Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

de houthakkersdochter

Er was eens een houthakkerskoppel. Ze waren erg arm, en al het geld dat ze verdienden gebruikten ze om zich te voorzien van eten. Maar toch waren zij gelukkig, want ze hadden elkaar.
Toen de houthakkersman op een vroege ochtend het bos inging om hout te verzamelen, zag hij iets wonderbaarlijks: er lag een kleine kind op de grond, in een doekje gewikkeld. Maar zij was zo mooi, dat ze licht gaf. De man ging naar het kindje en nam het op. Zachtjes hielt hij het in zijn armen tot hij thuis was. Daar werd ze meteen in het gezin opgenomen.
De tijd versteek en de baby was al een mooi meisje geworden. Op een dag werd er een oproep gedaan: de prins wilde trouwen met het meisje van zijn dromen. De prins zou elk meisje bezoeken in het land. Maar tijdens zijn reis begon het te stormen. In de verte zag hij rook en besloot in het eerste huis dat hij tegenkwam te schuilen. Dat huis was toevallig waar de houthakker woonde. Toen hij de dochter zag, begon zijn hart sneller te slaan. De volgende ochtend vroeg hij het meisje ten huwelijk en ze leefden nog lang en gelukkig.

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

rhanna

Geplaatst op

01-04-2015

Geef uw waardering

Er is 13 keer gestemd.

Social Media

Tags

Liefde

Reacties op ‘de houthakkersdochter’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 13-05 - Ik wilde op vakantie: ideeën om te besp...

    Ik wilde op vakantie: ideeën om te besparen Ik ben al twee jaar student en weet inmiddels dat ik goed op mijn uitgaven moet letten. Niet alles kan in financieel opzicht. So...

  • 06-05 - Reis naar Zuid-Amerika; geweldig ervarin...

    Ik zag mezelf daar al zitten: op het witte strand van een bountyeiland, de zandkorrels kietelig tussen mijn tenen schurend terwijl ik kleine maar frequente nipjes van een Nicaragua...

Bekijk oudere nieuwsberichten »