Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Emma 27 – Groepsgevoel

Emma 27 – Groepsgevoel


Toch kwam ik steeds dichter bij het beginnen. Het was een droeve begeerte die in mijn dromen was geslopen, een vergeten lot uit de loterij, die zich jarenlang uitkeerde in erotische uitingen die het gezonde verstand te boven gingen. Het was het voortdurend herhalen van dezelfde onvruchtbaarheid, die me was opgebroken in de pubertijd, zoekend naar wat haardhout voor de open haard, in het knutselhuis van mijn veganistische tante met haar zenuwachtige tandenborstel en kippen achter het snoepjeshuis. Maar ik deed tenminste mijn best om mijn Havermout schrift van zinvolle teksten te voorzien.

Emma Petronella was voor een lezing naar Breda. Ze had een hotel geboekt voor twee nachten.
Ik vroeg me af waar de lezing over zou gaan. Dat duurde niet lang want ze begon er vanzelf over te vertellen.
“Ik ga een lezing geven over het groepsgevoel Bjarne. Ik heb me er de laatste tijd in weten te verdiepen. Je moet weten dat ik vroeger een heel ander leven heb gehad. En dat er toen veel op mijn weg is gekomen. Het betekent daarom veel voor mij dat ik deze lezing mag gaan geven. Het is bedoeld om mensen saamhorig te maken, zonder zichzelf te verliezen in de waanzin van de tijd.
Veel mensen denken er tegenwoordig niet meer over na.” Ik liep snel de trap op om te voorkomen dat ik haar hele verhaal moest aanhoren. Ik was nog steeds niet klaar met het bestuderen van mijn bodemkundeschrift. Het was nu niet mogelijk om naar mijn druk pratende hospita te luisteren.

Toen Emma was vertrokken besloot ik naar de kroeg te gaan. Maar de mensen die ik daar tegenkwam bevielen mij niet. Een bootkapitein, een chauffeur van een vervoersdienst, een paar verdwaalde toeristen, ze konden allemaal de pot op met hun platvloerse taal en onaangename gewoonten.

Emma en Peter, ze waren allebei vertrokken uit Utrecht. Emma voor een lezing. En Peter omdat hij een date had met iemand die in Hengelo woonde. Het najagen van de hersenschim van liefde die ik in mijn dromen had gevonden had behalve nadelen ook voordelen. Zo hoefde ik me niet bezig te houden met de internationale politiek. Ik volgde het wel maar ik had er geen commentaar op. Het boeide me zolang het me niet van mijn bezigheden hield.
Het krassen van de kraaien zat ook in de muziek van mijn huurkamer, het wisselde de korte verhalen af met een roep uit de natuur. Het nodigde uit om iets over mijn leven te vertellen onder de oppervlakte laag waarover iedereen al wist. Maar ik kwam weer in mijn eenzaamheid uit bij contacten die ik had verloren en die zich niet meer zouden herstellen omdat de emotie te hevig was geweest en nooit in een mildere vorm terug kon komen.
Ik hield me vast aan de daadkracht van mijn favoriete schrijvers, zij lieten zich niet door stemmingen verstoren maar gingen stug door met de opdracht die ze hadden.
Ooit zou mijn Havermout schrift vol komen te staan met gedichten en verhalen.

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Bjarne

Geplaatst op

04-03-2019

Geef uw waardering

Er is 2 keer gestemd.

Social Media

Tags

Emma Hospita Liefde

Reacties op ‘Emma 27 – Groepsgevoel’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »