Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Weg met die stropdas

Mijn beeldschone hospita stond op, ze liep naar mij toe en zei: “Toe Bjarne, die stropdas is echt niet meer nodig, je bent knap genoeg zonder stropdas, laat mij je even helpen.” Ik was overdonderd, voor dat ik het wist stond ze met haar mooie lichaam achter me en haalde ze de knoop uit mijn stropdas. De warme gloed waar ik me al eerder gewaar van geworden was, werd veel intenser, mijn hart klopte in mijn keel.
De vrouw waarop ik mijn prille liefde had geprojecteerd raakte me aan met haar ranke handen.
Ik wist niet waar ik moest kijken, mijn ogen zagen het ondeugende gezicht van Victoria Martin met haar jongensachtige uiterlijk. Er was iets gebeurd wat ik niet aan had zien komen, Emma Petronella had onbevangen haar genegenheid jegens mij laten merken. Had ze misschien iets van mijn projectie voelen aankomen of was zij werkelijk zo nonchalant in haar gevoelens jegens haar nieuwe huurder, die de kosten van de kamer nauwelijks kon betalen, met zijn baantje in het tuincentrum op zaterdag, wanneer hij vrij had van de Middelbare tuinbouwschool waarop hij studeerde.

Ik vroeg me af waar Frits de zwarte kater was en nam een hap van de geserveerde kreeft die zeer verfijnd smaakte. Een smaak die deed denken aan de zee van een oneindig verlangen.
Het was een rare situatie waar ik in terecht gekomen was. Emma Petronella had haar genegenheid jegens mij onbevangen laten merken en bleef mijn wijnglas vullen met de voortreffelijke rode wijn.
Ik was gefascineerd geraakt door het punk uiterlijk van Victoria, haar jongere vriendin uit Parijs. Ik nam niet deel aan het gesprek, maar mijn aanwezigheid zorgde voor vreugde. We begonnen alle drie in een roes te raken, door het verrukkelijke eten en de bedwelmende wijn. Ik wist dat ik voorzichtig moest zijn met de wijn. Victoria Martin leek af en toe wel een doventolk, met allerlei gebaren maakte ze duidelijk dat ik het naar mijn zin moest maken. Of ik een muziekalbum wilde uitzoeken?
Dat deed ik, het werd het album Blonde on blonde van Bob Dylan. Terwijl de triest ogende dame van de lage landen voorbijkwam op de achtergrond sprong Frits, de zwarte kater, weer op mijn schoot. Hij zocht naar mijn stropdas, maar toen hij die niet kon vinden sprong hij weer op de grond en had hij verder geen belangstelling voor mij.

Victoria Martin en ik hadden een geheimzinnig soort contact met elkaar, en dat zorgde bij mij voor verwarring, omdat ik verliefd was op Emma Petronella, mijn toekomstige hospita en niet op Victoria Martin haar inmiddels behoorlijk beschonken vriendin, die steeds uitbundiger werd.
Ik keek vragend naar Emma Petronella, eindelijk begreep ze dat ze me een uitleg was verschuldigd.
“De man van Victoria Martin heeft een kunstgalerie in Parijs. Ze is getrouwd met een Nederlander”, deelde Emma Petronella mij plotseling mee, alsof ze begreep dat ze ook mij een idee moest geven over waar het gesprek al geruime tijd over ging. Victoria Martin was dus een getrouwde vrouw, daar schrok ik van, want ik had het gevoel dat ze al de hele avond met me aan het flirten was. Dat er zoveel gaande was terwijl ik nog nauwelijks iets had gezegd gaf me een vreemd gevoel. Ik voelde me opgelaten, dat werd nog versterkt door de roes van de wijn die steeds veelzeggend aanwezig was.
Misschien was ik hier beter niet geweest, schoot er door mij heen. Misschien was het zelfs beter alsnog naar een andere kamer te gaan zoeken. De aantrekkingskracht van Emma Petronella was te groot, het was niet alleen de schoonheid van haar uiterlijk, maar ook haar intelligentie en het geluid van haar stem. Het was alsof ze een magneet was, ik zou hier nooit zonder kleerscheuren vandaan komen. Ik dacht aan school om mijn zinnen te verzetten, maar er hielp eigenlijk niets, mijn ogen zochten de ogen van Emma Petronella, en de ogen van Emma Petronella zochten mij, alsof ik iets bijzonders voor haar in petto had. Iets waarover zij tot dan toe slechts had kunnen dromen.
Ze keek naar me alsof ze me probeerde te doorgronden, maar ik was niet doorzichtig, ik had geheimen waar je als jongeman trots op kon zijn. Zij wist niets over mijn libido, en die onwetendheid bleef voorlopig wederzijds.

Het kon ook de jongensachtige Victoria Martin niet ontgaan dat de beeldschone Emma Petronella met mij begon te flirten. Het was alsof ze me aan een touwtje had. Ik kon er niets aan doen, ik wilde me dit niet laten ontglippen. Het was goed dat ik hier was, deze avond was voorbestemd, ik nam overmoedig nog een flinke slok wijn. De kaarsen op de tafel begonnen te flikkeren, ik zag achter het hoofd van Emma Petronella een onheilspellende schaduw. Een toneelstuk van schimmen tegen de okergele muur.

Het was Victoria Martin opgevallen dat ik aan het wegzakken was door de roes van de zware rode wijn. Ik was haar even uit het oog verloren door de aantrekkingskracht van de vijfendertigjarige Emma Petronella, die in de bloei van haar leven was en straalde als gastvrouw en toekomstige hospita.
Ik gaf het niet graag toe, maar ik kon het bijna niet meer bevatten. Deze vrouw die zo lief voor me was, begon steeds opzichtiger met mij te flirten in het bijzijn van haar vriendin van wie ik de leeftijd op ongeveer achtentwintig jaar schatte.

In Victoria Martin had ik mij dus vergist, zij was een getrouwde vrouw, ik had haar Franse charme voor flirten aangezien. Het was me te hoog in mijn bol gestegen. Ze probeerde me slechts op mijn gemak te stellen en ging naar de keuken om thee te maken.
Maar Emma Petronella dat was iets anders, waar was die nou mee bezig? Ze bleef maar naar me staren met een sensuele glimlach om haar prachtige vrouwenmond.
Waarom deed ze dat? Had ze een vermoeden over mijn gevoelens en in het geheim misschien dezelfde soort gevoelens voor mij, terwijl ik zestien jaar jonger was?

Ik begon naar het schilderij van Christiaan Buurtveen te staren om niets te laten merken. De sombere kleuren kwamen tot leven, soms liep de schaduw over in het licht of leek er toch licht op de schaduw te vallen. De oude man was een arme man, dat kon ik zien aan zijn kleren en aan zijn ogen die somber keken. Hij leek in de verte wel een beetje op mij bedacht ik me plotseling onzeker. Misschien was dat voor mij de toekomst, eindigen in armoede, als een naamloze passant op een somber schilderij.

Toen Victoria Martin de kamer binnenkwam met een pot geurende thee glipte Frits de zwarte kater de kamer weer binnen. Mijn gepieker hield op, deze onweerstaanbare kater sprong op mijn schoot, en wilde plotseling geknuffeld worden, waar ik spontaan op in ging.
Het heerlijke beest was lief en begon aanlokkelijk te spinnen. Ik streelde en knuffelde, ik fluisterde zachtjes zijn mooie naam.
De dames moesten erg lachen om deze wederzijdse genegenheid. Kater en jongeman, het was als vanzelfsprekend een twee-eenheid. Frits en ik besloten dat we elkaar eeuwig trouw zouden blijven. Het geknuffel hield maar niet op.

Het werd laat, ik werd een beetje helder door de thee. Ik moest zo maar eens weggaan, bedacht ik me. Victoria Martin en Emma Petronella waren weer druk met elkaar aan het praten.
Ik had iets om over te dromen en ik stond op het punt om te zeggen dat ik naar huis moest toen Emma Petronella naar me toeliep en met haar vriendelijke stem iets tegen me zei:
“Bjarne, ik ga je iets heel belangrijks vragen, je hoeft niet te antwoorden als je dat niet wilt.”
Het laatste gedeelde van haar zin klonk geestig. Ik was er klaar voor. Nu zou het gaan komen.

Het belangrijkste moment van mijn leven zou spoedig aanbreken, zo dacht ik, dankzij de poëtische euforie veroorzaakt door diepzinnige drank en ruimhartige spijzen. Emma Petronella kwam met al haar natuurlijke schoonheid naar me toe gelopen en had me iets belangrijks te vragen. Het was wonderbaarlijk dat ik in die twintig secondes zoveel gedachten had, waar ik normaal gesproken niet veel nadacht wanneer er een vrouw naar mij toe liep om me iets te vragen. Het kon niet anders of ze zou me vragen om te blijven slapen, of ze zou vragen of ik met haar en Victoria Martin mee naar Parijs wilde voor een verdiende vakantie, of nee, ze zou vragen of ik vannacht bij haar bleef slapen en mij morgenochtend na een wilde nacht ten huwelijk vragen. Ik was op alles voorbereid, het geluk kon me niet meer ontsnappen. Ik luisterde aandachtig naar haar mooie stem.

“Bjarne, je weet dat ik vaak van huis ben vanwege mijn werk, en ik zie dat je zo goed met Frits de zwarte kater kunt opschieten, zou jij tijdens mijn afwezigheid voor Frits willen zorgen? Ik breng hem meestal naar Christiaan Buurtveen, de kunstschilder, maar daar kan hij nooit goed wennen, omdat hij last heeft van de geur van olieverf en het humeur van de naaktmodellen. Ik weet dat ik je heel wat vraag, maar we kunnen afspreken dat je een fikse korting op de huur krijgt, zodat je geen problemen met jouw gierige ouders krijgt.”

Ik moest het even tot me door laten dringen, maar toen gaf Frits me weer een kopje, en dat gaf voor mij meteen de doorslag.
“Ja, het is een fantastische kater Emma, maar ik moet nu echt naar huis, ik wil dat wel doen, mijn ouders vonden de huurprijs toch al aan de hoge kant dus die zullen wel blij zijn.”
“We praten er nog over Bjarne. Ik zal je er nog over bellen. Ik hoop dat je een fijne avond hebt gehad.”
“Ja, Emma, het was heel bijzonder.” Veel meer wist ik niet te zeggen.

Ze was dus toch niet verliefd op mij, maar ze zocht een verzorger voor de kater Frits wanneer ze op reis ging. Ik was niet echt teleurgesteld. Emma Petronella was een mooie vrouw, maar ze was erg aanwezig en dominant in het gezelschap, het was voor deze avond wel genoeg geweest.

Vijf minuten later zat ik weer op mijn geleende fiets op weg naar de logeerbank in het huis van een goede vriend. Ik viel met kleren aan in slaap op die bank, waar ik mij de ochtend erna een bizarre droom herinnerde.
Toen ik de volgende ochtend, met mijn kleren nog aan, op de bank wakker werd, herinnerde ik mij onmiddellijk dat ik een bizarre droom had gehad. Ik voelde een onvermijdelijke drang deze droom te omschrijven en aan het papier toe te vertrouwen, maar ik kwam niet verder dan de woorden: Victoria en put.

Toen ik deze woorden had opgeschreven besefte ik hoe bizar de droom geweest was en het leek me beter over de droom te zwijgen. Mensen konden vreemd over mij gaan denken wanneer ik ze over de droom zou vertellen. Ik zweeg en liet niet veel kwijt over het diner waar ik te gast was geweest bij mijn toekomstige hospita, en haar vriendin Victoria en de zwarte kater Frits. Wel vertelde ik dat ik heel goed met Frits kon opschieten en dat ik een korting op de huurprijs van de kamer kreeg als ik op de kater zou passen.

Mijn vriend, die het logeren zo langzamerhand ook wel genoeg vond, was enthousiast over deze korting op de huurprijs, omdat hij wist dat mijn ouders niet rijk waren. Hij vroeg nog iets over de kater en ging toen op weg naar zijn werk, mij achterlatend met de herinneringen aan een bizarre droom.

Ik probeerde alsnog iets over de droom op papier te krijgen, maar ik kwam niet verder dan de woorden: Zwarte wolk en Maanwolf.
Tijd had ik niet om er lang over na te blijven denken, er wachtte een proefwerk Scheikunde en dat was niet mijn favoriete vak. Het was me de vorige keer met veel geluk gelukt om een voldoende te halen, maar deze keer was de leerstof aanmerkelijk moeilijker. Als ik een formule niet begreep dacht ik even terug aan Frits, dat leek te helpen. Ik kom me er op blijven concentreren, ik schreef alle formules nog een keer over en las het toen allemaal nog eens over. Na drie uur studeren moest ik weer aan de droom denken, ik werd er onzeker van. Waren er in de roes van de wijn misschien dingen gebeurd die in de droom waren teruggekomen? Er bleef een fascinerende indruk van Victoria Martin in mijn gedachten hangen. Het was me ook overduidelijk dat ik me nog steeds tot mijn toekomstige hospita Emma Petronella voelde aangetrokken, maar haar rol in de bizarre droom was onduidelijk, alsof de droomwereld haar minder dominant had gemaak en gewilliger en sensueler.

Het was onmogelijk om me die zondag nog verder op Scheikunde te concentreren. Ik zocht afleiding om niet te veel aan de droom te denken. Ik begon een vage angst voor de droom te ontwikkelen. Om afleiding te zoeken bladerde ik door de krant van afgelopen zaterdag. Toen ik op de kunstpagina kwam schrok ik van de titel: Inspirerende schilderijen van de eigentijdse Hollandse meester Christiaan Buurtveen stelen de show in Parijs!
Dat was de kunstenaar waar Emma en Victoria het steeds over hadden tijdens het diner van gisterenavond. De maker van het schilderij van de oude man bij de gracht en de man die op Frits de kater paste wanneer Emma Petronella op reis was voor haar werk. Ik begon het artikel te lezen.
“Met deze schilderijenserie van oude mensen zet de kunstenaar een nieuwe stap in zijn carrière, meer nog dan zijn vroegere werk met als thema dode vogels, is de poëzie van zijn sombere schilderstoets bijna aanraakbaar in zijn nieuwste werk.” Ik herinnerde me de sombere kleuren van het schilderij in de eetkamer van het huis van Emma Petronella. Het woord “Vergankelijkheid” kwam telkens terug in het artikel, het was duidelijk dat de recescent onder de indruk was van het werk van deze kunstenaar en diens tentoonstelling in Parijs. Ik vond het jammer dat ik het zo druk had met school, want ik had zin om weer te gaan tekenen, misschien zou het er in de vakantie van komen, als de eerste examens voorbij waren.

Ik scheurde het artikel over Christiaan Buurtveen uit de krant en bewaarde het tussen mijn schoolspullen.

De verhuizing naar het herenhuis van mijn aantrekkelijke hospita verliep rustig. Ik had een bakfiets gehuurd. Het was voldoende om in twee keer rijden mijn spullen te verhuizen naar mijn nieuwe huurkamer in het huis van Emma Petronella. Ik begon te sjouwen, mijn vriend Berend had twee uur tijd om me te helpen.
Emma zei niet veel toen ik met de bakfiets aankwam, ze gaf me instructies voor de verzorging van Frits de kater en wenste me een goede tijd.
Ik schoof mijn bed naar de andere kant van de muur. Ik hing mijn vijf mooiste zelfgemaakte tekeningen, zonder lijst, met een punaise aan de muur en zette de balkondeuren open omdat de zon scheen en het een mooie dag was. Emma kwam haastig afscheid nemen. “Ik ga naar Parijs Bjarne, naar Victoria Martin, ik zie je over vijf dagen.”
Ik ging verder met mijn kleren uitpakken, een nieuwe grijze spijkerbroek, een tweekleurige sweater, een trui, ondergoed, het was allemaal nieuw. Door mijn werk op zaterdag in het tuincentrum had ik het kunnen kopen.

Toen ik naar beneden ging om thee te zetten was Emma Petronella verdwenen. In de woonkamer kwam viel mijn blik weer op de imposante boekenkast. Ik zag dat Emma veel boeken van dezelfde schrijvers had. Een naam die ik veel zag was: Karel Krampkop. Ik had nog nooit van deze schrijver gehoord of er iets van gelezen, maar het was duidelijk dat het een favoriete schrijver van Emma Petronella was. Niet alleen in de boekenkast stonden veel boeken van deze schrijver, het prikbord bij het schrijfbureau hing vol met uitgeknipte krantenartikelen over deze schrijver.

Frits de zwarte kater was erg in zijn nopjes met mijn aanwezigheid. Hij was me niet vergeten. Nog voordat ik tijd vond om iets voor mezelf te gaan koken, kookte ik voor hem de vis, die hij zo graag at.
Ik besloot een pizza te bestellen. Ik was moe van het sjouwen en het was te laat om boodschappen te doen.
Dertig minuten duurde het, en toen stond de pizzakoerier voor de deur. Het was Kees Broodakker, die ik kende van school, hij verdiende wat centjes extra in zijn vrije tijd. We babbelden even oppervlakkig omdat we elkaar herkenden, maar ik was te moe om diep op zijn blijdschap in te gaan. Ik gaf hem een flinke fooi om zijn vrolijke bui niet te bederven, en ik stortte me op de overheerlijke pizza die hij op zijn bromfiets had meegenomen.

Karel Krampkop, ook het prikbord in de eetkamer hing vol met uitgeknipte krantenartikelen over deze schrijver. Ik was te moe om ze te gaan lezen, maar het was me duidelijk dat deze schrijver een belangrijke rol vervulde in het leven van mijn hospita, Emma Petronella.
Ik haalde de cassettetapes met muziek uit een tas en zette een oude tape met de muziek van Neil Young en Bruce Springsteen op, terwijl ik genoot van de avondzon die langzaam in het verderop gelegen park zonk, om de nacht te verwelkomen met dromen. Hier zou ik dus twee jaar blijven wonen, in een kamer met een zonnig balkon en een eigen wastafel.

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Bjarne

Geplaatst op

30-10-2017

Over dit verhaal

Deel 2

Geef uw waardering

Er is 0 keer gestemd.

Social Media

Tags

Gelijkenis Hospita Man Spiegel Vrouw

Reacties op ‘Weg met die stropdas’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

Ik ga akkoord met de voorwaarden (opent in nieuw venster)

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »