Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Emma 9 – Kunstverslaafde

Emma 9 – Kunstverslaafde

De volgende dag alleen in het huis van mijn hospita in Utrecht:

Het was de zondagmiddag na de verhuizing toen ik met de zwarte kater Frits naast me op de bank aan het tweede hoofdstuk van het boek “ De mecenas en de kunstverslaafde” begon. Het verhaal speelde zich af in de sfeer van Parijs. Een oude kunstschilder verslaafd aan de rode wijn en aan het schilderen van naakte jonge vrouwen in een erotische pose, kreeg te maken met een afperser. Een schurk die hem chanteerde en hem geld en schilderijen aftroggelde in ruil voor zijn zwijgen. Ik zat eigenlijk meteen in het verhaal en las de eerste tien bladzijdes zonder een slok van mijn thee te nemen. Karel Krampool was een getalenteerde schrijver.
Ik moest voor de boekenlijst van school tien boeken lezen van schrijvers die op een lijst van school stonden. Gelukkig stond Karel Krampool daar ook bij.

Toen uiteindelijk toch een slokje van de thee dronk omdat Frits begon te knorren en ik het piepen van een deur hoorde, vroeg ik mij af welke deur er aan het piepen was. Ik had de deur niet eerder gezien, aan het einde van de kamer aan de linkerkant bij de ramen was er een deur. Een kamerdeur die door de tocht was opengegaan met een piepend geluid vanwege de niet gesmeerde scharnieren. Ik was nieuwsgierig. Ik wist niet dat er naast de ruime woonkamer nog een andere kamer was. Ik twijfelde, misschien was het wel de slaapkamer van Emma Petronella en was het ongepast die tijdens haar afwezigheid binnen te gaan.
Maar ik herinnerde me dat de slaapkamer van Emma Petronella een verdieping hoger was, dus het kon haar slaapkamer niet zijn. Het maakte me nog nieuwsgieriger. Ik twijfelde tussen verder lezen in “ De mecenas en de kunstverslaafde” of een kijkje nemen in de nog onontdekte kamer die achter de deur was te vinden.
Ik bleef een tijdje naar de deur kijken. Frits, de kater, had het in de gaten, plotseling sprong hij van de bank en liep via de openstaande deur de geheimzinnige kamer binnen. Ik had een excuus,en ik kon mijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen. Ik stond op om te kijken waar Frits naar toe was gegaan.
Groot was mijn verbazing toen ik de kamer binnentrad. Er was nog een woonkamer, groter dan de woonkamer die ik kende en aan de muur hingen schilderijen. Het leek wel een expositieruimte voor belangrijke kunstwerken. Ik geneerde me er om er naar te kijken, maar dat was snel over door de fascinatie voor de beeltenissen van gracieuze jonge vrouwen in erotische poses. Ik herkende onmiddellijk mijn hospita en haar vriendin Victoria Martin. Op twee van de vijf schilderijen stonden ze samen afgebeeld, geschilderd in dezelfde stijl als die van de oude man in de eetkamer. Deze schilderwerken hadden minder sombere kleuren, met in vitale penseeltoetsen opgebrachte verf. In de kamer hing een bloemengeur, dat was vreemd want er waren geen bloemen te zien. Zelfs niet op de schilderijen.
Daar stond ik met de kater Frits, in een woonkamer waarvan ik het bestaan eerder die dag niet wist. Een woonkamer met prachtige schilderijen aan de muur. Ik kon mijn ogen niet van mijn naakte hospita aan de muur afhouden, ze had niet eens een vijgenblad voor haar levenspoes. Frits en ik zagen alle intieme details. Frits begon te knorren. Ik hoorde de deur weer piepen, het was alsof er een geest de extra woonkamer betrad. Een geest die mij iets toefluisterde! Misschien waren Frits en ik niet alleen in deze geheime kamer. Er dwaalde wellicht een geest rond!

Ik had een fantasiewereld vol met geesten in mijn gedachten. Ze hadden allemaal een andere stem. Het waren deels stemmen uit het verleden. En ook, ik hoorde ze zacht, stemmen die over de toekomst spraken.
Ik vroeg me af waar de bloemengeur vandaan kwam. Niets was er te vinden. Toch rook ik het sterk.
Het daglicht liet een geheimzinnig schijnsel zien in de riante woonkamer van het herenhuis waar ik een kamer huurde. Waarschijnlijk kwam het door de dure vitrage die Emma Petronella door een naaiatelier had laten maken.
Er was even tijd voor mezelf. Ik hoefde niet te studeren voor de tuinbouwschool in het mooie huis van mijn hospita Emma Petronella in Utrecht. Ik genoot van het alleen zijn op de leren bank.
Ik ging weer verder met het lezen van het spannende boek “De mecenas en de kunstverslaafde” Er stond een handgeschreven boodschap op de laatste bladzijde van het boek:
“Mijn laatste exemplaar voor jou: Emma Petronella”


Het maakte me nog nieuwsgieriger naar de inhoud van het boek
De oude aan rode wijn en schilderen verslaafde Parijse kunstenaar, Ancel Favre, in het boek van de bekende schrijver Karel Kramppool kon zichzelf in leven houden dankzij een schatrijke mecenas die hem geld toeschoof voor spijzen, drank, verf en kwasten.
Veel van zijn modellen betaalde de kunstenaar in natura met schilderijen nog nat van de verf. Het waren snelle studies voor het uiteindelijke schilderij. Ancel Favre gaf ze weg in ruil voor het model zitten in zijn kunstenaarswoning in de wijk Montmartre in het noorden van Parijs. Hij genoot van lokale bekendheid, Zijn boeiende schilderwerk was te vinden in kroegen, kleine winkels, meubelzaken en kantoorgebouwen. Maar zijn belangrijkste werk, de echte topstukken en een deel van zijn inkomsten moest hij afstaan aan een afperser. Het verhaal maakte nog steeds niet duidelijk waarom Ancel Favre werd afgeperst, maar dat maakte het lezen juist spannend. Het kon van alles zijn? Misschien had hij ontucht gepleegd met een van de modellen, of misschien had hij een andere misdaad begaan die het daglicht niet kon verdragen. Ancel Favre schilderde dag en nacht, maar zijn belangrijkste werk moest hij afstaan en hij kon zichzelf maar nauwelijks in leven houden. De afperser hield hem in een mentale wurggreep. Het was een schrijnende situatie. Ik kon de beklemmende gedachten van Ancel voelen tijdens het lezen van alweer een hoofdstuk,

Ik vond het een boeiend verhaal: “De mecenas en de kunstverslaafde” geschreven door Karel Krampool. Ik begon te begrijpen waarom Emma Petronella zo gefascineerd was door deze schrijver.
Ze had zoveel boeken in haar boekenkast staan van schrijvers waar ik nooit van had gehoord en helemaal niets van had gelezen.
Het feit dat Emma Petronella ook zelf had model gestaan voor een kunstschilder maakte het voor mij extra geheimzinnig en bijzonder. Plotseling had ik veel te vertellen aan Emma Petronella wanneer zij over drie dagen weer thuis zou komen, maar hoe moest ik haar vertellen dat ik haar beeltenis naakt aan de muur had gezien in de andere geheimzinnige woonkamer.
Ik had die week geen proefwerken, geen scheikunde of wiskunde en weinig huiswerk, dus ik bleef maar lezen in dat boek van Karel Krampool. De schoonheid van de modellen werd tot in de details beschreven. Prachtige borsten, heup welvingen, mijn bewondering voor mijn hospita en haar favoriete schrijver groeide bij iedere seconde dat ik verder las. Ik nam de woorden tot me in een tempo waardoor ik de tijd vergat.

De mecenas was een markante graag geziene man, hij ondersteunde ook andere kunstenaars en schrijvers en dichters. Hij was een bekende verschijning in Parijs. Hij was getrouwd met een Nederlandse vrouw en hij was rijk geworden door de verkoop van exclusieve aftershave en eau de toilette voor rijke mannen.

Zodra ik thuis kwam van een vermoeide dag op de tuinbouwschool sprong ik op de bank en begon ik verder te lezen in het boek uit de boekenkast van Emma Petronella. Frits de zwarte kater kroop tevreden tegen me aan, want hij wist dat ik op tijd voor zijn gekookte visje zorgde.
Uren en dagen vlogen lezend voorbij. Nog een dag en dan zou Emma Petronella weer terugkeren in Utrecht. Ik voelde een soort van onderhuidse spanning ontstaan. Ik wist niet goed hoe ik met de situatie moest omgaan, maar het was Frits die me vertelde dat ik me geen zorgen hoefde te maken en dat alles vanzelf goed zou komen. Hier in dit prachtige heren-pand in Utrecht.
Emma Petronella hield van bloemen. Altijd wanneer ze in Utrecht was ging ze naar de bloemenmarkt om verse gladiolen en rozen te kopen.

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Bjarne

Geplaatst op

03-02-2019

Geef uw waardering

Er is 1 keer gestemd.

Social Media

Tags

Emma Hospita Liefde

Reacties op ‘Emma 9 – Kunstverslaafde’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 24-04 - Die keer dat mijn klimvakantie met de au...

    Nu klim ik al enige tijd, maar aangezien ik in een land woon waarin de Utrechtse heuvelrug zo ongeveer de meest indrukwekkende ‘berg’ is die we hebben, heb ik weinig meer van g...

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »