Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

verliefd?!

Ik loop door school. Alle blikken zijn op mij gericht. Ik ben wel anders dan anderen, maar nooit hebben ze me zo aangekeken. Ik kijk naar hun ogen, ik zie hun jaloerse glans. Waarom kijken ze zo naar mij? Ik weet het niet, dus loop ik snel door. Het lijkt net alsof ik een nieuweling ben, maar dat ben ik niet. Ik zit nu al twee weken op school en nu pas merken ze me op. Alleen die jaloerse blik begrijp ik niet. Waarom zouden ze jaloers op mij zijn? Ik heb Nederlands. Ik zucht. Ik zit naast de knapste jongen van de school (Alex). Ik vind hem alleen maar irritant. Ik ben als eerste in het lokaal en ga zitten. Nadat de les al vijf minuten bezig is komt Alex pas binnen. Hij gaat niet zoals alle ‘gewone’ kinderen snel zitten, maar maakt er een heel showtje van. Ik zucht en rol met mijn ogen. Waarom? Hij gaat naast me zitten en gaat met zijn vrienden die voor ons zitten praten. Met hen in de buurt is het moeilijk om te concentreren, vooral als ze over jou aan het praten zijn. Ik doe alsof ik me concentreer op de les, maar eigenlijk luister ik met de jongens mee. Ze hebben me niet eens door. “Ze is wel knap.” Zegt Daan grinnikend. “Ja dat is ze zeker, maar ze is niet zo geïnteresseerd in ons als de andere meisjes.” Zegt Alex. “Ben je verliefd, Alex?” Vraagt Simon uitdagend. Alex kijkt boos. Niet dus. Gelukkig maar, want ik haat hem. Nou ja, ik haat hem niet, maar ik vind hem gewoon irritant. Het is niks voor mij om zo veel aandacht te trekken. Ik hou me liever op de achtergrond. Iets wat eigenlijk niet kan hier. Iedere leraar zet me wel in de buurt van die jongens. Iedereen kijkt natuurlijk naar hen want ze zijn ‘hot’. Ik snap hun echt niet, maar ja ik snap wel meer dingen niet. Ik probeer me weer te concentreren op de les, maar dat lukt niet goed omdat Alex de hele tijd naar me zit te kijken. Het is zo irritant. Ik probeer het niet te laten merken, maar het kost me wel veel moeite. Wat heeft die jongen toch? Ik had dit probleem ook al op mijn vorige school. Alle jongens vallen meteen als een blok voor me. ze vinden allemaal dat ik zo ‘schattig’ en ‘cute’ ben. Ik word ook als het mysterieuze meisje gezien. Niemand weet eigenlijk iets van mij. Ik laat niemand toe in mijn leven en beantwoord vragen daar over met vage antwoorden. Ik wil niet bekend zijn. We verhuizen elke 3 maanden, dus wil ik niet dat mensen veel aan mij gehecht raken. De bel gaat, eindelijk. Ik loop snel de klas uit, maar Alex grijpt mijn arm en sleurt me mee naar de bezemkast. We gaan zo snel dat niemand ons opmerkt. Hij trekt me mee de bezemkast in en doet de deur op slot. “Ik ben…” Verder kan hij niet komen, want er word op de deur gebonsd dat we open moeten doen. Alex pakt me vast en trekt me mee naar een rek met allemaal handdoeken. Achter het rek is er een kleine ruimte open. “Verstop je hier, ik wil niet dat je in de problemen komt.” Zegt Alex. Ik doe wat hij zegt en Alex loopt naar de deur. Hij doet hem open. Een boze conciërge komt woedend naar binnen. Hij heeft Alex niet eens gezien. Alex maakt daar gebruik van en verstopt zich snel. De conciërge loopt weer naar buiten en Alex komt tevoorschijn. Hij doet de deur weer op slot. Ik kom ook uit mijn schuilplaats. “Wat wil je?” Vraag ik. Die blik. Ik ken hem niet. De meeste jongens kijken me met een blik aan van, die wil ik, die is van mij. Alex kijkt niet zo. “Ik… ik.” Ik heb Alex nog nooit horen struikelen over zijn woorden. Ik kijk hem aan. Wat wil hij nou? Alex haalt diep adem en zegt: “Ik ben… ach laat ook maar. Dit is me nog nooit gebeurt. Ik weet altijd wat ik wil zeggen, nu ook, maar ik weet alleen niet hoe.” Ik kijk hem verbaast aan. Toont hij nu zijn zwakte aan mij? “Zeg het maar gewoon. Ik kan alleen maar antwoorden.” Zeg ik. “Dat is het nou juist,” zegt Alex. “ik ben bang voor jouw reactie. Ik weet niet hoe je reageert.” Ik kijk hem verbaast aan. Is hij nou onzeker? Normaal trekt hij zich niks aan van anderen. “Zeg het maar, we kijken daarna wel verder.” Zeg ik glimlachend. Alex knikt. “Ik… ik ben…” Opeens vliegt het raam kapot. Wat gebeurt er? Er ligt een baksteen met een briefje op de grond. Ik kijk er naar. Alex is van mij! Staat er op. Alex kijkt me vragend aan. Ik haal mijn schouders op. “Jij wou me nog wat vertellen.” Zeg ik tegen Alex. Hij kijkt naar mij. Op de een of andere manier voel ik me week onder die blik. Ik krijg er een raar gevoel van. Wat is dat? “Ik ben verliefd op jou.” Zegt Alex opeens. Ik kijk hem aan. Nu begrijp ik het pas. Het staren, niet alleen van Alex, maar ook van de anderen. Ze zijn jaloers op mij omdat ze al die tijd al wisten wat Alex voor mij voelt. Ik voel me helemaal warm worden. “Ik ook op jou.” Fluister ik zacht.

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

biancanicole

Geplaatst op

13-06-2017

Geef uw waardering

Er is 3 keer gestemd.

Social Media

Tags

Anders Gevoelens Verliefd

Reacties op ‘verliefd?!’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »