Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Emma 4 – Het diner 1

Emma 4 – Het diner 1

Emma Petronella, de vrouw met het flamboyante karakter was aan het woord aan de dinertafel bij kaarslicht. Ze deed me denken aan een diva, charismatisch, zelfbewust en voortdurend vol van zichzelf.

Ik had een boekenkast vol met dierengeluiden in mijn gedachten. Een dierentuin vol met dierenwoorden en dierengebaren. Ik liet het gelaten over mij heenkomen. Het was een spraakwaterval met oerwoudgeluiden in mijn dromerige gedachten. De twee vrouwen kwamen soms dichtbij in mijn gedachten, het andere moment waren ze weer ver weg en leek ik me alleen met Frits in de kamer te bevinden.

Wijn, rode wijn, ik had het eerder gedronken, maar nooit van deze kwaliteit. Deze fles kwam niet uit de supermarkt, zoveel ving ik wel op uit de Franstalige woorden van Victoria Martin die mij met lichaamstaal aanmoedigde nog een slok te nemen. Misschien probeerde ze even aan de aandacht van Emma Petronella te ontsnappen. Ze hief haar glas boven de tafel en maakte een proostende beweging naar mij. Toen nam ze een slok, en maakte ze een tuitmondje terwijl ze haar linkerhand goedkeurend langs haar linkerwang bewoog. “Lekker, lekker” probeerde ze te vertellen. “Lekker, lekker” drong het tot mij door. En ik liet nogmaals mijn genegenheid voor Frits merken.

Ik nam een flinke slok van de wijn en ik merkte dat het heel zware wijn was. Het bedwelmde me nog voor het diner was begonnen met de beroemde vissoep waar ook garnalen in dreven. Het zag er bijzonder uit, maar ik had geleerd dat je geen rode wijn bij vissoep moest drinken, maar witte wijn omdat dat beter combineerde. Ik besloot er maar niets over te zeggen, ik hield met mijn linkerhand mijn stropdas tegen zodat die niet in de soep ging hangen. Frits was inmiddels van mijn schoot gesprongen en door Emma Petronella naar een andere kamer gedirigeerd. Er viel een merkwaardige lange stilte toen we alle drie van de soep genoten. Dit was de lekkerste soep die ik ooit had gegeten. Ik kreeg het warm van binnen. Er was een nieuwe episode in mijn leven aangebroken. Een periode van genieten.
De rode wijn begon steeds meer naar mijn hoofd te stijgen.
Het was aan alles te merken, aan de sfeer in de kamer, aan de smaak van de verrukkelijke soep, aan de diepere bedoeling van de excellente rode wijn, aan de gemoedelijke zigeunermuziek die op de achtergrond klonk, aan het voortdurende glimlachen van Emma Petronella en haar Franse vriendin Victoria Martin, het kon niet anders dan dat dit een gedenkwaardige avond zou worden.
Ik had zelf nog niet veel gezegd omdat ik de Franse taal niet eigen was, maar dat stoorde niemand. De aantrekkelijke vrouwen waren duidelijk in hun schik met mijn bescheiden aanwezigheid. Ze waren uitbundig en toonden in alle toonaarden hun eigenwijze schoonheid.
Maar opnieuw dwaalden mijn gedachten naar de geestenbezweerder, de buurman van de moeder van Berend. Hij had iets verteld over magische schilderijen. Het bleef maar door mijn hoofd spoken. Het was een excentrieke man deze geestenbezweerder. Hij had lange sluikharen en ogen die priemend naar je keken. Ik was een beetje bang voor hem want het leek net of hij door me heen kon kijken.
Ik vroeg me af of ik wel bestand was tegen de intensiteit van vrouwelijke schoonheid. Vooral als ze begonnen te kakelen voelde ik een aarzeling in mijn gedachten.

Plotseling wees Victoria Martin naar een donker schilderij aan de muur. Het kunstwerk was me niet eerder opgevallen. Er klonk een naam, Christiaan Buurtveen, waarschijnlijk de naam van de kunstenaar. Victoria Martin en Emma Petronella raakten opnieuw in een gesprek verwikkeld. Het leek over het donkere schilderij te gaan, voor zover ik er iets van kon verstaan. Ze zeiden iets over de kleuren. Het waren sombere kleuren op een somber schilderij. Een oude man achter een fiets met een smalle gracht op de achtergrond, alles opgebouwd in een vlekkenpatroon. Ik wist niet zo veel over beeldende kunst. Ik tekende zelf, ik had wel eens in kunstboeken gebladerd, maar ik keek wel uit om me met het gesprek te bemoeien.

Ik had soms het gevoel dat ik het wel moest doen, maar het viel de vrouwen niet op dat ik voortdurend zweeg. Ze waren zo druk met elkaar in de weer dat ik er even niet bij was. Mijn gedachten dwaalden naar het rugzakje dat ik probeerde te vergeten. Ze hoefden niet alles over mij te weten. Er was voldoende waar ik over kon zwijgen.

Emma en Victoria hadden druk met elkaar gepraat aan de dinertafel. Maar plotseling strandde het gesprek. Er hing een zwoele sfeer in de eetkamer van het herenhuis in Utrecht waar ik spoedig een kamer zou betrekken.
Er viel weer een lange stilte, terwijl we begonnen aan de kreeftschotel. Ik had het nooit eerder gegeten. Ik sprak met de expressie van mijn gezicht, het was niet nodig iets te zeggen. Mijn stropdas begon me steeds meer in de weg te zitten. Het was Emma Petronella al opgevallen.

Mijn beeldschone hospita stond op, ze liep naar mij toe en zei: “Toe Bjarne, die stropdas is echt niet meer nodig, je bent knap genoeg zonder stropdas, laat mij je even helpen.” Ik was overdonderd, voor dat ik het wist stond ze met haar mooie lichaam achter me en haalde ze de knoop uit mijn stropdas. De warme gloed waar ik me al eerder gewaar van geworden was, werd veel intenser, mijn hart klopte in mijn keel.
De vrouw waarop ik mijn prille liefde had geprojecteerd raakte me aan met haar ranke handen.
Ik wist niet waar ik moest kijken, mijn ogen zagen het ondeugende gezicht van Victoria Martin met haar jongensachtige uiterlijk. Er was iets gebeurd wat ik niet aan had zien komen. De beeldschone diva Emma Petronella had onbevangen haar genegenheid jegens mij laten merken. Had ze misschien iets van mijn projectie voelen aankomen of was zij werkelijk zo nonchalant in haar gevoelens jegens haar nieuwe huurder. Een verlegen jongeman die de kosten van de kamer nauwelijks kon betalen, met zijn baantje in het tuincentrum op zaterdag, wanneer hij vrij had van de Middelbare tuinbouwschool waarop hij studeerde.

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Bjarne

Geplaatst op

27-01-2019

Geef uw waardering

Er is 1 keer gestemd.

Social Media

Tags

Emma Hospita Liefde

Reacties op ‘Emma 4 – Het diner 1’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »