Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

De vrouw in het rood: Deel 25

25.

‘Ik dacht dat je doodmoe was?’ lachte Jean-Pierre. Het was niet dat hij het niet leuk vond om op die manier goede nacht gewenst te worden. Na hun tumultueuze avonturen van de laatste dagen had hij verwacht dat ze als een blok in slaap zou gevallen zijn. Hij verwonderde zich over de weerstand dat Katarina had en de manier waarop ze alles verwerkte.

Ze kuste hem plagend op zijn buik terwijl haar tong in zijn navel kietelde. ‘Misschien slaap ik juist beter op die manier,’ antwoordde ze hem. ‘Je ziet me toch graag of niet?’

Jean-Pierre moest geen antwoord geven, de bewijzen had ze ondertussen gevonden. Haar handen waren virtuoos in het bespelen van zijn lichaam en haar lippen deden daar niet voor onder. Zijn boxershort was ondertussen mysterieus verdwenen.

‘Hou je echt van mij, ik wil je het horen zeggen, Jean-Pierre. Wil je niettegenstaande alles bij me blijven. Je weet nu dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn is in mijn wereld. Dat is de laatste tijd wel gebleken. Dus..?’ Ze was ondertussen recht gaan zitten en hield zedig het laken voor haar naakte lichaam.

‘Ik hou van je, Katarina, ik heb het je toch al gezegd in de auto, ben je dat vergeten?’

Ze keek even verbaasd. ‘Nee, …maar met dat ongeluk is alles een beetje vaag wat er voordien gebeurd is. ‘Ik ben blij dat je het nog eens zegt, Jean-Pierre. Je hebt misschien gelijk, we zullen er deugd van hebben om eens goed uit te slapen.’ Ze kuste hem op het puntje van zijn neus en vluchtte, terwijl ze haar kleren mee grabbelde, naar buiten.

Jean-Pierre schudde zijn hoofd. Hij zou maar best een hele koude douche nemen, want Katarina had hem zo opgewarmd dat hij anders niet zou kunnen slapen. De woord bij de daad voegend begaf hij zich naar de badkamer.


……….


De volgende morgen was Jean-Pierre vroeger dan hij gedacht uit de veren. Hij rook de koffie naarmate hij het keukentje naderde. Hij zag Katarina bezig met het bakken van een omelet. Haar beertjespyjama stond haar goed. Hij ging achter haar staan en vouwde zijn handen op haar buik.

‘Excuseer, Jean-Pierre, je hebt de verkeerde voor, ik ben het…Cecile!’

Jean-Pierre deed geschrokken een stap achteruit. ‘Maar…gisterenavond. Je pyjama…?’ Hij werd rood tot in de toppen van zijn tenen. ‘Wat is hier de bedoeling van…was jij dat gisterenavond in mijn kamer of niet?’

‘Misschien moet je dat eens aan Katarina vragen? Wat zou zij antwoorden, denk je?’ Cecile keek hem aan met een mysterieus glimlachje op haar lippen. ‘Ik moest weten of je echt van mijn zuster hield, Jean-Pierre. Een vrouw voelt dit, ik heb het duidelijk gevoeld en ook gezien in je ogen. Wees gerust, het blijft ons geheimpje. Trouwens je hebt niets waar je je moet over schamen.’ Cecile bleef doodgewoon verder gaan met haar omelet die nu bijna klaar was.

Jean-Pierre wist niet goed hoe hij hier moest op reageren. Hij had de laatste dagen ondervonden dat liefde en lust twee verschillende begrippen waren en zo was het ook met zijn gevoelens tegenover Katarina. Nu hij goed keek, zag hij dat Cecile toch verschilde van Katarina. Ze was veel meer relaxed dan haar zus en ze keek ook anders uit haar ogen. Er zat een soort geniepigheid in haar blik, terwijl ze haar hoofd op een speciale manier wat schuin hield terwijl ze hem aankeek. Ze zou dat spelletje geen tweede keer meer kunnen spelen.

Hij hoorde gestommel achter zich. Het was Katarina die, zich nog de slaap uit haar ogen wrijvend, de keuken binnenkwam. ‘Hoi, heb verschrikkelijk goed geslapen. Blijkbaar was het nodig. Het heeft me goed gedaan. Mmmm…dat ruikt lekker, Cecile.’

Cecile vulde de drie borden me de warme omelet terwijl iedereen zich aan tafel zette. Jean-Pierre voelde nu pas dat hij verschrikkelijke honger had. Zijn maag maakte allerlei vreemde geluiden. Het was dan ook al geleden van op het kasteel dat hij een deftige maaltijd binnen had gekregen.

‘We moeten plannen maken, Cecile,’ sprak Katarina met haar mond vol. Het smaakte haar ook duidelijk. ‘Hoe ga je het aan boord leggen om iets te weten te komen over moeder?’

Cecile keek haar even aan en toonde haar mobieltje aan Katarina. ‘Ik ben zo vrij geweest om een vriend die bij de plaatselijke politie werkt aan te spreken. Hij kent me…nogal goed mag ik zeggen.’

Op het mobieltje las Katarina de sms van Cecile aan een zekere François waarin ze vroeg of hij wou navragen waar Beatrice gevangen zat, als ze dan ook nog in het gevang verbleef. Het korte antwoord van François was duidelijk: ‘Voor jou alles, schat!’

‘Ik verwacht straks antwoord van hem. Dus nog even geduld en dan weten we wel meer. Trouwens, Katarina, wat vind je van mijn nieuwe pyjama. Mooie beertjes hé. Jean-Pierre zei zojuist dat hij het ook mooi motiefje vond. Misschien mag je dan eens van mij lenen.’

Jean-Pierre stikte bijna in zijn omelet, maar besloot wijs om te zwijgen.


© Rudi J.P. Lejaeghere
24/10/2014

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Rudi J.P. Lejaeghere

Geplaatst op

23-04-2015

Foto's

Geef uw waardering

Er is 0 keer gestemd.

Social Media

Tags

Liefde Lust Romantiek Sensueel

Reacties op ‘De vrouw in het rood: Deel 25’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 13-05 - Ik wilde op vakantie: ideeën om te besp...

    Ik wilde op vakantie: ideeën om te besparen Ik ben al twee jaar student en weet inmiddels dat ik goed op mijn uitgaven moet letten. Niet alles kan in financieel opzicht. So...

  • 06-05 - Reis naar Zuid-Amerika; geweldig ervarin...

    Ik zag mezelf daar al zitten: op het witte strand van een bountyeiland, de zandkorrels kietelig tussen mijn tenen schurend terwijl ik kleine maar frequente nipjes van een Nicaragua...

Bekijk oudere nieuwsberichten »