Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Televisie kijken

Televisie kijken deed hij weinig. Alleen als er een voetbalwedstrijd of een goede documentaire uitgezonden werd. Vaker zat hij ’s morgens op een bank in de Dorpstraat. Een drukke winkelstraat bij hem in het dorp. Daar zag hij ze allemaal voorbij komen: bekenden en onbekenden. Een moeder op de fiets met haar zoontje achterop. Hij wist dat ze hem eerst naar school ging brengen en daarna boodschappen bij de supermarkt zou doen. Zij had altijd haast. Driftig trapte ze de pedalen iedere dag rond om ergens op tijd te wezen. Maar hoe hard zij ook fietste, ze kwam altijd overal te laat. Sommige mensen hebben dat. Daar ging nog een vrouw. Ze was trots op zich zelf. Dat kon hij zien aan haar manier van lopen. Rechtop, hoofd ophoog. "Hier ben ik" scheen ze iedere dag te zeggen. Maar wie ze was? Hij wist het niet. Ook niet na al die jaren hier op de bank. Daar kwam Tinus. Tinus was het sociale geval van het dorp. Dakloos, werkloos en spoorloos. Maar altijd vriendelijk. Tinus ging ook naar de supermarkt. Niet om iets te kopen, maar om iets te snaaien. Daar kwam ook Kees voorbij. Die was duidelijk laat, had allang op zijn werk moeten zitten. Dit overkomt hem wel vaker en zou hem wel eens lelijk op kunnen breken. De bakker zetten zijn aanbiedingsbord buiten. “De koffie staat klaar” stond er op. Dat staat er trouwens altijd op. Nooit eens iets als “vandaag geen koffie”. Of “Vandaag alleen maar brood”. Altijd hetzelfde. De juffrouw van de schoenenzaak stond de ramen te lappen. Hij wist dat het dan niet druk was in de zaak. De kapper verderop stond buiten een sigaretje te roken en te praten met een andere man. Dat praatje zal vast wel over voetbal gaan. De kapper praat veel over voetbal. Hé daar loopt Marieke. Nou ja lopen, hinkelen. Moest Marieke niet naar school? Toen Marieke de drogisterij binnen hinkelde wist hij genoeg. Haar moeder was weer eens ziek en Marieke moest voor haar en het huishouden zorgen. Dit gebeurde wel een paar keer per maand. Hij vond het zorgelijk en vroeg zich af of daar nu niemand op lette. Daar kwam groep zeven aangelopen. De kinderen gingen naar zwemles. Allemaal lachende gezichten. Wel anders dan in zijn tijd. Maar ja, toen viel er ook weinig te lachen als je naar zwemles ging. Voorop liep juffrouw Nienke. En achter de groep Pieter. Pieter was een slungelige jongen en hevig verliefd op Nienke. Maar al maanden kwam hij niet verder dan het meelopen naar de zwemles. Hij was benieuwd of Pieter ooit de stap zou wagen om Nienke mee uit te vragen. Hé, dat is toevallig, daar kwam zijn zus aangelopen. Wat doet die nu hier. “Hoi, hoe gaat het”. “Met mij prima en met jou?” Na tien minuten keuvelen wist hij dat ze op weg was naar de huisarts voor een vrouwenkwaaltje. Hoewel ze al jaren geleden met haar man verhuisd was, heeft ze de huisarts in haar geboortedorp aangehouden. Omdat het zo vertrouwd was. Voor hem was ook weer de tijd aangebroken om op huis te gaan. Nee veel televisie had hij niet nodig. Hij had iedere dag zijn eigen soapserie op een groot scherm.

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Verteller

Geplaatst op

12-09-2015

Geef uw waardering

Er is 2 keer gestemd.

Social Media

Tags

Televisie

Reacties op ‘Televisie kijken’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

We gebruiken uw gegevens alleen om te reageren op uw bericht. Meer info leest u in onze Privacy & Cookie Policy.

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 13-05 - Ik wilde op vakantie: ideeën om te besp...

    Ik wilde op vakantie: ideeën om te besparen Ik ben al twee jaar student en weet inmiddels dat ik goed op mijn uitgaven moet letten. Niet alles kan in financieel opzicht. So...

  • 06-05 - Reis naar Zuid-Amerika; geweldig ervarin...

    Ik zag mezelf daar al zitten: op het witte strand van een bountyeiland, de zandkorrels kietelig tussen mijn tenen schurend terwijl ik kleine maar frequente nipjes van een Nicaragua...

Bekijk oudere nieuwsberichten »