Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Emma 34

Emma 34

Lieve Emma liet haar hele reportage over de Antwerpse kunstenaar Maurice van Sleveren de revue passeren. Werkelijk alles wat zij aan informatie had ingewonnen kwam voorbij, zoals de keuzes voor zijn modellen, de abstracte elementen in zijn werk, zijn passie voor lokale flora, zijn kennis over zang van vogels. Er was geen speld tussen te krijgen, wanneer Emma begon te praten verdwenen alle dagelijkse beslommeringen als sneeuw voor de zon. Emma was blij dat er iemand in haar huis was tegen wie ze kon praten. Ze had iemand om haar zwarte kater te verzorgen wanneer ze op reis was voor haar werk. Ze had iemand die op het huis kon passen wanneer ze van huis was.
Ze was nog nooit op mijn kamer geweest, dat was mijn terrein, daar betaalde ik voor. Maar zodra ze me ergens anders in huis tegenkwam veranderde haar stem in een intense magneet, waar ik verwonderd naar luisterde en waar ik geen nee tegen kon zeggen.

Het was onmogelijk om een poging te doen om me zo te gedragen dat het leek dat ze mij opnieuw ging versieren. Ze zou me ter plekke uitlachen of boos worden vanwege mijn naïviteit. Ze was weer terug uit Antwerpen om over drie dagen te vertrekken naar Rome. Er zat dynamiek in haar leven, ze was voortdurend bezig met het plannen van een volgende bestemming voor haar veelzijdige werk. Een wereldvrouw die genoot van haar leven.

Ik vond het beeldende werk van Maurice van Sleveren niet zo mooi, maar ik besloot uit wijsheid mijn mond te houden om een confrontatie met lieve Emma te voorkomen. Het was dus boterham, omdat een brood op een boot leek.
In mijn fantasiewereld leek het spannender dan het was.

Mijn leven kwam voort uit herkenbare bron; mijn moeder was een levendbarende hagedis, mijn vader een olifant in een porseleinkast die te lang langs de onstuimige rivier had gezworven.
Mijn schooljaar was als een zwerver in een opblaasbare rubberboot op weg naar onbewoonde eilanden. Het leven met lieve Emma was als een feestend cruiseschip op een woeste oceaan. Ik leek op weg naar de bewoonde wereld, waar de beschaving me toelachte. Ieder weekend ging ik naar de kroeg, omdat ik niet alleen met Frits wilde zijn.
Ik moest stage doen voor de tuinbouwschool. Er stonden een paar bedrijven op mijn lijstje. Ik dacht aan een biologisch bedrijf omdat ik dacht dat die mensen eerlijker waren.

Ik wist niet dat de liefde een mens zo eenzaam en gelukkig kon maken, de aftershave had me dichter bij lieve Emma gebracht. We hadden de liefde bedreven tijdens een bijzondere intense nacht, maar ze zei er helemaal niets meer over. Ik liet mijn baard staan ondanks de protesten van Emma, die me liever met een gladde kin zag.
Ze was al weer weg, we hadden niets meer om over te twisten. Ze daagde me uit, ze liet me mijn nederigheid voelen.

Vanuit Rome kreeg ik een telefoontje dat ze voor haar werk drie weken naar Amerika moest. Ze zou me van daaruit een brief schrijven beloofde ze.
Nog altijd had ze niets over onze liefde gezegd. Ik creëerde een eenzame droomwereld met mijn verlangen om haar opnieuw lief te hebben.
Het zuchtend landschap had een nieuwe heerseres, een keizerin, mijn hospita, een Godin: Emma Petronella. Lieve, lieve Emma.

34

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Bjarne

Geplaatst op

05-08-2018

Geef uw waardering

Er is 1 keer gestemd.

Social Media

Tags

Emma Hospita Liefde

Reacties op ‘Emma 34’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

Ik ga akkoord met de voorwaarden (opent in nieuw venster)

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »