Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Emma 8 – Muze van het poëtische gedachtelandschap

Emma 8 – Muze van het poëtische gedachtelandschap

De volgende dag:

De stress op mijn werk in het tuincentrum was meegevallen. Na overleg met de actievoerders besloot de baas om het gewraakte onkruidverdelgingsmiddel uit het assortiment te halen. Er waren journalisten aanwezig. Kennelijk koos hij deze keer eieren voor zijn geld. Ik vond dat wel verstandig. Het was gewoon gif wat er verkocht werd.

Ik was na mijn werk in bad gegaan om fris voor de dag te komen om zeven uur voor het eten met Emma.
Toen ik om zeven uur de eetkamer binnenging zag ik dat Emma was gekleed in een zonnige zomerjurk. Ze had een schaal met gesneden stokbrood op tafel gezet in een strokleurig mandje en er stond een bontgekleurde salade in een porseleinen schaal in het midden van de tafel.
“Ik heb Emma Petronella salade gemaakt Bjarne!” zei ze met ondeugende ironie in haar stem. Ik keek belangstellend naar de door Emma gemaakte salade. Het zag er gezellig uit. Er was een dressing over de bovenkant gegoten,
“Wil je een glaasje witte wijn?” Ik knikte omdat ik een brok in mijn keel had. Ze schonk een glas koele witte wijn voor me in.
“Ik heb het recept van Victoria, maar er een eigen Emma Petronella twist aangegeven.”
Ik hoorde haar stem en keek naar de salade, het verbaasde me dat ze zo uitgebreid over haar eigen salade wist te vertellen. Ik wist niet dat er ook een pittige dressing met gehakte pecannoten bestond. Ik wist niet waar die noten vandaan kwamen. Emma wist het allemaal wel.
Het was lekker, niet alleen vanwege het verhaal er omheen, maar ook door de smaak en het simpele feit dat ik honger had. Maar mijn honger beperkte zich helaas niet tot het verorberen van een maaltijd, er zat ook een hunkering naar liefde in mijn jeugdige gespierde lijf. Zolang Emma Petronella bleef praten, hoefde ik er niet over te beginnen. Ik luisterde, gaf daar waar ik kon af en toe een antwoord, terwijl de ruimte zich bleef vullen met haar verhalen.
Ik voelde me bevoorrecht. De prachtige vrouw die mijn hospita was had een verrukkelijke salade gemaakt en we genoten van elkaars gezelschap. Ze had waarschijnlijk overal verstand van, want er leek geen einde te komen aan haar betoog. Ze sprak met een zekere nonchalance over belangrijke zaken, alsof ze verbanden zag waar niemand anders iets over wist. Ik luisterde onafgebroken. Op een gegeven moment had ze het over het poëtische gedachtelandschap. Ik begreep haar eerst niet. Langzaam werd het me toch een beetje duidelijk. Ze wist heel veel te vertellen over poëzie.

Als het op pure vrouwelijke schoonheid aankwam was mijn rijpe hospita een prachtig exemplaar. Ze had alles wat een vrouw mooi kon maken.

Er ontstond een enorme fantasiewereld in mijn hoofd over mijn zestien jaar oudere hospita Emma Petronella. Deze fantasiewereld begon zich steeds meer te verplaatsen van mijn hoofd naar mijn hart. Ik raakte meer en meer gefascineerd door deze beeldschone vrouw en deze fascinatie nam enorme vormen aan. Er kwam steeds een landschap in mijn gedachten,. Ik noemde dat verzonnen landschap: “Het zuchtend landschap.” Het was mijn goede groene wildernis als tegenpool voor de ernstige erudiete beschaving van de wereldse intellectuele vrouw Emma Petronella. Het was een landschap voor mijn primitieve gevoelens. Niemand wist dat het bestond.

Het was maar goed dat ik die week een rustige week op de tuinbouwschool had, zodra ze de kans kreeg begon Emma Petronella tegen me te praten. Ze had een brede belangstelling voor literatuur. Ze vertelde aandachtig over de gedichten uit de bundel 'Het zingend hart' van de Nederlandse schrijver Gerard Reve en over de korte verhalen van de Amerikaanse schrijver James Purdy, met wie ze al jaren bevriend was.
Ze wist veel te vertellen over de dichters Fernando Pessoa en Arthur Rimbaud. Ze vertelde over de kunst van de kunstenaar Giacometti en over die van de Nederlandse kunstenaar Henk Visch. Ze vertelde over de Amerikaanse zanger en liedjesschrijver Bob Dylan.
Ik kreeg een uitgebreide anekdote te horen over de Jazzzangeres Billie Holiday en haar liedje Love for sale, Ze had het langdurig over het lied “a gift“ van de zanger Lou Reed, en over de rocksong “Radar love“ van de Golden Earring. Ze vertelde over l’Arc de Triomphe aan de Champs d’Elysées, en over de De Sacré-Cœur in Monmartre. Ze had eigenlijk overal wel iets over te vertellen en ik luisterde ademloos naar wat ze te verkondigen had.

Dit was heel iets anders dan hetgeen waarover ik op de tuinbouwschool aan het leren was. Door de meeslepende manier waarop de spraakzame Emma Petronella kon vertellen, hing ik voortdurend aan haar fraaie vrouwelijke lippen.

Zolang Emma Petronella bleef praten hoefde ik niets uit te kramen over mijn geheime verlangen naar haar lichaam, haar ziel en haar liefde. Het genot om met haar te zijn.
Ik had haar nog niet verklapt dat ik het boek “De mecenas en de kunstverslaafde“ aan het lezen was en zij had nog niets verteld over haar favoriete schrijver Karel Krampool.

Er waren drie dagen voorbij gevlogen toen ze weer weg moest voor haar werk. Ze moest twee dagen naar Antwerpen voor een reportage over een bekende kunstenaar. Toen ze wegging gaf ze me trots het recept voor de befaamde Emma Petronella salade. Ik hoopte op een zoete kus, maar ze had haast en ze kreeg de rits van haar handtas niet dicht.

Een paar dagen na het vertrek van mijn hospita had ik na een vermoeiende dag op school, een vreemde maar realistische droom die me de volgende dag zo goed was bijgebleven dat ik besloot om het verhaal van die droom op te schrijven in mijn Hector Havermoutschrift:

**** “De dikke kroegbaas had een handgemeen met de beroemde schrijver Gerard Reve gehad. Het stond in alle landelijke kranten. Het was in de tijd van de lezingen van Reve in Leiden. De man leed aan grootheidswaanzin, hij had Reve beledigd met een opmerking van religieuze aard. En toen liep hij op te scheppen in het huis van mijn hospita. In mijn ogen de mooiste vrouw ter wereld. Hij wilde haar prachtige huis kopen, zodat zij haar plannen voor het ombouwen van de danszaal naar een woonpaleis kon verwezenlijken. Maar het was een list. De man was een speculant. Hij speelde met getallen en hij speelde een spel met Emma Petronella. Ik zag het met lede ogen aan. Ik wist hoe groot de bewondering van Emma Petronella voor de schrijver Gerard Reve was, maar ik vond dat de gezette kroegbaas wel een punt had wat betreft zijn vileine opmerking.

De forse kroegbaas bestelde midden in de nacht een fles champagne met zalm en stokbrood en Emma Petronella haalde het witte poeder uit haar nachtkastje te voorschijn. Op de een of andere manier leek het alsof Emma Petronella en de kroegbaas toch tot overeenstemming kwamen, maar ik wist het niet zeker want ik was onder het maanlicht gaan dansen in de kleine tuin achter het herenhuis. Ik had toen nog geen plannen om later schrijver te worden, maar ik steunde Emma Petronella in haar plannen voor de danszaal. De kroegbaas liet een doos met dure flessen wijn achter. Tegen de ochtend hoorde ik dat hij de voordeur achter zich dichtdeed om te vertrekken.

Emma Petronella stapte op me af. Ze was zichtbaar geil geworden door de cocaïne. En ze had me veel te vertellen over de plannen voor de danszaal. Ik liet me verleiden om met haar naar haar slaapkamer te gaan. We hadden vrolijke seks, maar ik merkte dat ik te moe was om haar helemaal te bevredigen. We vielen lachend naast elkaar in slaap. Toen ik de volgende ochtend wakker werd lag er een briefje naast het kussen waarop was te lezen dat ze was vertrokken naar Parijs en er stond ook in geschreven dat ik goed voor Frits moest zorgen.“ ****

Het was een heldere realistische droom geweest. Toen ik mijn droom had beschreven, bemerkte ik dat Frits op het bed was gekropen. Hij lag te snurken met een heel diepe ondertoon. Emma Petronella kende inderdaad een dikke kroegbaas. Ik probeerde mij zijn naam voor de geest te halen. Zijn achternaam was ik vergeten maar zijn voornaam wist ik nog: "Mart".
De naam van de dikke kroegbaas was “Mart”.

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Bjarne

Geplaatst op

02-02-2019

Geef uw waardering

Er is 1 keer gestemd.

Social Media

Tags

Emma Hospita Liefde

Reacties op ‘Emma 8 – Muze van het poëtische gedachtelandschap’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 24-04 - Die keer dat mijn klimvakantie met de au...

    Nu klim ik al enige tijd, maar aangezien ik in een land woon waarin de Utrechtse heuvelrug zo ongeveer de meest indrukwekkende ‘berg’ is die we hebben, heb ik weinig meer van g...

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »