Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Emma 21 – Kaasfondue bij Peter

Emma 21 – Kaasfondue bij Peter

Peter kwam plotseling langs om mijn schrift terug te brengen.
“Je moet er mee doorgaan Bjarne. Het zijn mooie gedichten!” vertrouwde hij me toe.
Ik zag dat hij met groene inkt her en der verbeteringen had aangebracht. Hij had daar ook een uitleg bij geschreven. Hij bleef maar kort. Het betekende veel voor mij dat hij iets in mij gedichten zag.
Het gaf me voldoende moed om mijn gedichten aan Emma te laten lezen. Ze was weer een paar dagen in Utrecht. Ze deed afstandelijk. Was ze boos op mij? Uiteindelijk durfde ik het toch te vragen en ik liet haar mijn gedichten lezen. Het werd een fiasco. Al bij het eerste gedicht deed ze alsof ik een volstrekte idioot was. Zou Peter tegen mij hebben gelogen? Ik werd er radeloos van. Bij het tweede gedicht ging ze nog erger te keer. Het leek alsof ik haar iets misdaan had door haar dit te laten lezen. Ik geneerde me. Ik probeerde te voorkomen dat ze het derde gedicht ging lezen, maar dat was overbodig. “Ik heb geen tijd voor dit soort onzin Bjarne” zei ze met een zure stem en ze gooide het schrift op de tafel. Toen ging ze zonder iets te zeggen naar haar slaapkamer.
Hoe kon ik begrijpen wat er aan de hand was? Uit teleurstelling verscheurde ik het schrift.

De dagen na mijn aangrijpende aanvaring met mijn beminnelijke behaagzieke hospita over mijn, volgens haar bittere woorden, povere dichtkunst kreeg ik spijt dat ik mijn gedichten en verhalen schrift, mijn eerste Hector Havermout schrift had vernietigd.

Ik had zoveel aandacht voor haar leven gehad. Alles draaide om lieve Emma, maar aandacht voor hetgeen waar ik me mee bezighield had ze niet. Dat kon ze niet opbrengen in haar haastige leven van glitter en roem. Ik begon er steeds meer over te denken om haar te verlaten. Maar dan zou ik op straat komen te staan, want er was een groot tekort aan studentenkamers in Utrecht om dat er een grote universiteit was.

Dit was geen gezonde liefde. Ik was afhankelijk van haar geworden, maar zij kon doen en laten wat ze wilde. In mijn psyche was het een wildernis. De magnetische aantrekkingskracht moest vernietigd worden. Ik had zin om heel erg dronken te worden. Maar dat was niet verstandig want de drank zou de chaos alleen maar erger maken.

Peter had me uitgenodigd bij hem thuis voor een kaasfondue. Het was vijf minuten fietsen vanaf het huis van Emma.
Hij ontving me met een grote glimlach. Hij zag er indrukwekkend uit in zijn dure modieuze kleren. “Welkom Bjarne. Ik heb naar je uitgekeken. Doe je jas maar uit, dan kan ik die op de kapstok hangen.” Ik deed mijn jas uit en Peter wees de weg naar zijn eetkeuken waar de fondue al op de eettafel stond.
Terwijl ik de stukjes stokbrood in de dampende gesmolten kaas doopte raakten we aan de praat. De fles witte wijn raakte steeds verder leeg, omdat het lekker was bij de gesmolten kaas.

Plotseling floepte het eruit. Ik had mijn Hector Havermout schrift vernietigd. Die bitch van een hospita had gedaan alsof het kitsch was, hetgeen ik had geschreven. Peter begon te lachen, ik begreep niet waarom. “ Ze is altijd jaloers op het prille talent van een ander, pas wanneer iemand beroemd is wordt ze fanatiek.” hij begon een lange anekdote over het verleden van mijn hospita. Hij had ook al het een en ander met haar mee gemaakt, en met Christiaan de beroemde kunstenaar en haar beste vriend.
We raakten beschonken en praatten onbeschaamd over onze ervaringen, maar ik begreep nog steeds niet waarom Peter er zo vrolijk onder bleef.

Plotseling liep Peter naar de grote houten kast die in zijn riante leefkamer stond. Hij pakte een stapel papieren van de bovenste plank. Kopieën van de bladzijdes uit mijn gedichtenschrift. Hij had heimelijk alles uit mijn schrift gekopieerd.

Peter had een eigen soort van mensenkennis en hij kende Emma Petronella, die lieve intelligente Emma en mij, het persoontje Bjarne, al langer dan vandaag.
Plotseling kwam er een einde aan het mooie nazomerweer waar ik zo van had genoten. Ik moest studeren voor de middelbare tuinbouwschool. Eigenlijk had ik daar helemaal geen zin in.
Die maandag kwam het droeve nieuws, onze leraar Engels, Willem-Jan Maanveld was door de warmte in het weekend bezweken aan een hartstilstand en het lesuur Engels ging niet door. Nooit had ik het gevoel gehad dat ik enige sympathie voor leraar Maanveld had gehad, maar nu vond ik het sneu dat hij dood was. Over de doden niets dan goed.

Er moest worden gezocht naar een vervangende leerkracht en dat duurde niet lang, want op de donderdag van diezelfde week verscheen ze, vers van de kweekschool, onze nieuwe lerares Engels, die in jaren niet veel ouder was dan de leerlingen die ze les moest geven.

Het was een bijzondere verschijning, de jongste leerkracht van de middelbare tuinbouwschool. Als het je niet wist zou je denken dat het een van de medeleerlingen was. Ze had een mooie vriendelijke gezichtsuitdrukking en prachtige blonde haren die licht golvend langs haar gezicht hingen.

Ze had ook een vlotte manier van lesgeven. Er werd een bekende song uit die tijd beluisterd en wij mochten de songtekst vertalen. Het eerste liedje dat ze koos was “Every little thing she does is magic” van de popgroep the Police. Ze was direct populair bij de meisjes en jongens van mijn klas.
Een frisse wind was door de school komen waaien.
Ze vroeg ons om ideeën voor volgende songs die we in de klas konden luisteren en vertalen.
“Wie heeft er een goed idee voor het liedje voor volgende week?”
Het meisje, dat een week eerder tijdens de les Nederlands had verteld dat ze Gerard Reve een perverse schrijver vond, kwam met het idee om een song van Lee Towers te gebruiken. Onze nieuwe lerares Engels begon te lachen en zei “wat die man zingt is geen Engels, daar beginnen we niet aan.” De rest van de klas was haar dankbaar. Mijn idee om “Baggy trousers” van Madness te kiezen werd met applaus begroet.

Een week later was het zover. De lerares had haar gettoblaster op haar bureau gezet en het lied van Madness klonk door de klas.
Ik bemerkte dat ik gevoelens voor mijn lerares Engels begon te krijgen. Ik schaamde me omdat ik ook gevoelens voor mijn hospita had. Geen gewone gevoelens maar gevoelens van verlangen en herhaling van verlangen.
Ik keek naar mijn broek. Er zat een scheur in. Een nieuwe broek moest ik kopen en een nieuw schrift zodat ik weer verhalen en gedichten kon gaan schrijven. Een nieuw Hector Havermout-schrift.

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Bjarne

Geplaatst op

14-02-2019

Geef uw waardering

Er is 1 keer gestemd.

Social Media

Tags

Emma Hospita Liefde

Reacties op ‘Emma 21 – Kaasfondue bij Peter’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »