Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

De Klas van Daniël H10: Ramon wordt Betrapt

Hoofdstuk 10: Ramon wordt Betrapt






Daniël rent terug en hij vliegt het huis binnen.
'Pap, mam, weten jullie wat ik gezien heb?'
'Nee, maar je komt precies op tijd, het eten is klaar we kunnen aan tafel. Kan je even de tafel dekken?'
Daniël herinnert zich de woorden van Juriël: “Wees goed, Daniël.” Hij begint eerst de tafel te dekken.
'Maar mam, weten jullie waar ik geweest ben? Ik ben naar een hele mooie plaats geweest, waar ik nog nooit eerder geweest ben.'
'O ja? Ben je erg ver het bos ingelopen?' vraagt Esther.
'Nou, het was eigenlijk meer omhoog in de lucht.'
'In de lucht?' vraagt Esther.
'En heb je ook geslapen?' vraagt Joël.
'Ja, een beetje, hoezo?'
'Dat dacht ik al, je hebt weer zitten dromen!' zegt Joël.
'Mama, laatst heb ik ook een hele mooie droom gehad,' zegt Sanne. 'Ik was een prinses in een heel ver land, en iedereen was aardig voor mij.'
'Dat heb ik ook wel eens gedroomd,' zegt Joël.

Inmiddels zit de hele familie aan tafel.
'Wat zei je, Joël, heb je ook weleens gedroomd dat je een prinses was?' vraagt Evert.
'Nee, dat niet, maar wel dat ik koning was. Ik was de heerser over een groot land en opeens brak er een opstand uit, omdat ik de belasting wou verhogen..., en toen werd ik wakker.'
'Nou, ik ben blij dat jullie allemaal zulke mooie dromen hebben gehad,' zegt Esther.
'Maar het was geen droom,' mompelt Daniël in zichzelf.

Het is maandagochtend, Daniël zit weer op school.
'Hebben jullie een leuk weekend gehad?' vraagt de meester. 'Wie wil vertellen wat hij dit weekend beleefd heeft?'
Wouter vertelt dat hij een nieuw computerspel uitgeprobeerd heeft.
Jan vertelt dat hij met zijn familie bij zijn opa en oma op bezoek is geweest, Marjolein vertelt een ietwat lang verhaal over haar bezoek aan haar oom en tante, en Kitty vertelt dat zij dit weekend vaak naar de manege is geweest om voor haar paard te zorgen.
Daniël denkt terug aan het bezoek aan “Het land boven de wolken”, maar hij spreekt er met niemand over.

Later tijdens de tekenles praten de meisjes wat onder elkaar.
'Mijn tekening is niet mooi,' zegt Kitty. 'Judith, hoe is jouw tekening geworden?'
'Mij lukt het ook niet, mijn tekening ziet er niet uit,' antwoordt Judith.
'Waarom moeten we eigenlijk tekenen, als we ook gewoon een foto kunnen maken?' vraagt Rocco.
'Bas, wat ben je aan het tekenen?' vraagt Emiel. 'Dat lijkt wel een ezel.'
'Klopt, dat is het ook,' antwoordt Bas.
'Het ziet er niet slecht uit,' merkt Bram op.
'Mijn hond is in ieder geval totaal mislukt,' zegt Emiel.
Daniël probeert een mooi veld met allerlei bloemen uit Bloemenland te tekenen.
'Daniël, je bent een mooie tekening aan het maken,' zegt Jan.
'Dank je,' zegt Daniël.

Jan heeft een goed hart. Hij zou wat moediger willen zijn volgens hemzelf, maar voor het moment lukt hem dat nog niet zo goed.
'Jan, wat zei jij tegen Daniël?' vraagt Bram.
'O niks,' antwoordt Jan.

Het is pauze en de klas loopt naar buiten.
Judith vraagt aan Hanneke of zij ook vindt dat Marjolein altijd zo vreselijk langdradig en saai vertelt.
'Ja, ik vind het altijd erg vermoeiend om naar haar te luisteren,' antwoordt Hanneke.
'We moeten het een keer tegen haar zeggen, misschien dat ze dan eens ophoudt,' zegt Judith.
'Goed idee. Zij is trouwens echt raar, ze is in ieder geval niet zoals wij,' zegt Hanneke.

Op het schoolplein staan Kitty, Judith, Yvonne, Marloes en Naomi bij elkaar.
Marjolein komt eraan gelopen, Judith stapt op haar af en zegt:
'Marjolein, zou jij eens wat minder lang kunnen spreken? Jouw verhalen zijn altijd zo saai.'
Marjolein zwijgt.
'Ja, Marjolein, iedereen vindt jou stom en wij ook!' snauwt Kitty.
Marjolein loopt langzaam weg. Ze hoopt dat de meisjes niet achter haar aan komen.
Ze loopt naar de andere groep meisjes: Hanneke, Edith, Lucie, Marijke en Cindy. Edith ziet Marjolein aankomen.
'Marjolein, wij willen niet dat jij bij ons komt staan, dat weet je toch?'
'Ja, Marjolein, ga maar naar hen toe,' zegt Marijke, en ze wijst naar het groepje van Kitty en Judith. Marjolein zegt niks meer, ze loopt weg, alleen....

Na schooltijd loopt Jan naar Daniël toe. Ze zijn alleen, alle jongens zijn al weg.
Jan pakt iets weg dat op de rug van Daniël geplakt zit.
'Wat was dat?' vraagt Daniël.
Jan wil het eigenlijk niet zeggen en mompelt:
'Een tekening van een ezel.'
'O, dat zal iemand dan wel op mijn rug geplakt hebben,' reageert Daniël.
'Daniël, ik vind het best goed van jou, dat je zo vriendelijk blijft terwijl iedereen zo onaardig tegen jou doet. Als ik wat meer moed zou hebben, zou ik het voor je op willen nemen, maar dat lukt mij nog niet.'
Daniël zwijgt. Hij is blij met de vriendelijkheid van Jan, maar tegelijkertijd is hij weer bedroefd door de tekening die op zijn rug is geplakt om hem belachelijk te maken.

Evert en Esther zijn in de kamer en ze overleggen met elkaar.
'We moeten wat doen voor Daniël,' zegt Esther.
Evert denkt diep na en zegt dan:
'Esther, ik zie geen andere oplossing voor Daniël, dan dat we gaan verhuizen.
En wat denk jij?' vraagt hij.
'Als je dat wilt, dan doen we dat,' antwoordt Esther.
'Ik zal met de makelaar gaan praten,' zegt Evert.
Daniël komt de kamer binnen en roept:
'Mam, pap, ik ga nog even naar het bos met Joël.'

Als ze in het bos zijn, vraagt Daniël aan Joël:
'Heb je weleens een beest gezien dat op een konijn lijkt en dat kan zwemmen?'
'Konijnen kunnen volgens mij niet zwemmen. Tenminste, ik heb er nog nooit een in het water gezien,' antwoordt Joël.
'Weet je, honden kunnen wel goed zwemmen,' zegt Daniël.
'Zullen we aan papa vragen of we een hond mogen hebben? Ik weet nog wel een mooie hond, een herdershond. Als een van ons ruzie heeft, dan kan hij ons verdedigen,' stelt Joël voor.
'Je bedoelt dat hij dan anderen gaat bijten?' zegt Daniël wat bezorgd.
'Alleen als het echt nodig is, zoals bijvoorbeeld bij inbrekers,' antwoordt Joël.
'Ik hou niet zoveel van honden die bijten. Kom, we moeten weer naar huis,' zegt Daniël.

Een paar dagen later licht Evert Esther in over de stand van zaken.
'Ik heb contact opgenomen met de makelaar, gewoon om wat te informeren.'
'En?' vraagt Esther belangstellend.
'De woningmarkt is erg slecht aan het worden.'
'Heb je enig zicht gekregen over hoe lang het kan duren, voordat we ons huis kunnen verkopen?' vraagt Esther door.
'De indicatie die de makelaar gaf voor een huis in onze prijsklasse in deze regio, is momenteel anderhalf jaar.'
'Maar dat duurt veel te lang!' roept Esther uit.
'Of we moeten met de prijs gaan zakken, maar daar hebben we misschien het geld niet voor,' zegt Evert, in gedachten gekeerd.

Het is ochtend, de klas gaat beginnen met de rekenles.
'Bah, alweer rekenles,' zegt Kitty.
'Beste jongens en meisjes, ik wil jullie iets belangrijks zeggen,' spreekt de meester de klas op een serieuze toon toe.
'We luisteren,' zegt Kitty.
'Ik wil het jullie toch een keer duidelijk zeggen. Het valt mij op dat jullie als klas vaak erg negatief zijn.'
'Daar komt weer een moraalpreek,' zegt Bram.
De meester gaat verder:
'Er zijn natuurlijk al meer klassen geweest die ook wel eens moeilijk waren, maar niet zoals deze klas.' De meester spreekt alsof hij het tegen zichzelf heeft.
'Vroeger was het allemaal veel beter in uw tijd, of was dat niet wat u wou zeggen?' vraagt Judith.
'Dat was alles wat ik hierover te zeggen heb, en nu hou ik er over op. Goed, we gaan verder met de les.'

Na schooltijd loopt of rent iedereen naar buiten. Daniël is meestal een van de laatsten.
Een eindje verder gaat Ramon de winkel binnen, die tegenover de school ligt.
Hij loopt naar de tijdschriftrekken, gaat naar de kassa toe en doet een pakje sigaretten in zijn jas. Hij loopt weer terug naar de bladen en wacht een gunstig moment af. Dan loopt hij de winkel uit en hoopt dat niemand op hem let.
Maar hij heeft het mis. De winkeleigenaar heeft hem in zijn ooghoek gehad toen hij het pakje sigaretten in zijn jas deed.
De winkeleigenaar loopt snel achter hem aan zonder dat Ramon hem ziet, en dan grijpt hij Ramon vast.
'Zo, nou heb ik je! Je hebt een pakje sigaretten in je jas gedaan, zonder dat je hem hebt afgerekend!' zegt de winkeleigenaar op een besliste toon.
'Ik heb niks gedaan,' antwoordt Ramon.
'Ik heb het bewijs op de bewakingscamera, betalen zal je!'
'Ik heb geen geld.'
'Dan neem ik je mee, en dan kan je tot vanavond laat de vloer komen schoonmaken! Daarna lever ik je uit aan de politie, want het is niet de eerste keer dat je dit gedaan hebt!'
Daniël komt er net aanlopen en vangt het gesprek op tussen de winkeleigenaar en Ramon.
'Meneer, wacht!' roept Daniël.
De winkeleigenaar draait zich om, 'Wat zeg jij daar?'
'Misschien kent u mij wel, ik kom weleens wat kopen in uw winkel,' zegt Daniël.
'Dat kan zijn, maar wat wil jij?'
'Ik zal dat pakje sigaretten komen betalen,' zegt Daniël.
'Als jij dat wilt. Maar', en hij wendt zich tot Ramon, 'jij komt met mij mee tot hij betaald heeft.'
Met de winkeleigenaar valt niet te spotten. Ramon gelooft niet dat Daniël nog terugkomt, dus hij stelt zich in om de vloer schoon te gaan maken tot 's avonds laat.

Daniël rent naar huis en binnen niet al te lange tijd is hij weer terug bij de winkel. Hijgend komt hij binnen.
'Hier is het geld voor het pakje sigaretten.'
De winkeleigenaar wendt zich tot Ramon en zegt: 'Zo jij bent vrij, maar de volgende keer zal ik beter opletten als jij weer mijn winkel binnenkomt. Als jij nog één keer wat steelt, dan breng ik je persoonlijk naar de politie!'
Dan staan Ramon en Daniël samen buiten.
'Daniël, ik begrijp jou niet,' zegt Ramon.
'Wat bedoel je?' vraagt Daniël.
Ramon neemt een serieuze houding aan en hij spreekt alsof hij begaan is met de situatie waarin Daniël zich bevindt.
'Iedereen scheldt jou altijd uit.'
Daniël zwijgt.
'Ik zou al lang ontzettend boos geworden zijn. Ben jij nooit boos?' vraagt Ramon.
'Ik weet het niet,' antwoordt Daniël.
'Je moet ook jezelf verdedigen!' zegt Ramon resoluut.
'Ik denk dat ik dat nog niet zo goed kan,' bekent Daniël.
Ze lopen allebei weg. Ramon draait zich om en roept hem toe:
'Daniël.......... bedankt.'

Evert en Esther spreken met elkaar over de stand van zaken over de verkoop van hun huis.
'Esther, ik heb gisteren opnieuw met de makelaar gesproken. Hij gaf inderdaad het advies om met de prijs te gaan zakken, om zo sneller ons huis te kunnen verkopen. Dit heeft wel als gevolg dat we een huis in een lagere prijsklasse terug kunnen kopen.'
'Dat moet dan maar,' zegt Esther.
'Het lijkt makkelijker dan dat het is, want in die prijsklasse zijn er veel minder huizen beschikbaar.'

Daniël zit op school. 'Het is weer vrijdag, tijd om jullie wat huiswerk te geven voor het weekend,' zegt de meester.
'U doet dat om ons te pesten,' zegt Judith.
'Wees maar niet bang, het is niet veel,' probeert de meester de klas gerust te stellen.
De klas is er niet van overtuigd en ze vatten het zwaar op.
'Dat is echt niet aardig van de meester,' zegt Kitty.
'Maar wie is er wel aardig?' vraagt Bram zonder dat hij een antwoord verwacht.
'Mag ik wat zeggen?' vraagt Jan.
'We luisteren,' antwoordt Bram.
Jan neemt rustig het woord:
'Voor mij is Daniël een persoon die aardig is, hij is iemand die nooit iets vervelends zegt.'
'Wat is dat nou voor een domme opmerking,' zegt Bram geïrriteerd.
'Ik zeg gewoon wat ik denk,' zegt Jan.

Na schooltijd staan Bas, Bram, Rocco, Willem, Emiel, Erik, Patrick, Justin en Hendrik bij elkaar. Bram neemt het woord: 'We moeten iets doen tegen Jan, anders gaat hij door met zijn irritante gepraat.'
'Wacht, daar komt hij aan. Laten we hem met zijn allen gaan pakken,' zegt Bas.
Ze spreken snel wat af. Rocco loopt naar Jan toe.
'Hallo Jan! Ik wil jou iets laten zien.'
'Wat dan?' vraagt Jan.
'Kom maar mee, dan kan je het zien,' zegt Rocco. Hij neemt Jan mee naar een plaats achter een muurtje. Daar staan de andere jongens hem op te wachten.
Bram neemt het woord en spreekt Jan dreigend toe:
'Zo Jan, jij dacht het voor Daniël op te kunnen nemen, hè? Hier, dat zal het je
wel afleren!' Bram geeft Jan een harde stomp in zijn maag. Ook Bas en de anderen delen rake klappen uit. Onder het bloed rent Jan weer terug de school binnen.

Evert en Esther zijn in de keuken.
'Esther, ik heb weer contact opgenomen met de makelaar,' zegt Evert.
'En?' vraagt Esther.
'Volgens hem houdt de slechte tijd nog wel even aan. We hebben ons huis in prijs laten zakken, maar vooralsnog zijn er nog steeds geen mensen op af gekomen, en het is maar de vraag of we voor die prijs een ander huis terug kunnen kopen.'

Wat later is de hele familie in de woonkamer.
'Mama, gaan we dit weekend weer naar oma?' vraagt Sanne.
'Ja, dat is een goed idee!' reageert Joël.
'Ik vind oma heel lief,' zegt Sanne.
'Ja, ik ook, zij geeft ons altijd snoep als we bij haar op bezoek komen,' zegt Joël.
'Ik hoop dat het nu wat beter met haar gaat, dat ze wat minder ziek is,' zegt Daniël bezorgd.
'Ja, we zullen er zondag weer naar toegaan,' zegt Esther.

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Robin

Geplaatst op

20-05-2018

Over dit verhaal

Ramon wordt Betrapt

Geef uw waardering

Er is 1 keer gestemd.

Social Media

Tags

Pesten School Spanning Vriendschap

Reacties op ‘De Klas van Daniël H10: Ramon wordt Betrapt’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

Ik ga akkoord met de voorwaarden (opent in nieuw venster)

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »