Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Emma 3 – Zaterdag

Emma 3 – Zaterdag

Een bijzondere zaterdag in de stad Utrecht waar ik die lente verbleef:

Natuurlijk was ik een klein beetje zenuwachtig toen ik op weg ging naar het diner waarvoor ik was uitgenodigd in het huis van Emma Petronella. Het statige herenhuis waar ik in de nabije toekomst zou gaan wonen in een fijne kamer die ik daar kon huren. Emma Petronella, mijn nieuwe hospita, had me uitgebreid door de telefoon geïnformeerd over haar kunsten in de keuken. Ze was gespecialiseerd in Franse delicatessen, geïnspireerd door haar Franse vriendin Victoria Martin uit Parijs, die maar een klein beetje Nederlands sprak.

Ik had in allerijl geld geleend van een vriend om nieuwe kleren te kopen, want ik wilde een goede indruk op de twee dames maken. Een broek en een mooie blouse die in de aanbieding was omdat het voorjaar was.
Ik stelde mij zo voor dat Victoria Martin van dezelfde schoonheid genoot als Emma Petronella, maar ik wist eigenlijk niets over Franse vrouwen. Ik sprak zelf maar een klein beetje Frans. “Je suis Bjarne” dat kon ik wel zeggen, of vragen hoe laat het was, dat ging ook nog wel. Ik twijfelde over een stropdas, misschien zouden ze dat te formeel vinden, maar mijn vriend Berend met de baard stond erop dat ik een charmante stropdas omdeed, want hij had er een gewonnen bij een schaakwedstrijd. Het zou mij geluk en voorspoed brengen wanneer ik die stropdas zou dragen volgens hem. Ik dacht dat het misschien onhandig zou zijn met eten, de stropdas zou in de soep kunnen gaan hangen en zodoende voor verwarring zorgen.

Ik piekerde te veel. Ik poederde mijn billen, ik leende een lekker geurtje van de buurman, ik pompte mijn fietsbanden goed op. Ik sprong op mijn fiets op weg naar Emma Petronella en Victoria Martin om samen met hen te dineren in het herenhuis.
Emma Petronella deed de deur open, ik was blij haar weer te zien. Ze straalde nog mooier dan tijdens onze eerdere ontmoeting toen ik het huurcontract had getekend. Toen schrok ik, achter haar stond een vrouw, die er heel anders uitzag dan ik mij had voorgesteld. Het was een jongensachtige vrouw met kort opgestoken punk haar en felle gekleurde make-up rond haar ogen. Haar strakke lichaam was gestoken in een zwartleren outfit, waarbij haar extreem korte rokje mij nog het meest opviel, omdat ze mooie benen had. Dat moest dus Victoria Martin zijn!

De aantrekkelijke Française Victoria Martin knikte geheimzinnig naar mij, ze zei niets. Ik vroeg me af of ze misschien verlegen was net zoals ik, misschien hadden we iets gemeen met elkaar. Emma Petronella praatte ronduit in het Nederlands tegen mij, dan weer in het Frans tegen Victoria. De heerlijke geur van het door haar klaargemaakte diner was in de eetkamer bezig onze zintuigen te beproeven.
De tafel stond gedekt, met zilveren bestek en kristallen glazen voor de wijn. In het midden van de grote houten tafel stond een kandelaar met brandende kaarsen die voor een romantische sfeer zorgden. Ik moest tegenover Victoria Martin gaan zitten, mijn stropdas begon al behoorlijk te wiebelen onder mijn gladgeschoren kin.
Emma Petronella kwam de kamer binnengetreden in haar bekende rode jurk, ik zag dat er iets zwarts en harig rond haar benen wandelde. Het was de eerste keer dat ik Frits de trotse zwarte kater zag.
Ik was meteen verkocht bij de aanblik van dit intelligente harige monster. Emma Petronella, mijn nieuwe hospita, zag het enthousiasme in mijn ogen en zette het zwarte monster met een lachend gezicht bij mij op schoot. Frits de kater had kennelijk nog nooit een stropdas gezien, want al zijn aandacht ging uit naar mijn charmante stropdas.

Terwijl de zwarte kater Frits alle aandacht van zijn bijzondere blauwe ogen naar mijn, bij een schaakwedstrijd door een vriend gewonnen, stropdas liet gaan probeerde ik me te oriënteren aan de rijkelijk gedekte eettafel in de ruime eetkamer van mijn toekomstige hospita Emma Petronella. De twee vrouwen waren druk met elkaar aan het praten in het Frans. Af en toe dacht ik iets te verstaan, maar ik begreep dat het gesprek niet voor mij was bedoeld dus ik volgde het maar half.
De warme kat op mijn schoot gaf me een veilig gevoel, ik was de schaamte over mijn onnozele verliefdheid op Emma Petronella enigszins vergeten door alle indrukken om mij heen.
Het kwam me goed uit dat ik geen Frans sprak, zo had ik langer de tijd om te acclimatiseren in het statige herenhuis waar ik nog maar een keer eerder was geweest.

Ik had een rugzakje vol met lustige gevoelens in mijn hart. Ik wist eigenlijk nog helemaal niets over de liefde.
Frits de zwarte kater liet een knorrend geluid horen.

Het uitzicht op twee beeldschone vrouwen die zich in een voor mij vreemde taal vermaakten met allerlei ditjes en datjes die veel belangrijker leken dan ze in werkelijkheid waren veroorzaakte een huivering in mijn jonge lijf. Gelukkig bood de zwarte kater enige troost, maar ik voelde dat mijn gedachten begonnen te dwalen.
Ik dacht weer terug aan de geestenbezweerder waar mijn beste vriend Berend het steeds over had. Het was een buurman van zijn moeder, waarschijnlijk een gek want hij haalde allerlei vreemde dingen uit. Hij sprak over magische schilderijen en pratende brievenbussen. Zwijgende bloemen die plotseling een liedje gingen zingen. Mijn gedachten dwaalden af. Emma Petronella en haar knappe vriendin uit Parijs waren druk aan het praten en ze gebruikten daarvoor de Franse taal.
Emma Petronella vroeg niet of ik van rode wijn hield. Ze schonk het glas dat voor me stond zonder iets te zeggen vol en bleef vrolijk doorpraten met de Franse Victoria Martin wier uiterlijk mij nog steeds verbaasde.
Ze had zo voor een man door kunnen gaan, als ik niet wist dat ze een vrouw was had ik ook kunnen denken dat het een man was. Maar ze droeg een zwart rokje en ze had een vrouwelijke stem. Ze leken elkaar goed te kennen. Emma Petronella sprak vloeiend Frans, misschien sprak ze die taal zelfs sneller dan ze in het Nederlands sprak. Ze was een ware spraakwaterval. Ik liet het als een muzikaal praatgedicht, zonder begin of einde, over me heen komen terwijl ik Frits zorgvuldig aaide onder zijn harige kin.

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Bjarne

Geplaatst op

27-01-2019

Geef uw waardering

Er is 1 keer gestemd.

Social Media

Tags

Emma Hospita Liefde

Reacties op ‘Emma 3 – Zaterdag’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 24-04 - Die keer dat mijn klimvakantie met de au...

    Nu klim ik al enige tijd, maar aangezien ik in een land woon waarin de Utrechtse heuvelrug zo ongeveer de meest indrukwekkende ‘berg’ is die we hebben, heb ik weinig meer van g...

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »