en geoefend met de uitspraak van de zinnen. Hij schreef dat er een melodie in dat gedicht zat. Ik had geen idee over welk gedicht hij het had.
De poëzieavond verliep vlekkeloos. Er waren maar weinig mensen komen opdagen, maar de voordracht van Kees was geweldig. Hij las mijn gedicht met zoveel passie voor dat ik dacht dat hij het zelf had geschreven. Een kort maar enthousiast applaus had er geklonken. Met een voldaan gevoel ging ik weer naar huis.
Laat in de avond kwam Emma terug van het Rotterdamse Bob Dylan concert. Ze leek een beetje aangeschoten. Ze vertelde me dat ik een muzikaal orgasme van wereldniveau had gemist. Ze bleef me maar inwrijven dat het dom van me was dat ik niet mee was gegaan.
De volgende dag las ik in de kranten dat Bob Dylan tijdens zijn Rotterdamse concert slecht bij stem was geweest en dat hij zijn teksten regelmatig onverstaanbaar afrafelde in een poging het tempo van de band bij te houden. Ik hield de kranten angstvallig voor Emma verborgen. Ik wilde haar muzikale orgasme niet met terugwerkende kracht ongedaan maken door de teksten van ongevoelige journalisten die totaal niet begrepen wat Bob Dylan voor Emma Petronella betekende.
Ze vroeg me helemaal niets over de poëzieavond. Op de een of ander manier verdween alles wat ik zelf deed in de schaduw van haar zinderende muze. Wie was Bjarne eigenlijk in de schaduw van Emma?

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Bjarne

Geplaatst op

14-05-2020

Geef uw waardering

Er is 1 keer gestemd.

Social Media

Tags

Bjarne Broodakker Hospita Roman

Reacties op ‘Broodakker 44 – Minstreel’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 13-05 - Ik wilde op vakantie: ideeën om te besp...

    Ik wilde op vakantie: ideeën om te besparen Ik ben al twee jaar student en weet inmiddels dat ik goed op mijn uitgaven moet letten. Niet alles kan in financieel opzicht. So...

  • 06-05 - Reis naar Zuid-Amerika; geweldig ervarin...

    Ik zag mezelf daar al zitten: op het witte strand van een bountyeiland, de zandkorrels kietelig tussen mijn tenen schurend terwijl ik kleine maar frequente nipjes van een Nicaragua...

Bekijk oudere nieuwsberichten »


Merknamen en domeinnamen eigendom van Internet Ventures Ltd - website via licentie in beheer door Volo Media Ltd