Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Emma 7 – Nieuw is de dwaling

Emma 7 – Nieuw is de dwaling

Het was vrijdagavond in de sfeervolle stad Utrecht. De afgelopen tijd was ik in een soort fantasiewereld terecht gekomen. In mijn fantasie had ik een sensuele relatie met mijn hospita.
Emma was al een paar dagen van huis. Frits en ik misten haar enorm. We zaten samen op de bank met op de achtergrond de bluesmuziek van John Lee Hooker uit Amerika. Het was aanstekelijke muziek door het ritmische gitaarspel en de rauwe stem van de zanger.
Ik had een glas rode wijn ingeschonken en had op instinctief aanraden van Frits een boek met de gedichten van de in 1935 op zevenenveertigjarige leeftijd overleden Portugese dichter Fernando Pessoa in mijn handen. Hij creëerde drie dichters, en hij schreef gedichten onder zijn eigen naam.

Ik begon te lezen en ik was onmiddellijk gefascineerd. De gedichten waren vertaald in het Nederlands door August Willemsen, maar op de linkerpagina's waren ook de oorspronkelijke verzen in de Portugese taal te lezen. Het viel niet mee om alles te begrijpen, dus ik bladerde voorzichtig verder naar een gedicht met een onderwerp dat ik zou herkennen. Op bladzijde zevenentwintig stond het gedicht Kerstmis, een christelijk winterfeest waar ik vanuit mijn Katholieke achtergrond veel vragen over had. Ik begon te lezen:

Kerstmis

Een god staat op. Anderen sterven. De Waarheid
Is niet gekomen noch gegaan: nieuw is de Dwaling.
Wij hebben nu een andere Eeuwigheid,
En beter waren altijd vroeger jaren.

De blinde Wetenschap ploegt zinloos voort.
't Geloof, waanzinnig, leeft haar droom van cultus.
Een nieuwe god is niet meer dan een woord.
Zoek niet noch geloof: omdat alles verhuld is,

Fernando Pessoa (1922?)

Ik keek Frits veel betekenend in zijn blauwe kattenogen en nam een teug van de wijn.
Even dwaalden er kerstfeesten uit het verleden door mijn hersenhemel. Het kerststalletje dat ik ieder jaar met mijn moeder maakte met mos uit de natuur en kleine houten kerstbeeldjes.
Toen keek ik Frits nog eens diep in de ogen en wist ik het zeker. Ik was niet zondig omdat ik buiten mijn schuld was aangerand in het verleden en ik was ook niet zondig omdat ik er in mijn fantasie een seksleven op na hield met een zestien jaar oudere vrouw, die nota bene mijn hospita was. Een vrouw waar ik eigenlijk een zakelijke relatie mee had. Ik realiseerde me dat allang niet meer. Ik had zo vaak naar haar wonderbaarlijke stem geluisterd dat het bijna onmogelijk was om mijn obsessie voor haar voor me te houden. Ik had nooit geweten dat er zulke vrouwen bestonden. Mijn fascinatie hield me iedere dag op de been. Voor mijn fantasiewereld was ik een geheim leven begonnen.

Het was niet vreemd dat Emma Petronella en ik niet over onze relatie durfden te praten. In mijn fantasie was onze seks zo Goddelijk en de lichamelijke aantrekkingskracht zo innig en wellustig, dat het beter was om over een werkelijke relatie te zwijgen.



We zagen elkaar eigenlijk in mijn gedachten alleen nog maar in bed, en dan hadden we niet veel tijd om naar elkaar te luisteren. We zwegen over wat we deden, maar we deden wel wat we deden, zo dacht ik in mijn fantasiewereld na over mijn verzonnen liefdesleven.
Een leven dat slechts in mijn fantasie bestond. Het leven van mijn geheime ik.

Ik miste haar, iedere keer als ze weg was, maar ze zei dat ze geen tijd had om te bellen, dat het haar te veel zou afleiden van haar werk. Ze ging vaak naar Parijs. Ik begreep niet altijd waarom. Ze zei dat het voor haar werk was, maar ik had een vermoeden dat er meer aan de hand was.

Ik legde het Pessoaboek naast de half leeggedronken fles rode wijn en begaf me met spoed naar de badkamer, waar het geurige blauwe badzout uit Parijs klaar lag om mijn lichaam te verwennen.
Een weldadig bad was vaak het mooiste moment voor reflectie. Als ik ontspannen was verliepen mijn gedachten vaak aangenamer dan wanneer ik stress had, en alles met de nodige haast moest worden gedaan. Dan was er vaak geen tijd om te reflecteren.

Toen ik tijdens de afwezigheid van mijn hospita aan het genieten was in bad dacht ik na over de heteroniemen van de dichter Pessoa. Terwijl de zoete geur van het badzout mijn gedachten verder bedwelmde, verzon ik een heteroniem: Hector Havermout. Hector Havermout omdat ik vroeger altijd havermout moest eten voordat ik in de vroege uren op de fiets naar school ging.
Een paar uur later schreef ik een eerste gedichtje voor in mijn Hector Havermoutschrift :

In je

Kom je in me
vraag je met een eenzame stem
alsof er een muisje
door een sleutelgat
naar binnen moet

ik ben al bij je
zegt het eenzame muisje
door het sleutelgat
alsof hij al helemaal
in je is.



Hector Havermout


Toen Emma Petronella die vrijdagavond terugkeerde uit Parijs lag ik met Frits op de bank in de woonkamer te slapen. Waarschijnlijk wekte dit vertedering op bij mijn beeldschone hospita, want plotseling voelde ik haar vochtige lippen tegen mijn nog half slapende wang. Terwijl mijn ogen naar het licht zochten zag ik haar bij Frits hetzelfde doen. Ze was in het echt mooier dan op de schilderijen die ik in mijn droom in haar geheime kamer had gezien. Ze had een sportief Bordeauxrood mantelpak aan, een handtas in dezelfde kleurzetting.

Uit dat handtasje, dat even mijn aandacht trok, haalde ze een vierkant kartonnen doosje,een glimmend mozaïekpatroon op de voorkant. “Kijk eens wat ik voor je heb meegenomen uit Parijs, Bjarne, mannen aftershave!“
Nog voor ik iets terug kon zeggen haalde ze het glazen flesje uit het glimmende doosje en spoot ze met de verstuiver de geurige vloeistof in mijn nek. “Nu hoor je er helemaal bij Bjarne!” zei ze terwijl ze aan haar mantelpak plukte.

Het late zonlicht viel geheimzinnig door de kamer, de schaduw van de boekenkast raakte de vloer naast de bank waarop ik met verbazing naar de verleidelijke Emma Petronella keek. “Ik ben moe van de reis Bjarne, ik ga slapen, ik zie je morgen na je werk, we kunnen samen eten als je het leuk vindt, je moet morgen toch werken?”
“Ja, ik moet morgen weer werken in het tuincentrum Emma. Er is een heel gedoe over de verkoop van een onkruidbestrijdingsmiddel. Er komt een actiegroep. Ik ben er zelf ook op tegen, maar ik ga daar helaas niet over. De baas denkt alleen maar aan geld. Ik werk daar alleen maar om de planten te verzorgen. Was het leuk in Parijs?”
“Ja, het was erg leuk in Parijs Bjarne. Ik heb verschillende tentoonstellingen bezocht en lekker gegeten. Je krijgt de groeten van Victoria Martin, tot morgenavond, zullen we om zeven uur hier eten?”
“Ja. Leuk Emma, tot morgen. Welterusten. Ik ga ook zo slapen.”

Emma knikte en verliet met haar feeërieke bewegingen gracieus de kamer. Ik nam het flesje aftershave uit Parijs in mijn handen en spoot een beetje op mijn kin, waar zich stoppels van drie dagen niet scheren bevonden.



De volgende dag:

De stress op mijn werk in het tuincentrum was meegevallen. Na overleg met de actievoerders besloot de baas om het gewraakte onkruidverdelgingsmiddel uit het assortiment te halen. Er waren journalisten aanwezig. Kennelijk koos hij deze keer eieren voor zijn geld. Ik vond dat verstandig. Het was gif wat er verkocht werd.

Ik was na mijn werk in bad gegaan om fris voor de dag te komen om zeven uur voor het eten met Emma.
Toen ik om zeven uur de eetkamer binnenging zag ik dat Emma was gekleed in een zonnige zomerjurk. Ze had een schaal met gesneden stokbrood op tafel gezet in een strokleurig mandje en er stond een bontgekleurde salade in een porseleinen schaal in het midden van de tafel.
“Ik heb Emma Petronella salade gemaakt Bjarne!” zei ze met ondeugende ironie in haar stem. Ik keek belangstellend naar de door Emma gemaakte salade. Het zag er gezellig uit. Er was een dressing over de bovenkant gegoten,
“Wil je een glaasje witte wijn?” Ik knikte omdat ik een brok in mijn keel had. Ze schonk een glas koele witte wijn voor me in.
“Ik heb het recept van Victoria, maar er een eigen Emma twist aan gegeven.”
Ik hoorde haar stem en keek naar de salade, het verbaasde me dat ze uitgebreid over haar eigen salade wist te vertellen. Ik wist niet dat er een pittige dressing met gehakte pecannoten bestond. Ik wist niet waar die noten vandaan kwamen. Emma wist het allemaal wel.
Het was lekker, niet alleen vanwege het verhaal er omheen, maar ook door de smaak en het simpele feit dat ik honger had. Mijn honger beperkte zich helaas niet tot het verorberen van een maaltijd, er zat ook een hunkering naar liefde in mijn jeugdige gespierde lijf. Zolang Emma Petronella bleef praten, hoefde ik er niet over te beginnen. Ik luisterde, gaf daar waar ik kon af en toe een antwoord, terwijl de ruimte zich bleef vullen met haar verhalen.
Ik voelde me bevoorrecht. De prachtige vrouw die mijn hospita was had een verrukkelijke salade gemaakt, We genoten oprecht van elkaars gezelschap. Ze had waarschijnlijk overal verstand van, want er leek geen einde te komen aan haar betoog. Ze sprak met nonchalance over belangrijke zaken, alsof ze verbanden zag waar niemand anders iets over wist. Ik luisterde onafgebroken. Op een gegeven moment had ze het over het poëtische gedachtelandschap. Ik begreep haar eerst niet. Langzaam werd het me toch een beetje duidelijk. Ze wist veel te vertellen over poëzie. Ik dacht terug aan het gedicht van Pessoa.

“Nieuw is de dwaling” wat zou hij hebben bedoeld met deze woorden?

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Bjarne

Geplaatst op

18-10-2019

Geef uw waardering

Er is 0 keer gestemd.

Social Media

Tags

Bjarne Emma Hospita

Reacties op ‘Emma 7 – Nieuw is de dwaling’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 13-05 - Ik wilde op vakantie: ideeën om te besp...

    Ik wilde op vakantie: ideeën om te besparen Ik ben al twee jaar student en weet inmiddels dat ik goed op mijn uitgaven moet letten. Niet alles kan in financieel opzicht. So...

  • 06-05 - Reis naar Zuid-Amerika; geweldig ervarin...

    Ik zag mezelf daar al zitten: op het witte strand van een bountyeiland, de zandkorrels kietelig tussen mijn tenen schurend terwijl ik kleine maar frequente nipjes van een Nicaragua...

Bekijk oudere nieuwsberichten »


Merknamen en domeinnamen eigendom van Internet Ventures Ltd - website via licentie in beheer door Volo Media Ltd