Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Emma 19 – Schilders-spullen

Emma 19 – Schilders-spullen

Emma Petronella was voor een paar dagen naar Maastricht toen Peter op een zondagmiddag voor de deur stond van het huis waar ik een kamer huurde. Ik wist dat Emma na het bezoek aan Maastricht opnieuw naar Amerika zou vertrekken. Ze was met een serie belangrijke opdrachten bezig. Natuurlijk wist ik dat het belangrijk voor haar was. Ze had altijd veel in haar mars. Nooit kwam het in me op om haar voor de voeten te lopen. Een bofkont was ik, dat ik haar was tegengekomen in mijn leven en dat ik in haar prachtige herenhuis een kamer huurde.
Peter was best een knappe jongeman. Hij had zijn stroblonde haar naar achteren gekamd. Hij had een zwarte jeansbroek aan en droeg een donkere leren jas en korte bruine leren laarzen. Zo in het volle zonlicht zag hij er imposant uit. Hij had een grote tas en een kartonnen koker bij zich. Ik keek nieuwsgierig.
“Dag Bjarne, leuk om je weer te zien! Ik heb wat spullen van Christiaan de schilder, waar je misschien iets aan hebt. Hij wil je graag iets geven omdat je model hebt gestaan. Mag ik even binnenkomen? Kom ik gelegen?” Terwijl ik de deur voor Peter openhield werd ik nog nieuwsgieriger naar hetgeen hij bij zich had.
Ik knikte en zei met de klank van verrassing in mijn stem.”Hallo Peter, leuk jou ook eens overdag te zien. Kom binnen!”
“ Zullen we naar je kamer gaan?” vroeg Peter en ik liep voor hem uit naar mijn kamer.
In de kamer begon hij met het uitpakken van de tas en de koker.
“Kijk Bjarne, een aantal tubes uitstekende nog bruikbare acrylverf, een set varkensharen kwasten, een vloeibare verdunner voor de acrylverf en hier een zestal grote vellen papier en twee kleine schildersdoeken. Ik denk dat je er wel mee uit de voeten kan.” Hij keek mij vragend aan. Ik was er onzeker over of ik een artistieke aanleg had. Ik had de kunstenaar wel verteld over de portretten die ik had geschilderd, en hij had mij het advies gegeven om fantasiedieren te gaan schilderen.
“ Ja, ik zal wel wat nieuwe dieren verzinnen.”sprak ik zo ontspannen mogelijk tegen Peter. Meestal wanneer we elkaar zagen had ik al een biertje op. Nu hij overdag bij me was, vond ik het moeilijk iets te zeggen. Ik wilde hem niet zenuwachtig maken omdat ik wist dat hij homo was.
Peter leek zich op zijn gemak te voelen, de blik van zijn ogen viel op een tekening van mij, die ik aan de muur had hangen.
“Wat een leuke tekening Bjarne!” zei Peter met zijn zelfverzekerde stem.
“ Ja, alweer van een tijdje geleden” antwoordde ik. Ik was blij met de spullen. Dan kon ik weer vooruit met mijn creatieve energie.
“ Bjarne heb je zin om volgende week naar mijn tentoonstelling te komen?” Peter gaf mij een flyer terwijl hij zijn vraag uitsprak. “Het is op zondag en de drank is gratis:” voegde hij er met een lachje aan toe. Ik keek naar de afbeeldingen op de flyer. Het was krachtig werk en het zag er heel volwassen uit. Peter was een fantastische kunstenaar en hij maakte heel fraai werk. Nog voor ik iets kon zeggen hoorde ik weer zijn stem.
“Ik moet je ook nog dit boekje met de beste gedichten van Aleksandr Poesjkin geven Bjarne, Christiaan denkt dat je ze waarschijnlijk wel mooi zal vinden. Hij heeft dit boekje op de boekenmarkt voor jou gekocht.” Ik kreeg het boekje in mijn handen gedrukt, er viel een los blad uit, het was een oud gebruikt exemplaar. Ik raapte het losse blad van de grond en las het gedicht.

Drie bronnen

In de bedroefde steppe van het leven
Welt op drie plaatsen een geheime bron:
De bron der jeugd, door overmoed gedreven,
Kolkend en bruisend, fonkelt in de zon.
Kastalia, de bron van de poëten,
Stilt met haar stroom de bannelingen smart
De laatste, koele bron van het vergeten,
Lenigt het zoetst het branden van het hart.

Aleksandr S. Poesjkin

Peter keek mij veelbetekenend aan en vertelde dat hij haast had. Ik liep met hem mee naar de deur.
Het was een onverwachts bezoek. Ik had niet veel tegen hem gezegd. Het was voor mij een grote eer dat ik op de opening van zijn expositie mocht komen.
Emma stuurde een ansichtkaart uit Maastricht op. Er stond een vage dubbelzinnige opmerking op.
Ik kreeg er een ongemakkelijk gevoel bij. Ze schreef soms zinnen waarbij ik naar de betekenis moest raden. Ik dacht dat ze heel veel betekenis hadden. Ik wist het echter niet zeker. Het was niet iets om rustig van te worden.
Ik zette de schilders-spullen in de hoek van de kamer. Later als ik wat meer tijd had zou ik er mee aan de slag gaan.
Kees Broodakker stuurde geen antwoord op mijn laatste brief. Misschien had hij gehoopt dat ik wat meer op hemzelf was ingegaan. Dat durfde ik niet goed uit angst om hem te kwetsen.
Het nieuwe boek van Karel Krampool lag op tafel. Voorzichtig had ik de eerste zinnen van het eerste hoofdstuk gelezen. Het was een fascinerende schrijver. Als je de eerste zinnen had gelezen was je meteen nieuwsgierig naar de rest van het boek.
In de buurt van het prachtige huis van mijn afwezige hospita en minnares was een grote supermarkt met vriendschappelijke prijzen voor kleine kruidenierswaren. Ik kocht er Hollandse stroopwafels en Nederlandse drop. Het was nooit bedoeling geweest maar ik raakte er bij toeval besmet met het woekerende droomkoortsvirus. Ik melde me af voor de stage bij het biologische tuinbouwbedrijf, mijn lichaam was te verzwakt voor het zware werk. Ik had mijn schilders-spullen opgeruimd. Ik kon geen kleuren meer zien.
Het was een abstracte chaos geworden zonder enig houvast. Ik moest me heroriënteren, de droomkoorts een kans geven. Misschien kwam er dan nieuwe helderheid.
Er zat niets anders op dan in bed blijven liggen. Ik viel in slaap en de droomkoorts begon heviger te worden.
Ik herinnerde me prachtige zomers in de wilgenwouden aan het zoetwatermeer. Zomerdagen overgoten met het licht van de zon en dwalende wolken over gras en landerijen. Het glinsteren van de rivier. Op het water van het zoetwatermeer lagen dromen in een rubberboot. Zwanen in de verte op de golfjes en meeuwen in de heldere blauwe lucht, krijsend op zoek naar vis, herinnerde ik uit mijn jeugd. Een schittering op het wateroppervlak, door geen schilder te herhalen, visioenen verschenen achter mijn geestesoog.
Ik herinnerde mij de herfst van het meisje van de vioolles, die mijn moeder hielp met het aangelegde tuintje. En mijn verjaardag die in het water viel omdat de jongens van school mij uit jaloezie gingen pesten.
De droomkoorts nam mij mee naar dromen uit het verleden, mooie dromen, maar helaas ook nachtmerries. Toen ik de volgende ochtend wakker werd herinnerde ik me een nachtmerrie over een oude fiets die ik van vroeger kende. Ik pakte mijn Hector Havermout schrift en schreef er een kort verhaal over.

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Bjarne

Geplaatst op

10-02-2019

Geef uw waardering

Er is 1 keer gestemd.

Social Media

Tags

Emma Hospita Liefde

Reacties op ‘Emma 19 – Schilders-spullen’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »