Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Emma 5 – Het diner 2

Emma 5 – Het diner 2


Ik vroeg me af waar Frits de zwarte kater was en nam een hap van de geserveerde kreeft die zeer verfijnd smaakte. Een smaak die deed denken aan de zee van een oneindig verlangen.
Het was een rare situatie waar ik in terecht gekomen was. Emma Petronella had haar genegenheid jegens mij onbevangen laten merken en bleef mijn wijnglas vullen met de voortreffelijke rode wijn.
Ik was gefascineerd geraakt door het punk uiterlijk van Victoria, haar jongere vriendin uit Parijs. Ik nam niet deel aan het gesprek, maar mijn aanwezigheid zorgde voor vreugde. We begonnen alle drie in een roes te raken, door het verrukkelijke eten en de bedwelmende wijn. Ik wist dat ik voorzichtig moest zijn met de wijn. Victoria Martin leek af en toe wel een doventolk, met allerlei gebaren maakte ze duidelijk dat ik het naar mijn zin moest maken. Of ik een muziekalbum wilde uitzoeken? Ze wilde muziek op de achtergrond.

Ze wees naar de muziekinstallatie en naar de platencollectie van Emma Petronella. Ik moest een elpee uitzoeken.
Dat deed ik, het werd het album Blonde on blonde van Bob Dylan.

Voorzichtig liet ik de naald op het ronddraaiende vinyl neerzakken.

Terwijl de triest ogende dame van de lage landen voorbijkwam op de achtergrond sprong Frits, de zwarte kater, weer op mijn schoot. Hij zocht naar mijn stropdas, maar toen hij die niet kon vinden sprong hij weer op de grond en had hij verder geen belangstelling voor mij.
Ik had een speelfilm vol met dieren-herinneringen in mijn gedachten. De geiten die we vroeger thuis hadden toen we met het gezin nog buiten de stad woonden. De honden die mijn moeder had uitgekozen om haar gezelschap te houden. De kraaien op het dak van de schuur en de witte duiven op het dak van de garage. De poes die altijd door het keukenraam naar buiten ging. De konijnen in het hok voor de volière waarin de kleine zangvogels vlogen. De cavia die al na drie weken doodging, de hamsters die waren ontsnapt uit hun kooi. Alles kwam in mijn gedachten terwijl de wijn naar mijn hoofd steeg en ik voelde dat ik verlegen was door de aanwezigheid van twee beeldschone vrouwen en een aanhankelijke kater.

Ik zag dat in de hoek van de kamer een grote bos bloemen stond in een sierlijke vaas. Ik moest een nieuwe rekenmethode voor de wiskundeles uit mijn hoofd leren, maar ik dacht eigenlijk helemaal niet meer aan school, omdat ik genoot van een diner met mijn wonderschone hospita en haar aanhankelijke vriendin uit Parijs.

De geheimzinnige tronie op het sombere schilderij dat in de leefkamer waar we aan het dineren waren hing bleef mij fascineren. Waarom keek de man op het schilderij zo somber uit zijn ogen en waarom was het als je op een andere manier naar het schilderij keek juist net alsof hij vrolijk was. Om me niet te veel met het gesprek van de tafeldames te bemoeien staarde ik langdurig naar het schilderij. Vreemde kleuren en een vreemd gezicht. Echt een tronie, een kop met een verdacht karakter. Kunstig geschilderd met een vaardige hand.

De jongensachtige Française Victoria Martin, die zich de kreeft tijdens het diner op zaterdagavond goed had laten smaken, en ik hadden een geheimzinnig soort contact met elkaar. En dat zorgde bij mij voor verwarring, omdat ik dacht dat ik verliefd was op Emma Petronella, mijn toekomstige hospita en niet zo zeer op Victoria Martin, haar inmiddels behoorlijk beschonken Franse vriendin, die steeds uitbundiger werd en af en toe met Bob Dylan begon mee te zingen.

Het voelde alsof ik mijn eigen buikspreekpop had ingeslikt, ik deed erg onhandig aan tafel. Ik was geen uitbundige vrouwen gewend, het leek alsof ze me probeerden uit te dagen.
Ik keek vragend naar Emma Petronella. Eindelijk begreep ze dat ze me een uitleg was verschuldigd.
“De man van Victoria Martin heeft een kunstgalerie in Parijs. Ze is getrouwd met een Nederlander”, deelde Emma Petronella mij plotseling mee, alsof ze begreep dat ze ook mij een idee moest geven over waar het gesprek al geruime tijd over ging.

“Een rijke Nederlander” voegde ze er met een lachje aan toe.

Ik probeerde de nieuwe informatie te verwerken maar mijn ogen dwaalden af naar de muur.

Er hing nog een ander schilderij in de grote eetkamer. Een grote ronde vijver met twee zwanen in een zwanendans van passie en elegantie.

Victoria Martin was dus een getrouwde vrouw, daar schrok ik van, want ik had het gevoel dat ze al de hele avond met me aan het flirten was. Dat er zoveel gaande was terwijl ik nog nauwelijks iets had gezegd gaf me een vreemd gevoel. Ik voelde me opgelaten, dat werd nog versterkt door de roes van de zware rode wijn die steeds veelzeggend aanwezig was.
Ik bleef maar naar de vijver staren. Het schilderij sprak geheimzinnig tot mijn verbeelding, die nog maar pril was omdat ik niets over kunst wist.

Misschien was ik hier beter niet geweest, in dit prachtige herenhuis met twee beeldschone dames, schoot er door mij heen terwijl ik naar de resten van de kreeft op mijn diner-bord staarde. Misschien was het zelfs beter alsnog naar een andere kamer in Utrecht te gaan zoeken. De aantrekkingskracht van mijn toekomstige hospita Emma Petronella was te groot. Ik voelde me betoverd door haar stralende aanwezigheid. Het was niet alleen de schoonheid van haar uiterlijk, maar ook haar prikkelende intelligentie en het warme geluid van haar vrouwelijke stem. Het was alsof ze een intense magneet was, ik zou hier nooit zonder kleerscheuren vandaan komen. Ik dacht aan de taken voor school om mijn zinnen te verzetten, maar er hielp eigenlijk niets, mijn ogen zochten de ogen van Emma Petronella. En de ogen van Emma Petronella zochten mij, alsof ik iets bijzonders voor haar in petto had. Iets waarover zij tot dan toe slechts had kunnen dromen.

Uit pure verlegenheid staarde ik weer naar de vijver op het meesterlijke schilderij, dat aan de muur hing. Het leek alsof de sierlijke zwanen bewogen. Ik voelde dat Emma Petronella naar mij keek. Ik kon niet anders dan terugkijken. Ze keek naar me alsof ze me probeerde te doorgronden, maar ik was niet doorzichtig. Ik had geheimen waar je als jongeman trots op kon zijn. Zij wist niets over mijn libido en die onwetendheid bleef voorlopig wederzijds. Zij mocht nog niets vermoeden. Mijn geheim was een geheim om over te zwijgen. Geheimen moesten geheimen blijven.

Ik had een rugzakje vol met verlegen gevoelens bij me en ik wist niet waar ik dat rugzakje moest uitpakken. De avond had zoveel indrukken gegeven, het eten, de rode wijn, de beeldschone vrouwen. Er was een verlangen dat ik wilde koesteren, maar ik wist niet hoe ik verlangens moest koesteren. Het was stil in mij, maar er was ergens in een verte ook veel lawaai. Een verleden dat mij leek te achtervolgen. Onzekerheid over de toekomst.

De geheimzinnigheid van de liefde begon een eigen verhaal te vertellen. Opeens bedacht ik me dat ik de nieuwe rekenmethode nog uit mijn hoofd moest leren. Er was een proefwerk wiskunde aanstaande.
Victoria Martin kwam lachend uit de keuken.
“Deze fles rode wijn is heel bijzonder!” zei ze met haar Franse accent terwijl ze naar de kurkentrekker zocht. Het was grappig haar zo bezig te zien.

De rode wijn van een verrukkelijke kwaliteit begon mij steeds weer naar mijn steeds nadenkende maar immer verlegen hoofd te stijgen. Ik was het niet gewend om rode wijn te drinken en de kreeft had best voor een goede bodem gezorgd, maar Victoria Martin was gulzig met het inschenken en ze had iets in zich waardoor ik niet kon weigeren wanneer ze naast me kwam staan om de wijn in te schenken. Het was niet vreemd dat ik de volgende dag niet helemaal meer wist wat er allemaal gebeurd was.

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Bjarne

Geplaatst op

31-01-2019

Geef uw waardering

Er is 1 keer gestemd.

Social Media

Tags

Emma Hospita Liefde

Reacties op ‘Emma 5 – Het diner 2’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 24-04 - Die keer dat mijn klimvakantie met de au...

    Nu klim ik al enige tijd, maar aangezien ik in een land woon waarin de Utrechtse heuvelrug zo ongeveer de meest indrukwekkende ‘berg’ is die we hebben, heb ik weinig meer van g...

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »