Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Emma 12 – Adoratie

Emma 12 – Adoratie



Terwijl Emma Petronella zich in Madrid vermaakte met haar warmbloedige minnaar begaf ik mij geregeld naar de tweede woonkamer. Die geheime kamer alwaar een levensgroot naaktportret van mijn aanbiddelijke hospita boven de luie stoel regeerde als een godin die mij mijn kleinheid liet zien. Mijn verliefdheid werd hopelozer wanneer ik naar de verflagen en de beeltenis van Emma keek. Haar geschilderde pose werd wilder dan dat die door de kunstenaar was bedoeld. Het verbaasde me dat een kunstenaar zo goed de intieme details van deze dames had weten te schilderen. Het portret van Emma in bevallige pose was een meesterwerk. De tepels waren een ware delicatesse als toefjes karamelroom met een subtiele penseeltoets opgebracht. Die blonde haren, hoe had de schilder dat voor elkaar gekregen? Ze leken levensecht! Ik zou ze zo zijn gaan strelen.

Ik voelde mijn liefde heiliger worden in de luie stoel die mijn geest activeerde tot intieme overpeinzingen.
De tweede woonkamer werd voor mij een pelgrimsoord.
Hier heerste mijn naakte godin en hospita, geschilderd door misschien wel de beste schilder ter wereld.

Soms zat ik met een glas cognac in mijn hand naar haar ogen te staren. Dit had de schilder met grote vaardigheid gedaan. Die ogen leken me terug aan te staren. Het leek alsof we contact hadden. De knappe hospita op het schilderij en ik, Bjarne Gosse.

Soms keek ik minutenlang naar die ogen. Dan kwamen er verhalen in mijn geest. Ik schreef ze op en bewaarde ze in een map die eigenlijk voor school was bedoeld. Het waren vreemde verhalen, de personages leken niet op mezelf. De karakters leken niet op Emma Petronella. Het waren wezenloze wezen die dwaalden en vreemde verhalen schreven. Vreemdelingen uit een ander universum.

Het was stom dat ik van de cognac dronk, dat had ik aan Emma moeten vragen.
Ik was van plan om een nieuwe fles te kopen. Er was een bekende slijterij in de buurt. Terwijl ik struikelde over mijn gedachten vond ik een krantenartikel over de schilder Christiaan Buurtveen met wie mijn hospita bevriend was. Ik begon nieuwsgierig te lezen:

“Ik bereid me meestal voor op een schilders sessie met een glas oude jenever en het lezen van een stuk of wat gedichten van de Portugese dichter Fernando Pessoa. Ik nodig mijn modellen meestal uit om te komen eten. Het is voor mij belangrijk om ze te verwennen. Verse groente, biefstuk, een goed glas wijn en een overheerlijk dessert.

Ik zet dan muziek op, dikwijls Spaanse gitaarmuziek, niet te hard, maar net hoorbaar zodat we verstaanbaar blijven. Ik zorg dat mijn model helemaal het idee krijgt van een thuis bij de schilder. Tegen de tijd dat ik begin te schilderen verkeer ik in een aangename roes door de jenever en vermaak ik mijn modellen met sfeervolle anekdotes. Ze moeten zich volledig op hun gemak voelen. Ik ben op zoek naar een spirituele band wanneer ik hen schilder.” Ik legde het krantenartikel weer terug op de kleine ronde tafel waar ik het gevonden had.



Het was een hele onderneming geweest om me op mijn schoolwerk voor de tuinbouwschool te blijven concentreren. Ik haalde voor de meeste examens een ruime voldoende, maar er zat helaas ook wel eens een onvoldoende tussen. Met de muze van mijn hospita die voortdurend in mijn hart spookte had ik soms te veel afleiding om me op de moeilijkere vakken te concentreren.

Ik wilde zo graag in de sfeer van liefde leven dat ik veel praktische zaken vergat.
Ik zat in mijn huurkamer met mijn Hector Havermoutschrift voor mijn neus. Ik probeerde een protestgedicht te schrijven omdat er van alles mis was in de maatschappij, maar er schoot me niets te binnen.

Het was een opdracht voor maatschappijleer. Een protestgedicht schrijven. Ik wist niet zo goed waar ik tegen moest protesteren. Gedichten die over politiek gingen, ik wist me er geen raad mee. Het kleine boekje met dierengedichten las ik iedere dag. Er zaten soms wel verborgen boodschappen in, die ik grappig vond omdat ze zo ludiek waren. Ernst en humor gingen zo hand in hand. Het was iets wat me intrigeerde. Misschien waren er mensen die anders over het leven dachten dan dat ik zelf kon verzinnen. En hoe ze de dieren in die gedichten tot leven brachten. Dat kon alleen na lang observeren.


Enkele dagen later in diezelfde week in de stad Utrecht toen ik in de sfeer van liefde leefde veroorzaakt door de adoratie voor mijn hospita:


Emma was terug uit Madrid. Ik had een bos donkerpaarse gladiolen op de bloemenmarkt van Utrecht gekocht en de vaas met bloemen op een opvallende plek in de kamer gezet. Emma zag het niet toen ze na haar afwezigheid de kamer binnen stapte. Ze was veranderd, haar blik was anders.
Ik vertelde haar dat de kunstenaar was langs geweest met Peter en dat ik de gedichtenbundel had meegegeven. “Ik heb de bundel teruggegeven Emma, hoe was de reis?” probeerde ik. “Ik spreek je later Bjarne, ik ben nu te moe.”antwoordde ze. Ze was moe van de vliegreis. Ik kon haar beter even met rust laten. Bezorgd ging ik weer terug naar mijn eigen kamer omdat ik haar niet in de weg wilde lopen.
Op mijn kamer merkte ik weer hoe geraakt ik was door haar onbevangen schoonheid. Ik geneerde me en kreeg het maar moeilijk in mijn hoofd dat ik niet verliefd op haar moest zijn. We hadden een zakelijke relatie. Ik moest mijn gevoelens proberen te relativeren. Ik was blij dat ik drie van mijn tekeningen had bewaard. Ik ging op mijn bed liggen met het schrift voor bodemkunde in mijn handen. Het proefwerk bodemkunde was over drie dagen. Ik had nog even de tijd.
Een paar uur later werd er op de groene deur van mijn kamer geklopt. Het was Emma. Mijn hospita in volle glorie. Ze was in bad geweest en rook naar seringen. Ze had een lichte zomerjurk aan en nieuwe sierlijke oorbellen die ze in Madrid had gekocht.
“Heb je zin in een kop thee Bjarne, ik wil even met je praten?” Haar stem klonk voorzichtig. Minder zelfverzekerd als dat ik van haar gewend was.
“ Ja, ik kom zo naar beneden.” zei ik, want ik wilde mijn schoolspullen opbergen.
Vijf minuten later liep ik naar beneden de trap af naar de woonkamer van Emma. Ik had een korte donkerblauwe broek aan, omdat het een warme dag was.

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Bjarne

Geplaatst op

04-02-2019

Geef uw waardering

Er is 1 keer gestemd.

Social Media

Tags

Emma Hospita Liefde

Reacties op ‘Emma 12 – Adoratie’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »