Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Emma 9/25 Parijse kunstenaar

Emma 9/25 Parijse kunstenaar


De volgende dag alleen:


Het was de zondagmiddag na de verhuizing toen ik met de zwarte kater Frits naast me op de bank aan het boek “ De mecenas en de kunstverslaafde” begon. Het verhaal speelde zich af in Parijs, een oude schilder verslaafd aan de rode wijn en aan het schilderen van naakte jonge vrouwen in een erotische pose, kreeg te maken met een afperser, een schurk die hem chanteerde en hem geld en schilderijen aftroggelde in ruil voor zijn zwijgen. Ik zat eigenlijk meteen in het verhaal en las de eerste tien bladzijdes zonder een slok van mijn thee te nemen.

Toen ik dat wel deed, omdat Frits begon te knorren en ik het piepen van een deur hoorde, vroeg ik mij af welke deur er aan het piepen was. Ik had de deur niet eerder gezien, maar aan het einde van de kamer aan de linkerkant bij de ramen was er een deur, die door de tocht was opengegaan met een piepend geluid vanwege de niet gesmeerde scharnieren. Ik was nieuwsgierig. Ik wist niet dat er naast de ruime woonkamer nog een andere kamer was. Ik twijfelde, misschien was het wel de slaapkamer van Emma Petronella, en was het ongepast die tijdens haar afwezigheid binnen te gaan.
Maar ik herinnerde me dat de slaapkamer van Emma Petronella een verdieping hoger was, dus het kon haar slaapkamer niet zijn. Het maakte me nog nieuwsgieriger. Ik twijfelde tussen verder lezen in “ De mecenas en de kunstverslaafde” of een kijkje nemen in de nog onontdekte kamer die achter de deur lag.

Ik bleef een tijdje naar de deur kijken. Frits, de kater, had het in de gaten, plotseling sprong hij van de bank en liep via de openstaande deur de geheimzinnige kamer binnen. Ik had een excuus, en ik kon mijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen. Ik stond op om te kijken waar Frits naar toe was gegaan.
Groot was mijn verbazing toen ik de kamer binnentrad, er was nog een woonkamer, groter dan de woonkamer die ik kende, en aan de muur hingen schilderijen. Ik geneerde me er om er naar te kijken, maar dat was snel over door de fascinatie voor de beeltenissen van gracieuze jonge vrouwen in erotische poses. Ik herkende onmiddellijk mijn hospita en haar vriendin Victoria Martin, op twee van de vijf schilderijen stonden ze samen afgebeeld, geschilderd in dezelfde stijl als die van de oude man in de eetkamer, maar met minder sombere kleuren, met in vitale penseeltoetsen opgebrachte verf.

Daar stond ik met de kater Frits, in een woonkamer waarvan ik het bestaan eerder die dag niet wist, een woonkamer met prachtige schilderijen aan de muur. Ik kon mijn ogen niet van mijn naakte hospita aan de muur afhouden, ze had niet eens een vijgenblad voor haar levenspoes. Frits en ik zagen alle intieme details. Frits begon te knorren. Ik hoorde de deur weer piepen, het was alsof er een geest de extra woonkamer betrad. Een geest die mij iets toefluisterde!

Ik had een fantasiewereld vol met geesten in mijn gedachten. Ze hadden allemaal een andere stem.

Er was even tijd voor mezelf. Ik hoefde niet te studeren voor de tuinbouwschool in het mooie huis van mijn hospita Emma Petronella in Utrecht.
Ik ging weer verder met het lezen van het spannende boek “De mecenas en de kunstverslaafde”
De oude aan rode wijn en schilderen verslaafde Parijse kunstenaar, Ancel Favre, in het boek van de bekende schrijver Karel Kramppool kon zichzelf in leven houden dankzij een schatrijke mecenas die hem geld toeschoof voor spijzen, drank, verf en kwasten.
Veel van zijn modellen betaalde de kunstenaar in natura met schilderijen nog nat van de verf. Het waren snelle studies voor het uiteindelijke schilderij. Ancel Favre gaf ze weg in ruil voor het model zitten in zijn kunstenaarswoning in de wijk Montmartre in het noorden van Parijs. Hij genoot van lokale bekendheid, zijn werk was te vinden in kroegen, kleine winkels, meubelzaken en kantoorgebouwen. Maar zijn belangrijkste werk en een deel van zijn inkomsten moest hij afstaan aan een afperser. Het verhaal maakte nog steeds niet duidelijk waarom Ancel Favre werd afgeperst, maar dat maakte het lezen juist spannend. Het kon van alles zijn? Misschien had hij ontucht gepleegd met een van de modellen, of misschien had hij een andere misdaad begaan die het daglicht niet kon verdragen. Ancel Favre schilderde dag en nacht, maar zijn belangrijkste werk moest hij afstaan, en hij kon zichzelf maar nauwelijks in leven houden. De afperser hield hem in een mentale wurggreep.

Ik vond het een boeiend verhaal: “De mecenas en de kunstverslaafde” geschreven door Karel Krampool. Ik begon te begrijpen waarom Emma Petronella zo gefascineerd was door deze schrijver.
Ze had zoveel boeken in haar boekenkast staan van schrijvers waar ik nooit van had gehoord.
Het feit dat Emma Petronella ook zelf had model gestaan voor een kunstschilder maakte het voor mij extra geheimzinnig en bijzonder. Plotseling had ik veel te vertellen aan Emma Petronella wanneer zij over drie dagen weer thuis zou komen, maar hoe moest ik haar vertellen dat ik haar beeltenis naakt aan de muur had gezien in de andere geheimzinnige woonkamer.
Ik had die week geen proefwerken, geen scheikunde of wiskunde en weinig huiswerk, dus ik bleef maar lezen in dat boek van Karel Krampool. De schoonheid van de modellen werd tot in de details beschreven, mijn bewondering voor mijn hospita en haar favoriete schrijver groeide bij iedere seconde dat ik verder las. Ik nam de woorden tot me in een tempo waardoor ik de tijd vergat.

De mecenas was een markante man, hij ondersteunde ook andere kunstenaars en schrijvers en dichters. Hij was een bekende verschijning in Parijs. Hij was getrouwd met een Nederlandse vrouw en hij was rijk geworden door de verkoop van exclusieve aftershave en eau de toilette.

Zodra ik thuis kwam van een vermoeide dag op de tuinbouwschool sprong ik op de bank en begon ik verder te lezen in het boek uit de boekenkast van Emma Petronella. Frits de zwarte kater kroop tevreden tegen me aan, want hij wist dat ik op tijd voor zijn gekookte visje zorgde.
Uren en dagen vlogen lezend voorbij. Nog een dag en dan zou Emma Petronella weer terugkeren in Utrecht. Ik voelde een soort van onderhuidse spanning ontstaan. Ik wist niet goed hoe ik met de situatie moest omgaan, maar het was Frits die me vertelde dat ik me geen zorgen hoefde te maken, en dat alles vanzelf goed zou komen, hier in dit prachtige herenpand in Utrecht.

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Bjarne

Geplaatst op

29-03-2018

Geef uw waardering

Er is 0 keer gestemd.

Social Media

Tags

Emma Hospita Liefde

Reacties op ‘Emma 9/25 Parijse kunstenaar’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

Ik ga akkoord met de voorwaarden (opent in nieuw venster)

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »