Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Emma 2/20 Rode wijn

Emma Petronella vroeg niet of ik van rode wijn hield, ze schonk het glas dat voor me stond zonder iets te zeggen vol en bleef vrolijk doorpraten met de Franse Victoria Martin wier uiterlijk mij nog steeds verbaasde.
Ze had zo voor een man door kunnen gaan, als ik niet wist dat ze een vrouw was had ik ook kunnen denken dat het een man was. Maar ze droeg een zwart rokje en ze had een vrouwelijke stem. Ze leken elkaar goed te kennen. Emma Petronella sprak vloeiend Frans, misschien zelfs sneller dan ze in het Nederlands sprak. Ze was een ware spraakwaterval. Ik liet het als een muzikaal praatgedicht, zonder begin of einde, over me heen komen terwijl ik Frits zorgvuldig aaide onder zijn harige kin.

Ik had een boekenkast vol met dierengeluiden in mijn gedachten. Een dierentuin vol met dierenwoorden en dierengebaren. Ik liet het gelaten over mij heenkomen. Het was een spraakwaterval met oerwoudgeluiden in mijn dromerige gedachten. De twee vrouwen kwamen soms dichtbij in mijn gedachten, het andere moment waren ze weer ver weg en leek ik me alleen met Frits in de kamer te bevinden.

Wijn, rode wijn, ik had het eerder gedronken, maar nooit van deze kwaliteit. Deze fles kwam niet uit de supermarkt, zoveel ving ik wel op uit de woorden van Victoria Martin die mij met lichaamstaal aanmoedigde nog een slok te nemen. Misschien probeerde ze even aan de aandacht van Emma Petronella te ontsnappen. Ze hief haar glas boven de tafel en maakte een proostende beweging naar mij. Toen nam ze een slok, en maakte ze een tuitmondje terwijl ze haar linkerhand goedkeurend langs haar linkerwang bewoog. “Lekker, lekker” probeerde ze te vertellen. “Lekker, lekker” drong het tot mij door. En ik liet nogmaals mijn genegenheid voor Frits merken.
Ik liet nogmaals mijn genegenheid voor Frits de prachtige zwarte kater merken.
Ik nam een flinke slok van de wijn en ik merkte dat het heel zware wijn was. Het bedwelmde me nog voor het diner was begonnen met de beroemde vissoep waar ook garnalen in dreven. Het zag er bijzonder uit, maar ik had geleerd dat je geen rode wijn bij vissoep moest drinken, maar witte wijn omdat dat beter combineerde. Ik besloot er maar niets over te zeggen, ik hield met mijn linkerhand mijn stropdas tegen zodat die niet in de soep ging hangen. Frits was inmiddels van mijn schoot gesprongen en door Emma Petronella naar een andere kamer gedirigeerd. Er viel een merkwaardige lange stilte toen we alle drie van de soep genoten. Dit was de lekkerste soep die ik ooit had gegeten. Ik kreeg het warm van binnen. Er was een nieuwe episode in mijn leven aangebroken.
Een periode van genieten.

De rode wijn begon steeds meer naar mijn hoofd te stijgen.
Het was aan alles te merken, aan de sfeer in de kamer, aan de smaak van de soep, aan de diepere bedoeling van de excellente rode wijn, aan gemoedelijke zigeunermuziek die op de achtergrond klonk, aan het voortdurende glimlachen van Emma Petronella en haar Franse vriendin Victoria Martin, het kon niet anders dan dat dit een gedenkwaardige avond zou worden.
Ik had zelf nog niet veel gezegd omdat ik de Franse taal niet eigen was, maar dat stoorde niemand, de vrouwen waren duidelijk in hun schik met mijn aanwezigheid. Ze waren uitbundig en toonden in alle toonaarden hun eigenwijze schoonheid.

Plotseling wees Victoria Martin naar een donker schilderij aan de muur. Het kunstwerk was me niet eerder opgevallen. Er klonk een naam, Christiaan Buurtveen, waarschijnlijk de naam van de kunstenaar. Victoria Martin en Emma Petronella raakten opnieuw in een gesprek verwikkeld. Het leek over het donkere schilderij te gaan, voor zover ik er iets van kon verstaan. Ze zeiden iets over de kleuren. Het waren sombere kleuren op een somber schilderij. Een oude man achter een fiets met een smalle gracht op de achtergrond, alles opgebouwd in een vlekkenpatroon. Ik wist niet zo veel over beeldende kunst. Ik tekende zelf, ik had wel eens in kunstboeken gebladerd, maar ik keek wel uit om me met het gesprek te bemoeien.

Ik had soms het gevoel dat ik het wel moest doen, maar het viel de vrouwen niet op dat ik voortdurend zweeg. Ze waren zo druk met elkaar in de weer dat ik er even niet bij was. Mijn gedachten dwaalden naar het rugzakje dat ik probeerde te vergeten. Ze hoefden niet alles over mij te weten. Er was voldoende waar ik over kon zwijgen.
Emma en Victoria hadden druk met elkaar gepraat aan de dinertafel. Maar plotseling strandde het gesprek. Er hing een zwoele sfeer in de eetkamer van het herenhuis in Utrecht waar ik spoedig een kamer zou betrekken.
Er viel weer een lange stilte, terwijl we begonnen aan de kreeftschotel. Ik had het nooit eerder gegeten. Ik sprak met de expressie van mijn gezicht, het was niet nodig iets te zeggen. Mijn stropdas begon me steeds meer in de weg te zitten. Het was Emma Petronella al opgevallen.

Mijn beeldschone hospita stond op, ze liep naar mij toe en zei: “Toe Bjarne, die stropdas is echt niet meer nodig, je bent knap genoeg zonder stropdas, laat mij je even helpen.” Ik was overdonderd, voor dat ik het wist stond ze met haar mooie lichaam achter me en haalde ze de knoop uit mijn stropdas. De warme gloed waar ik me al eerder gewaar van geworden was, werd veel intenser, mijn hart klopte in mijn keel.
De vrouw waarop ik mijn prille liefde had geprojecteerd raakte me aan met haar ranke handen.
Ik wist niet waar ik moest kijken, mijn ogen zagen het ondeugende gezicht van Victoria Martin met haar jongensachtige uiterlijk. Er was iets gebeurd wat ik niet aan had zien komen, Emma Petronella had onbevangen haar genegenheid jegens mij laten merken. Had ze misschien iets van mijn projectie voelen aankomen of was zij werkelijk zo nonchalant in haar gevoelens jegens haar nieuwe huurder, die de kosten van de kamer nauwelijks kon betalen, met zijn baantje in het tuincentrum op zaterdag, wanneer hij vrij had van de Middelbare tuinbouwschool waarop hij studeerde.

Ik vroeg me af waar Frits de zwarte kater was en nam een hap van de geserveerde kreeft die zeer verfijnd smaakte. Een smaak die deed denken aan de zee van een oneindig verlangen.
Het was een rare situatie waar ik in terecht gekomen was. Emma Petronella had haar genegenheid jegens mij onbevangen laten merken en bleef mijn wijnglas vullen met de voortreffelijke rode wijn.
Ik was gefascineerd geraakt door het punk uiterlijk van Victoria, haar jongere vriendin uit Parijs. Ik nam niet deel aan het gesprek, maar mijn aanwezigheid zorgde voor vreugde. We begonnen alle drie in een roes te raken, door het verrukkelijke eten en de bedwelmende wijn. Ik wist dat ik voorzichtig moest zijn met de wijn. Victoria Martin leek af en toe wel een doventolk, met allerlei gebaren maakte ze duidelijk dat ik het naar mijn zin moest maken. Of ik een muziekalbum wilde uitzoeken?
Dat deed ik, het werd het album Blonde on blonde van Bob Dylan. Terwijl de triest ogende dame van de lage landen voorbijkwam op de achtergrond sprong Frits, de zwarte kater, weer op mijn schoot. Hij zocht naar mijn stropdas, maar toen hij die niet kon vinden sprong hij weer op de grond en had hij verder geen belangstelling voor mij.
Ik had een speelfilm vol met dierenherinneringen in mijn gedachten. De geiten die we vroeger thuis hadden toen we met het gezin nog buiten de stad woonden. De honden die mijn moeder had uitgekozen om haar gezelschap te houden. De kraaien op het dak van de schuur en de witte duiven op het dak van de garage. De poes die altijd door het keukenraam naar buiten ging. De konijnen in het hok voor de volière waarin de kleine zangvogels vlogen. De cavia die al na drie weken doodging, de hamsters die waren ontsnapt uit hun kooi. Alles kwam in mijn gedachten terwijl de wijn naar mijn hoofd steeg en ik voelde dat ik verlegen was door de aanwezigheid van twee beeldschone vrouwen en een aanhankelijke kater.
Ik moest een nieuwe rekenmethode voor de wiskundeles uit mijn hoofd leren, maar ik dacht eigenlijk helemaal niet meer aan school, omdat ik genoot van een diner met mijn wonderschone hospita en haar vriendin uit Parijs
De geheimzinnige tronie op het sombere schilderij dat in de leefkamer hing bleef mij fascineren. Waarom keek de man op het schilderij zo somber uit zijn ogen en waarom was het als je op een andere manier naar het schilderij keek juist net alsof hij vrolijk was. Om me niet te veel met het gesprek van de tafeldames te bemoeien staarde ik langdurig naar het schilderij. Vreemde kleuren en een vreemd gezicht. Echt een tronie, een kop met een verdacht karakter.

De jongensachtige Française Victoria Martin, die zich de kreeft tijdens het diner op zaterdagavond goed had laten smaken, en ik hadden een geheimzinnig soort contact met elkaar. En dat zorgde bij mij voor verwarring, omdat ik dacht dat ik verliefd was op Emma Petronella, mijn toekomstige hospita en niet zo zeer op Victoria Martin, haar inmiddels behoorlijk beschonken Franse vriendin, die steeds uitbundiger werd.

Het voelde alsof ik mijn eigen buikspreekpop had ingeslikt, ik deed erg onhandig aan tafel.
Ik keek vragend naar Emma Petronella. Eindelijk begreep ze dat ze me een uitleg was verschuldigd.
“De man van Victoria Martin heeft een kunstgalerie in Parijs. Ze is getrouwd met een Nederlander”, deelde Emma Petronella mij plotseling mee, alsof ze begreep dat ze ook mij een idee moest geven over waar het gesprek al geruime tijd over ging.

Er hing nog een ander schilderij in de grote eetkamer. Een grote ronde vijver met twee zwanen in een zwanendans van passie en elegantie.

Victoria Martin was dus een getrouwde vrouw, daar schrok ik van, want ik had het gevoel dat ze al de hele avond met me aan het flirten was. Dat er zoveel gaande was terwijl ik nog nauwelijks iets had gezegd gaf me een vreemd gevoel. Ik voelde me opgelaten, dat werd nog versterkt door de roes van de zware rode wijn die steeds veelzeggend aanwezig was.
Ik bleef maar naar de vijver staren.

Misschien was ik hier beter niet geweest, schoot er door mij heen. Misschien was het zelfs beter alsnog naar een andere kamer om in te wonen te gaan zoeken. De aantrekkingskracht van mijn toekomstige hospita Emma Petronella was te groot, het was niet alleen de schoonheid van haar uiterlijk, maar ook haar intelligentie en het geluid van haar stem. Het was alsof ze een magneet was, ik zou hier nooit zonder kleerscheuren vandaan komen. Ik dacht aan school om mijn zinnen te verzetten, maar er hielp eigenlijk niets, mijn ogen zochten de ogen van Emma Petronella en de ogen van Emma Petronella zochten mij, alsof ik iets bijzonders voor haar in petto had. Iets waarover zij tot dan toe slechts had kunnen dromen.
Uit pure verlegenheid staarde ik weer naar de vijver op het meesterlijke schilderij. Het leek alsof de zwanen bewogen. Ik voelde dat Emma Petronella naar mij keek. Ik kon niet anders dan terugkijken.
Ze keek naar me alsof ze me probeerde te doorgronden, maar ik was niet doorzichtig. Ik had geheimen waar je als jongeman trots op kon zijn. Zij wist niets over mijn libido en die onwetendheid bleef voorlopig wederzijds.

Ik had een rugzakje vol met verlegen gevoelens bij me en ik wist niet waar ik dat rugzakje moest uitpakken. De avond had zoveel indrukken gegeven, het eten, de rode wijn, de beeldschone vrouwen. Er was een verlangen dat ik wilde koesteren, maar ik wist niet hoe ik verlangens moest koesteren. Het was stil in mij, maar er was ergens in een verte ook veel lawaai.

De geheimzinnigheid van de liefde begon een eigen verhaal te vertellen. Opeens bedacht ik me dat ik de nieuwe rekenmethode nog uit mijn hoofd moest leren. Er was een proefwerk wiskunde aanstaande.
Victoria Martin kwam lachend uit de keuken.
“Deze fles rode wijn is heel bijzonder!” zei ze met haar Franse accent terwijl ze naar de kurkentrekker zocht.

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Bjarne

Geplaatst op

30-10-2017

Over dit verhaal

Deel 2

Geef uw waardering

Er is 2 keer gestemd.

Social Media

Tags

Gelijkenis Hospita Man Spiegel Vrouw

Reacties op ‘Emma 2/20 Rode wijn’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

Ik ga akkoord met de voorwaarden (opent in nieuw venster)

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »