Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Emma 6 – Een eigen kamer

Emma 6 – Een eigen kamer

Ik wilde met het nieuwe leven in mijn gehuurde kamer de slechte herinneringen aan mijn jeugd uitdrijven. Mijn moeder, die een bekende heks met status was, had de hele familie de stuipen op het lijf gejaagd. Mijn jongere broer Tom werd krankzinnig en mijn oudere broer en mijn zus waren jong het huis uitgegaan. Na mijn tijdelijke logeerpartij bij Berend werd het nu eindelijk tijd om een eigen kamer te betrekken. Dan was ik voortaan zelf verantwoordelijk voor mijn leven.

De verhuizing naar het statige herenhuis van mijn aantrekkelijke blonde hospita verliep rustig. Ik had een bakfiets gehuurd. Ik had niet veel spullen. Het was voldoende om in twee keer rijden mijn boeltje te verhuizen naar mijn nieuwe huurkamer in het mooie huis van Emma Petronella. Ik begon te sjouwen, mijn vriend Berend had slechts twee uur tijd om me te helpen.
Emma zei niet veel toen ik met de volgeladen bakfiets aankwam, ze deed de deur open en legde een steen voor de deur zodat die openbleef staan. Ze gaf me instructies voor de verzorging van Frits de kater en wenste me een goede tijd.
Ik schoof mijn smalle bed naar de andere kant van de muur. Er was nog ruimte voor een tafel, die wilde ik binnenkort op een rommelmarkt gaan kopen. Er was een grote rommelmarkt aan de rand van de stad waar vaak tweedehands meubels te koop stonden.
Ik had ook nog geen stoel omdat ik in mijn vorige kamer altijd op mijn bed of op de grond zat.
Ik hing mijn vijf mooiste zelfgemaakte tekeningen, zonder lijst, met twee punaises aan de andere muur. De tekening van de dronken vrouw en de groene vinylplatenspeler hing in het midden. De tekening van het zinkende donkerblauwe schip met het gehesen zeil hing aan de rechterkant. De tekening van het blauwe hoofd met de lege ogen en de lethargische blik hing aan de linkerkant. De tekening van het web van een harige spin hing naast de tekening van het blauwe hoofd. De tekening die ik maakte van de enge brug hing naast de tekening van het zinkende schip. Ik kon er vanuit mijn bed naar kijken.

Ik zette de twee balkondeuren open omdat de zon scheen en het een mooie heldere dag was.
Emma Petronella kwam haastig afscheid nemen. “Ik ga voor een werkbezoek naar Parijs Bjarne. Ik logeer bij Victoria Martin die je ontmoette tijdens het diner. Ik zie je over vijf dagen.”
Ik ging verder met mijn verhuistas uitpakken, een nieuwe grijze spijkerbroek, een tweekleurige sweater, een warme wollen trui, drie setjes ondergoed, vier paar sokken, een broekriem en nieuwe pantoffels.
Toen ik naar beneden de trap afging naar de keuken om thee te zetten was Emma Petronella verdwenen. Toen ik in de woonkamer kwam viel mijn blik weer op de imposante boekenkast. Ik zag dat Emma veel boeken van dezelfde schrijvers had. Frits liep heen en weer voor de boekenkast.
Een naam die ik veel op de ruggen van de boeken zag was: Karel Krampool.
Ik had nog nooit van deze schrijver gehoord of er iets van gelezen, maar het was duidelijk dat het een favoriete schrijver van Emma Petronella was. Niet alleen in de boekenkast stonden veel boeken van deze schrijver, het prikbord bij het schrijfbureau hing vol met uitgeknipte krantenartikelen over deze schrijver. Karel Krampool, een naam om te onthouden.

Frits de zwarte kater was erg in zijn nopjes met mijn aanwezigheid. Hij was me niet vergeten en leek me te herkennen van de vorige keer. Nog voordat ik tijd vond om iets voor mezelf te gaan koken, kookte ik voor hem de vis, die hij zo graag at. Hij at er tevreden van.
Ik besloot een pizza te bestellen, vier soorten kaas, ik had zelf geen zin in vis of vlees. Ik was moe van het sjouwen en het was te laat om boodschappen te doen.
Dertig minuten duurde het, en toen stond de pizzakoerier voor de deur. Het was de donkerblonde Kees Broodakker, die ik kende van school. Hij had een grijze jas aan. Hij verdiende wat centjes extra in zijn vrije tijd als pizzakoerier.
We babbelden even oppervlakkig omdat we elkaar herkenden, maar ik was te moe om diep op zijn blijdschap in te gaan. Ik gaf hem een kleine fooi om zijn vrolijke bui niet te bederven. Ik ging naar de woonkamer en ik stortte me op de overheerlijke pizza die hij op zijn bromfiets had meegenomen.

Karel Krampool de schrijver, ook het prikbord in de eetkamer hing vol met uitgeknipte krantenartikelen over deze auteur. Ik was te moe om de artikelen te gaan lezen, maar het was me duidelijk dat deze schrijver een belangrijke rol vervulde in het leven van mijn blonde hospita, Emma Petronella.

Terug in mijn nieuwe kamer haalde ik de cassettetapes met muziek uit een volgestouwde tas en zette een oude tape met de muziek van Neil Young en Bruce Springsteen op. Ik genoot van de avondzon die langzaam in het verderop gelegen park zonk, om de nacht te verwelkomen met dromen. Hier zou ik dus twee jaar blijven wonen, in een kamer met een zonnig balkon en een eigen wastafel en binnenkort ook een tafel en een stoel.
Hier moest ik slapen, snurken, dromen, studeren, tekenen, schrijven, rekenen, ademen, denken, voelen en verwerken wat er in het leven op me afkwam. Het was alsof ik het verleden van me af had weten te schudden.
Alles werd gereed gemaakt voor de toekomst.

Niet alle nare jeugdherinneringen waren uit mijn gedachten verdreven. Toen ik met de kater van Emma Petronella zat te spelen ondervond ik een diepzinnige reflectie over dingen die ik had meegemaakt en maar moeilijk had kunnen verwerken. Het contact met het harige dier had een prettige invloed op mijn gemoedsfeer.

De kater van Emma P. was helemaal zwart met blauwe ogen. Het was een vrij grote kater en hij was erg aanhankelijk wanneer je lief tegen hem deed. Als Emma P. op vakantie was, of voor haar werk enkele dagen van huis was, nam ik de verzorging van het harige monster op me. Frits was alleen gediend van gekookte vis en in de middag een plakje boterhamworst. Hij dronk water wanneer ik wijn dronk en keek me soms weemoedig aan wanneer zijn echte baasje hem geen aandacht kon geven omdat ze op reis was voor haar werk. Emma Petronella deed belangrijk werk. Ze schreef voor verschillende toonaangevende bladen over kunst en literatuur.

Als ik er de tijd voor had pakte ik een boek uit de grote boekenkast van Emma, en bekeek de kaft om alvast te fantaseren over wat er allemaal in het boek zou worden verteld. Het leek soms net alsof Frits mij met zijn natte kattensnuitje de juiste boeken aanwees. Ik had boeken van Pessoa in mijn handen, een boek van een Griekse dichter, een boek over Griekse kunst, terwijl Frits tegen mijn benen sprong.

Frits ging ook altijd mee naar de wijnkelder. Emma P. had mij de sleutel gegeven, ze was stellig van plan om van mij een echte wijnkenner te maken. Meestal koos ik de fles die Frits mij aanwees met de blik van zijn heldere blauwe ogen. Ik blies het stof van het etiket en nam de fles mee naar de woonkamer, waar op de tafel een kurkentrekker lag. Ik pakte een wijnglas uit de kast en schonk voorzichtig in. Ze had zo'n apparaatje waarmee je de fles weer vacuüm kon krijgen, dus ik hoefde de fles niet in één keer leeg te drinken.

Frits hield me gezelschap en ik genoot van het kostelijke rode vocht, waar volgens Emma P. spirituele krachten in verborgen zaten. Het was net alsof ik de gedichten beter begreep als ik al wat van de zaligmakende wijn gedronken had. Dit effect werd nog sterker door de geur van de geurkaarsen die haar vriendin uit Parijs had mee gebracht.

Emma had me op het hart gedrukt dat ik het altijd bij hoogstens twee glazen moest laten, ze had me een keer dronken meegemaakt en dat was haar niet goed bevallen. Ik hoefde ook niet per se dronken te worden, daar was de wijn te smaakvol voor en het leven in het prachtige huis van Emma te mooi.

Frits de zwarte kater en ik konden goed met elkaar opschieten.

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Bjarne

Geplaatst op

02-02-2019

Geef uw waardering

Er is 1 keer gestemd.

Social Media

Tags

Emma Hospita Liefde

Reacties op ‘Emma 6 – Een eigen kamer’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 24-04 - Die keer dat mijn klimvakantie met de au...

    Nu klim ik al enige tijd, maar aangezien ik in een land woon waarin de Utrechtse heuvelrug zo ongeveer de meest indrukwekkende ‘berg’ is die we hebben, heb ik weinig meer van g...

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »