Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Vage herinneringen

De aprilmaand van een bewogen jaar was tien dagen jong toen Bjarne Gosse in zijn woning in Amsterdam Oost verder ging schrijven in zijn dagboek:

Terwijl een vrolijke lentezon mij het gevoel gaf dat ik werkelijk in Ghana rondliep in mijn jungleoutfit om de wilde dieren te bekijken, zag ik aan de overkant bij de vuilnisbakken een huismus wegvliegen om zich even verderop in het zand te baden. Het was lang geleden dat ik een huismus had gezien, het stelde me gerust dat dit ijverige vogeltje zo genoot van het mooie weer.
Herinneringen aan Emma Petronella vlogen af en aan. Zij hield altijd van dieren. We hadden het vaak samen over dieren.
Het wonderbaarlijke van dieren was dat ze je iets konden vertellen zonder er woorden bij te gebruiken. Bij mensen ontstond er altijd ruis, omdat de betekenis van veel woorden niet voor iedereen hetzelfde was. De gevoelswaarde was voor iedereen anders, het was een uiterst beroerd lapmiddel om de onuitgesproken wereld zichtbaar te maken, zonder dat er twijfel ontstond over of het eigenlijk allemaal wel zo veel waarde had.
Emma Petronella had de gave om iemand te doen geloven dat alles wat zij zei veel belangrijker was dan dat een ander had te vertellen. Ik werd er onzeker door.
Ik wist ook dat er mensen waren die deze twijfel niet hadden, omdat ze een plek hadden, en hun denken konden begrenzen met de zaken die er voor hen toe deden. Zij functioneerden in de maatschappij en konden zich ongelimiteerd bedienen van de etiketten en de typeringen die de samenleving hen had geboden.

Toen de blonde vrouw van de woonbegeleiding haar mijn eerste huisbezoek bracht, had ze iets gezegd over chaos en orde. En we hadden samen gelachen, omdat ik grappig was wanneer ik mijn verlegenheid niet kon verbergen. De volgende dag was ik behoorlijk gedeprimeerd. Ze had het waarschijnlijk allemaal goed bedoeld, maar in mijn gedachten werden de mensen steeds respectlozer.

Een paar dagen later zag ik dat “Tussen chaos en orde“ de titel van een boek met essays over het werk van Gerard Reve was. Ik had het een paar maanden eerder bij de kringloopwinkel gekocht, maar er nog niet in gekeken. Ik had al een tijd lang geen boeken meer gelezen omdat er te vaak en te veel chaos in mijn hoofd was geweest.

Het gesprek over de dood van mijn vader en de gevolgen daarvan voor mijn geestelijke leven had met niemand anders dan mezelf plaatsgevonden. Het was een rauw en innerlijk verdriet dat hoorde bij het rouwproces, dat voor mij nog altijd aan de gang was. Ik had de band met mijn vader voor zijn dood niet kunnen herstellen, maar hij had waarschijnlijk veel gedichten van mij gelezen en daar nooit iets over gezegd.
Ik had een droom gehad over een zeilschip.
Op het zeilschip van de liefde waren de mensen die geld en status hadden niet welkom.
Zij verdienden geen poëzie die verhaalde over zee, zand, zon en mystieke erotiek.
Je kon er mee naar Ghana varen, met dat schip, en dan kreeg je goudklompjes en kokosnoten, omdat je zo lief was geweest voor de in ons voortlevende geest.
Steeds was er weer die brief geweest, die ik ooit had willen schrijven. Ik had er geen lege fles voor bewaard. Ik had er speciaal schrijfpapier voor gekocht. Ik was Emma Petronella een heleboel antwoorden verschuldigd die ik haar nooit had kunnen geven.
Het weer zou weer omslaan die aankomende maandag, de mensen waren dan weer wat opener in het ontvangen van chagrijn, maar ik had geen zin om naar dat mens van de vampieren-bende te gaan. Ze had me eigenlijk al laten weten dat ze geen verstand had van hetgeen mijn gevoelsleven bezielde.
Ik moest het doen met mijn eigen gebrekkige gaven en maar zien waar het zeilschip van de liefde zou stranden, met een schatkist vol dukaten aan boord.
Er kwamen gevoelstonen uit het zuchtend landschap, het leek alsof ze de herinneringen aan Emma Petronella probeerden te verdringen. Ik had dorst, maar er was geen drank in huis.
Het besluit om nogmaals het mes te zetten in het papieren archief kwam niet onverwacht, de vele dozen met herinneringen waren een ballast voor Bjarne die zijn uiterste best deed om zijn gedachten te verhelderen.
Volgens een oud toegangsbewijs was hij in 1998 in de Amsterdamse Balie om een lezing van de dichter en schrijver Kees Ouwens bij te wonen. Hij was daar met Emma Petronella die gekleed was een een lila jurk met bijpassende jas en sjaal. Ze begon te leuteren over een eerste druk van de Franse schrijver Jean Genet, maar de vrouw van een andere dichter vond het totaal niet interessant en draaide verveeld met haar gezicht te andere kant op. Kees Ouwens sprak traag, een van de luisterende toeschouwers was Bas Heijne van het NRC die verder vooral belangstelling had voor het jonge mannelijke schoon wat er rond liep om de bekende dichter te horen spreken. Emma Petronella struikelde over haar paraplu en Bjarne liep gehaast naar zijn fiets omdat hij niet met zijn voormalige hospita in de tram wilde zitten. Alles was genoteerd dus toegangsbewijs kon weg bijna tien jaar later. Vage herinneringen op een dag waarin het besef tot Bjarne doordrong dat hij goed voor zijn nog overgebleven vrienden moest zorgen. Ella Fiona en Berend, daar draaide zijn leven voor, daarvoor ging de wereld door.





10-04-2017

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Bjarne

Geplaatst op

03-07-2017

Over dit verhaal

10-04-2017

Foto's

Geef uw waardering

Er is 2 keer gestemd.

Social Media

Tags

Boek Chaos Opruimen Orde Reve

Reacties op ‘Vage herinneringen’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 13-05 - Ik wilde op vakantie: ideeën om te besp...

    Ik wilde op vakantie: ideeën om te besparen Ik ben al twee jaar student en weet inmiddels dat ik goed op mijn uitgaven moet letten. Niet alles kan in financieel opzicht. So...

  • 06-05 - Reis naar Zuid-Amerika; geweldig ervarin...

    Ik zag mezelf daar al zitten: op het witte strand van een bountyeiland, de zandkorrels kietelig tussen mijn tenen schurend terwijl ik kleine maar frequente nipjes van een Nicaragua...

Bekijk oudere nieuwsberichten »


Merknamen en domeinnamen eigendom van Internet Ventures Ltd - website via licentie in beheer door Volo Media Ltd