Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Emma 13 – Trofee

Emma 13 – Trofee

Voorzichtig liep ik naar de houten deur van de woonkamer. Ik klopte op de deur uit beleefdheid.
“Kom maar binnen Bjarne, je hoeft niet te kloppen.” Ik hoorde weer haar fraaie vrouwenstem. Ik deed de deur open en zag dat Emma op de bank zat met de thee al klaar op de salontafel. Ik ging in de stoel tegenover de bank zitten. We dronken rustig van de thee, Emma vertelde wat over Madrid en begon toen over de Spaanse kunstenaar bij wie ze gelogeerd had. Ik merkte al snel dat haar iets dwars zat, maar ze bleef om de hete brei heen praten. Ze keek me lachend aan, ik probeerde haar verhaal te volgen, op een gegeven moment zei ik: “ Wat is er nou eigenlijk precies gebeurd in Madrid?” Ik schrok van mijn duidelijke vraag. Ik wilde niet brutaal zijn.
Emma werd emotioneel. Zo had ik haar nog niet eerder meegemaakt. Het was duidelijk dat ze het bed had gedeeld met haar Spaanse minnaar, maar uit haar verhaal begreep ik dat ze daar spijt van had gekregen. Er was iets gebeurd wat ze maar moeilijk kon verkroppen. Ik luisterde aandachtig:

“ En toen kwam ik in de woonkamer en toen hing daar een opgezette leeuwenkop! Die idioot bleek een trofeejager Bjarne. Ik voelde me zo vies en smerig toen ik het zag!
Hij begon op te scheppen over zijn jachtpartijen in Afrika. Over leeuwen, giraffes en olifanten die hij had doodgeschoten” Emma begon te huilen. Ze was van streek en kwetsbaar. Ik ging op de bank naast haar zitten.
Ik sloeg een arm om haar heen om haar te troosten. Ze was dus op haar minnaar afgeknapt omdat het een trofeejager bleek te zijn die een leeuwenkop aan de muur had hangen. Er gingen tegelijkertijd rillingen van afschuw en van verlangen door mijn lijf. Haar lichaam voelde warm. Heel warm. Ze was nog nooit zo dicht bij me geweest. Ze liet het toe dat ik haar probeerde te troosten. Dit was niet het moment om over mijn verliefdheid te beginnen. Ze had mijn warmte nodig en die gaf ik haar. Frits de zwarte kater kwam aangelopen om ook zijn steentje bij te dragen.

Daar zat ik dan als gezonde jongeman met een tuinbouw achtergrond naast mijn huilende hospita met literaire ambities. Ze had lezingen gegeven over literatuur en kunst maar nu was ze ontroostbaar nadat ze de liefde had bedreven met een trofeejager met een leeuwenkop aan de muur in zijn luxueuze appartement in Madrid. Ik kon me haar verdriet zo goed voorstellen.
Dat soort hufters die dieren dood schieten voor het plezier en een trofee, die zouden ze flink moeten aanpakken. Ik liet mijn woede de vrije loop en voor het eerst begon ik zelf met veel woorden te praten tegen mijn lieve verdrietige hospita. We waren warm tegen elkaar aan gekropen. Het was een bizarre intimiteit tussen een jongeman en een zestien jaar oudere vrouw, die ik kende als mijn hospita en de naakte vrouw die ik op een schitterend schilderij had gezien. Frits de kater gaf me kopjes terwijl ik mijn andere arm om Emma Petronella had geslagen.
“Dat soort idioten geven niets om de natuur, ze schieten niets vermoedende roofdieren dood omdat ze bij hun vrouw geen stijve meer kunnen krijgen” sprak ik overmoedig.
Het was een hele onderneming geweest om mijn aantrekkelijke hospita te kalmeren, maar het was me uiteindelijk toch gelukt, door steeds maar weer in de sfeer van liefde te blijven geloven.

We begonnen beiden te lachen op de lange rode bank in de met schemerlicht verlichte woonkamer. Mijn beeldschone hospita Emma trok me nog dichter tegen haar aan. Ik liet haar begaan, ze stond volkomen in haar recht om van de warmte van haar huurjongen te genieten. Het was heerlijk! Ik voelde een intense intimiteit die me van binnen warm maakte. Het was alsof alles in mijn leven samenkwam in dit moment, een moment waar ik zo naar had verlangd.

Langzaam begonnen haar tranen te drogen. Ik wist ook niet meer wat ik moest zeggen. We bleven zonder te praten zitten. De minuten leken uren. De tijd leek eindeloos. Ik zweefde, mijn woede was aan het wegebben. Ik was trots ondanks dat ik mijn verlegenheid nog voelde. Nog nooit was ik zo dicht bij mijn hospita geweest en mijn hospita leek steeds dichter bij mij te komen.

Naast me zat mijn warme hospita in levende lijve en ze genoot van mijn aanwezigheid. Zou ze dan toch iets voor me voelen? schoot er door me heen. Ik moest niet te veel nadenken en proberen te genieten van het moment, maar het moment was geen moment meer, we bleven een uur lang in die omstrengelende stilte zitten met af en toe een blik in elkaars ogen die veelzeggend was. Toen Emma helemaal gekalmeerd was trok ik mij voorzichtig terug uit de omhelzing.
“ Je bent een lieve jongeman Bjarne” sprak mijn erudiete hospita. Ik keek even naar haar borsten.
Later dacht ik, maar ik wist niet wanneer het later zou worden. En of ze ooit zou voelen wat ik voor haar voelde als ik mijn innigste ik moest geloven.
Alles waar ik over gedroomd had leek nu in de werkelijkheid te verschijnen.
“ Je bent een lieve jongeman Bjarne” ik hoorde dat lieve Emma het nog een keer herhaalde. Mijn hart bonsde in mijn keel.
Naast mij zat een beeldschone zestien jaar oudere vrouw die zich door mijn woorden had laten troosten nadat zij was teleurgesteld in de liefde.
Emma gaf me een kus op mijn voorhoofd en zei met zwoele stem:
“ Bedankt Bjarne, dat je mij hebt willen troosten op zo'n voor mij moeilijk moment in mijn leven.
Je hebt jouw hart op de goede plaats en ik wil je beter leren kennen. Zou je het leuk vinden om een keer samen met mij bij Christiaan Buurtveen de kunstschilder op bezoek te gaan?” Die vraag kwam onverwacht voor mij, maar ik stamelde “ Ja, als ik het niet druk heb met school lijkt me dat wel leuk.”
Ze gaf me nogmaals een kus op mijn voorhoofd en wenste me welterusten.
“ Welterusten lieve Emma, slaap zacht.” zei ik terug en ik vertrok, de trap op naar mijn kamer.
De volgende dag kwam Christiaan Buurtveen de schilderijen van mijn naakte hospita ophalen. Hij had een koper voor de imposante doeken. De schilderijen van Emma waren niet meer in huis. Ik kon haar naakte schoonheid niet meer op de met grote vaardigheid geschilderde doeken bekijken. Chris Buurtveen had ze verkocht aan een rijke Amerikaan.
Ik vertelde Emma en Chris niet dat ik er urenlang naar had gekeken. Die rijke Amerikaan was een bofkont. Als je veel geld had was alles te koop.

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Bjarne

Geplaatst op

07-02-2019

Geef uw waardering

Er is 1 keer gestemd.

Social Media

Tags

Emma Hospita Liefde

Reacties op ‘Emma 13 – Trofee’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »