Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Emma 23 – Uiensoep

Emma 23 – Uiensoep

Er verschenen steeds meer berichten in de kranten over dat het niet goed ging met Moeder Aarde. Er werden steeds meer dieren met uitsterving bedreigd en de mens was zijn biotoop op grote schaal aan het uitbreiden ten koste van de natuur. Ik had het zelf van dichtbij meegemaakt. Het natuurgebied waar ik vroeger had gewoond was een landschapspark geworden. Een cultuurgebied met keurige banken en gesnoeide bomen. Veel natuur werd opgeofferd aan de landbouw. In Nederland werden steeds meer uien verbouwd. De ui deed het goed in Nederland. Mijn hospita was dol op uien. Ze maakte er een heerlijke uiensoep van.
Berend belde vanuit de wijk Wittevrouwen in Utrecht, hij was onrustig door telefoon. De buurman van zijn moeder in Bilthoven was gearresteerd. Hij verbleef in een politiecel. De geestenbezweerder had naakt over een begraafplaats gelopen en schreeuwde allerlei ongrijpbare teksten uit. Hij werd tot grote hilariteit van de buurtbewoners afgevoerd. Berend vond het vervelend dat zijn moeder er van streek door was geraakt. Ik wist niet goed wat ik terug moest zeggen.
De liefdesaffaire met mijn strenge hospita ging over grote hoogtes en door diepe dalen. Ze had me volledig in haar greep en het leek alsof ik niet meer uit haar waanzin kon ontsnappen. Van een verlegen jongeman had ze me veranderd in een excentrieke gek die volledig naar haar pijpen danste. Ze dreef me tot waanzin. We hadden krankzinnige ruzies en ongeëvenaarde vrijpartijen. Ik durfde haar niet tegen te spreken wanneer ze weer eens zin had. Ze daagde me uit en wist me in grote verrukking te brengen. Het was dikwijls moeilijk om teder te blijven want ze verlangde zoveel dingen tegelijk. Het was beestachtig maar vol met passie. Het vreemde wat dat ik er met niemand over durfde te praten. Ik kreeg van Peter het gevoel dat hij het alleen maar grappig vond en de rest van de wereld zou waarschijnlijk meteen een oordeel klaar hebben liggen.
Ik besloot me meer toe te leggen om mijn hobby’s die voor mij belangrijk waren.
In het schilderen vond ik niet hetgeen ik wel in het schrijven van gedichten kon vinden.
Ik was weliswaar een beginnende dichter, met nog nauwelijks ervaring, maar door het spel met de woorden vond ik openingen in mijn gedachten. Ik las de hersenspinsels van andere schrijvers, het werd een spiegel voor mijn gedachten. Ik leerde dat mensen het oneens met elkaar konden zijn, maar toch hetzelfde doel voor ogen hadden. Ik mengde me niet in de discussies. In het café werd ik uitgelachen omdat ik een bier drinkende punker was. Ik gaf al mijn energie aan de liefde voor mijn hospita, en dat was ook wel nodig want ze was onverzadigbaar.
We hadden nog steeds geen echt gesprek gehad over onze situatie, en ik had het gevoel dat wanneer ik niet aan haar behoefte zou voldoen, ze mij misschien op straat zou zetten. Ze had me geknecht aan haar begeerte.
Met Peter had ik ook nog niet gesproken. Hij had me een nieuwe liefdesbrief gestuurd, met details die ik liever niet had gelezen. Ik hoopte met hem dat deze dwaze verliefdheid van hem voor mij spoedig voorbij zou gaan en hij mij niet meer van die amoureuze brieven zou schrijven.
Hij vond mijn relatie met lieve Emma iets om te lachen en ondertussen geneerde hij zich er niet meer voor om zichzelf steeds meer aan mij op te dringen.
Liefde die mij veiligheid had moeten brengen, zorgde steeds meer voor vervreemding. Er werd aan mij getrokken door een zwoele vrouw en door een zwoele man.
En soms verscheurde het me en kon ik me nog maar moeilijk op mijn school concentreren. Ik probeerde gedichten te schrijven over die vervreemding.
De warmte van de lust en de koude van de eenzaamheid wanneer mijn lieve Emma weer op zakenreis was. Deze situatie kon niet blijven bestaan. Ik moest er met iemand over gaan praten. Ik kreeg steeds meer het gevoel dat ik mezelf flink in de nesten had gewerkt.
Het enige waar ik rustig van werd was de inspiratie die ik in mijn hobby’s vond. In het schilderen vond ik wel iets dat ik het schrijven van gedichten niet kon vinden. Een vrije expressie die niet in woorden was uit te drukken.
Maar ik schilderde niet om indruk te maken, het was meer een belevenis voor mezelf wanneer ik er mee bezig was. Ik wilde geen indruk maken op Christiaan Buurtveen, de bekende mensen schilder, en ik wilde ook geen indruk maken op Peter, de bekende abstracte dieren schilder, die verliefd op mij was en dat op een opdringerige manier liet merken.
Ik wilde mezelf verrassen met abstracte vormen die als een kleuren bende kwamen opborrelen uit de diepste ellende van mijn ziel. Vaak werd het niets, maar soms zag ik er wat in.
Ik piekerde te veel.
Misschien kwam het door de indrukken uit mijn jeugd, dat ik door de liefde vervreemde.
Mijn ouders hadden nooit genegenheid naar elkaar getoond. Nooit had ik ze elkaar een zoen zien geven of elkaars hand vast zien houden.
We leefden in de vrijheid van de natuur, maar in huis was er altijd sprake van spanningen geweest. Ik was vaak bang als kind.
Bang en eenzaam. Omdat ik dacht dat er niemand van mij kon houden.

Ik durfde me niet te binden, zelfs niet aan mijn hospita. Mijn emoties hadden me meegesleept in een rivierdelta van gevoelens. Ik verlangde naar een ander leven. Ik vroeg me af waarom Peter verliefd op mij was. Ik vroeg me af waarom ik geen nee kon zeggen tegen Emma Petronella.
Ik dacht nog na over het verhaal van de geestenbezweerder uit Bilthoven. Wat had die man bezield om naakt op een begraafplaats te gaan lopen schreeuwen? En waarom was de moeder van Berend er zo van streek door geraakt? Ze was toch psychiater geweest toen ze nog werkte.
Wanneer was het definitieve moment dat ik de zwoele liefde voor mijn zestien jaar oudere erudiete hospita verloor, vroeg ik me af terwijl ik een oud gedichtenboek bekeek met op de eerste bladzijde een opdracht van Emma Petronella. Ze had me de liefde voor poëzie bijgebracht. Ik vroeg me af of die liefde er zonder haar ook zou zijn gekomen? Waarschijnlijk wel, maar het had langer geduurd en ik was er minder over te weten gekomen.
Urenlang had ze mij weten te onderhouden met verhalen over beroemde dichters. Pessoa, Oscar Wilde, Herman Gorter, Slauerhoff, Gerrit Achterberg, Kees Ouwens, Edgar Allen Poe , William Shakespeare, Emily Dickinson, Walt Whitman maar ook andere bekende dichters, ze wist er altijd wel iets over te vertellen.
Maar er was een grote maar aan Petronella.
Ze was te dominant, te dwingend naar haar vrienden. Ze had zelf toegegeven dat ze haar vrienden zo veel mogelijk probeerde te vormen. Sommigen waren daar van gediend maar wisten haar gedoseerd op afstand te houden.
Anderen gingen een korte intensieve vriendschap met haar aan om er vervolgens achter te komen dat ze te intensief was. Te veel eisend in haar verlangen naar zielsverwantschap. Ze liet weinig ruimte voor de ander. En ze was bezitterig. Een obsessie om dingen te verzamelen en mensen voor haar verzamelwoede te interesseren. Want achter ieder boek, ieder tafeltje, elk kleedje en alle afzonderlijke schemerlampen zat een verhaal en dat probeerde zij zo literair mogelijk te laten passeren aan eigenlijk iedereen die haar woonpaleis betrad.
Door haar bekendheid had ze gezag veroverd en zag ik haar niet langer als mijn lieve zwoele Emma, maar als iemand waar ik voor op moest passen.
Er was een nieuw boek op komst. Een boek van haar favoriete schrijver Karel Krampool. Het eerste boek van zijn hand waar ook gedichten in stonden. Emma vertelde met een dwingende stem dat ik die gedichten moest gaan lezen.
Er stond een verontrustend bericht in de krant over het kappen van het regenwoud. Ik had er vroeger verhalen over gelezen. Er leefden apen en papegaaien en vele soorten insecten en nog heel veel meer dieren waar we nog heel weinig over wisten.
Emma had een heerlijke uiensoep gemaakt. De beste kwaliteit uien had ze bij de duurste groentewinkel in Utrecht gehaald. En ze had er een speciale Petronella twist aangegeven. Een flinke scheut sherry die speciaal voor haar meegenomen was door Victoria Martin, die ze tegen was gekomen in Maastricht.

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Bjarne

Geplaatst op

19-02-2019

Geef uw waardering

Er is 1 keer gestemd.

Social Media

Tags

Emma Hospita Liefde

Reacties op ‘Emma 23 – Uiensoep’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »