Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Emma 14 – Eindelijk

Emma 14 – Eindelijk

Later die nacht droomde ik over haar. Mijn lieve Emma. Het was een bizarre droom. In mijn bed lag ik te woelen. Ze hield me vast in haar omhelzing en ze liet me nooit meer los. Het was alsof ze me in haar omhelzing begon te kneden. Mijn lichaam, mijn geest. Ik moest iemand worden die zij kon liefhebben. Iemand die later haar werk kon voortzetten wanneer zij er lijfelijk zelf niet meer was.
Haar onderzoek naar de betekenis van beeldende kunst. Haar beschouwingen over de poëzie. De verbanden die zij kon leggen tussen beeld en taal. Haar drang om alle passages over bloemen uit boeken over te schrijven. Haar bloemenschrift,
In de droom voelde het of mijn erudiete hospita mijn lijf en bewustzijn begon te kneden. Ze had een stevige manier van kneden. Ze was een ervaren masseur. Mijn lichaam en mijn verlegen ziel leken in de bizarre droom voortdurend van vorm te veranderen. Ik was nu dichter bij mijn Emma dan ooit. Ze was in mijn dromen. Ze dirigeerde de mythische muziek van mijn droomwereld. Ze was mijn muze van de poëtische gedachtewereld.
Ik hoorde de muziek uit de verte dichterbij komen.
Lieve Emma, ik ben jouw bezit, bezeten door jou in mijn dromen. De melodie werd steeds vrolijker. Mijn droom werd steeds grappiger.

In het artistieke landschap waar lieve Emma mijn dromen dirigeerde speelde Jimi Hendrix gitaar. Zijn bezielde versie van 'All along the watchtower' gaf mijn artistieke neigingen nieuwe impulsen. Ik begon op een avond met het tekenen van bevreemdende gezichten. Zomaar op de lege bladzijden van mijn schoolschriften. Een oogopslag, een gezichtsuitdrukking, ik tekende iets met mijn ballpoint. Kleine schetsen.

Enige tijd later tijdens die spannende week in Utrecht:

Wat mijn dominante, maar ook zo lieve, hospita Emma mij had gevraagd, had ik gedaan. Ik had zonder enige vorm van kleding op mijn lijf model gestaan voor haar favoriete schilder: Christiaan Buurtveen. De meesterlijke schilder die ook de schilderijen van Emma had gemaakt,
Ik was bij hem gaan eten. Biefstuk met een witlof-salade. Hij vertelde anekdotes die ik deels weer vergat. En hij schonk voor mij een drankje in.
Ik had hem, na het drinken van een cola met een scheut jonge jenever, toevertrouwd dat ik helemaal hotel de botel op mijn hospita was. Plotseling had ik het niet meer voor me kunnen houden. Hij bleef me vragen stellen. Mijn hart lag op mijn tong. Hij luisterde aandachtig terwijl hij met zijn palet en penselen in de weer was op het grote doek dat op zijn schildersezel stond. Af en toe onderbrak hij me en stelde hij me een vraag. Hij leek mijn onmogelijke positie te begrijpen. Hij begreep me beter dan ik had kunnen verwachten. Nuttige tips gaf hij me om Emma op zodanige manier te versieren dat het net leek alsof zij mij had versierd. De eerste sessie was voltooid. Er stond een naakte onzekere jongeman op het doek in een aarzelende pose. Aantrekkelijk omdat zijn lichaams-verhoudingen elegant waren. Confronterend omdat de twijfel in zijn houding was te zien.
Drie dagen had ik om over de nuttige tips van kunstschilder Christiaan Buurtveen na te denken.
Voorzichtig zocht ik toenadering tot Emma. Wat er moest gebeuren ging gebeuren wanneer het geluk mij zou toelachen.
Op een gegeven moment later die week op een mooie avond nadat we groene wijn gedronken hadden, lagen we, Emma en ik, in ondergoed in haar bed. We begonnen te groeien in de liefde. Het was wonderbaarlijk dat het zover was gekomen.

De donkerblauwe gordijnen had zij dichtgeschoven en het roze sprei op haar grote bed voelde zacht aan tegen mijn naakte rug. Ik keek weemoedig naar haar gladgeschoren benen. Mooie benen, prachtige benen en slanke voeten.
Nooit eerder had ik haar schoonheid van zo dichtbij mogen beleven. We keken elkaar veel betekend aan. Haar ogen schitterden.
Even moest ik denken aan de vreemde gezichten die ik eerder die week had getekend. Toen dacht ik aan het schilderij dat Christiaan Buurtveen van mij aan het maken was.
Er was geen kaarslicht en er was geen klassieke muziek. We hadden een absurde discussie over de druiventeelt in Portugal, terwijl we van de wijn dronken raakten we beschonken. Er kwam niet veel humor aan te pas en we waren ook niet onhandig in het uitkleden geweest. Ik had mijn onderbroek uitgedaan. Zij ontdeed zich van haar slipje en bh. We hadden aan een blik genoeg en daar kwam soms een woord bij kijken. Een guitig woord en een verlegen lachje. De erotische klik was volmaakt en we gingen op in wat er gebeurde. Op een gegeven moment lag ik op haar, op een andere moment was ik in haar. Het was vanzelfsprekender dan ik had kunnen denken. Het werd een warme wilde nacht. We moesten elkaar temmen en dat deden we op een speciale sensuele manier.
Het werd een nacht om nooit te vergeten. Ik was intiem met de vrouw die ik al zo lang mocht adoreren. Ze was mijn trofee geworden, maar ik hing haar niet aan de muur.
Liever bleef ze voor altijd bij me in haar bed.

Ze moest helaas weg de volgende ochtend, maar ik wist dat ze weer terug zou komen. Ze had mij versierd en ik had haar in haar versiering genomen. Het was tijdens de nacht van de liefde dat ik bedacht dat ik dichter wilde worden. Dichter bij de liefde dan enig woord mij kon vertellen. Schrijven over de liefde. Het zou niemand ooit vervelen.
Het was wonderschoon geweest, niets was aan de verbeelding over gelaten. We waren er allebei in opgegaan, op in gegaan, in elkaar gegaan. Wonderschoon. Mooier zou de liefde nooit worden, mocht ik het ooit vergeten. Een droom was werkelijkheid geworden.

Ik lag nog wat na te sudderen van de liefde in bed onder het roze sprei van mijn hospita omdat ik vrij van school had. Lieve Emma was vertrokken naar Antwerpen met de trein voor een kort werkbezoek. Ze had me vroeg in de ochtend een kus gegeven en was de kamer uitgelopen voor haar werk.
Terwijl ik lag te dromen over de liefde, brak er buiten een onweer los met donder en bliksem. Alsof er iemand in de bovenste lagen boos was omdat ik de liefde had bedreven met mijn lieftallige hospita. Waarschijnlijk de beste minnares ter wereld voor zover ik mijn leven kon overzien.
Het was heerlijk geweest, onze eerste vrijpartij. Veel beter dan in mijn dromen en in mijn fantasie.

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Bjarne

Geplaatst op

07-02-2019

Geef uw waardering

Er is 1 keer gestemd.

Social Media

Tags

Emma Hospita Liefde

Reacties op ‘Emma 14 – Eindelijk’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »