Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Emma 2/24 Rugzakje

Ik had een rugzakje vol met herinneringen. Nare herinneringen, mooie herinneringen, overwerkte herinneringen. Ik hield me op de been, maar het was alsof ik werd nagejaagd. Ik wist niet door wat of door wie, het liet me soms wankelen, maar ik bleef doorgaan. Ik wilde weten waarom ik hier op aarde was en wat mij te doen stond tijdens mijn verblijf op deze wereld.

Mijn moeder had een vreemde mystieke achtergrond en verloor zichzelf soms in mysterieuze rituelen, mijn vader was een nuchtere handarbeider die zichzelf niet goed kon uiten.

Ik reed op de geleende fiets weer terug naar de woning van de vriend, Berend, waar ik tijdelijk logeerde en vertelde hem het hele verhaal. Hij geloofde me niet en vroeg of ik sleutelgeld had betaald.
“Nee, ik hoefde geen sleutelgeld te betalen”, zei ik en ik begon op te scheppen over de schoonheid van mijn toekomstige hospita.
“Heb je gevraagd of je de keuken mag gebruiken?” vroeg mijn vriend.
“Ja, ik mag de keuken gebruiken en de badkamer en de wc, het zit allemaal bij de huur inbegrepen!”
“Heb je de keuken gezien?” “Nee, ik heb de keuken niet gezien, maar het is een mooi huis, dus dat zal wel goed zitten”, antwoordde ik, terwijl ik besefte dat het dom was geweest om niet ook even een kijkje in de keuken te nemen.

Die avond kon ik maar moeilijk in slaap vallen. Die enorme boekenkast, de schoonheid van Emma Petronella, de onzekerheid over de keuken, alles bleef in mijn hoofd spoken. Toen ik eindelijk in slaap viel belandde ik al snel in een magnifieke droomwereld.
Ik stond in een gele zwembroek op het balkon van mijn nieuwe kamer, en onder me in de voortuin stond Emma Petronella in haar prachtige rode jurk met gespreide armen mij toe te zingen.
Het was warm en broeierig op de bank waar ik op sliep. Ik verlangde naar een bed. Een eigen bed om in te slapen. Ik sprong van het balkon, ik zweefde uren over alle plekken waar ik had gewoond en belandde toen in mijn gele zwembroek in de armen van Emma Petronella die een aria zong die mij deed denken aan de hoogzang van hoogbegaafde kanarie.


Enkele dagen later in dezelfde week:

De telefoon ging in het oude herenhuis van de vriend in Utrecht waar ik tijdelijk logeerde. Berend was niet thuis. Ik aarzelde om op te nemen, maar ik deed het toch. “Hallo met Bjarne Gosse in het huis van Berend ” mijn stem klonk onzeker omdat ik moe was van een zware dag op school.

“Hallo Bjarne, wat leuk om jouw stem weer te horen, je spreekt met Emma Petronella, jouw toekomstige hospita.” Er viel een korte stilte. Ik wist niet wat ik moest zeggen. Toen hoorde ik haar stem weer.
“Moet je horen Bjarne, ik weet dat je pas volgende week jouw spullen komt brengen en in je kamer komt wonen, maar ik heb deze week een etentje met een vriendin van mij uit Parijs. En ik dacht dat het een leuke gelegenheid zal zijn om het huis alvast een beetje te leren kennen onder gezellige omstandigheden. Misschien vind je het leuk om mee te komen eten.
Ik ben de dagen nadat jij hier je intrek hebt genomen voor een paar dagen weg naar Parijs, dus het zou wel handig zijn als we vast al wat kunnen praten. Bjarne heb je zin om zaterdag te komen eten, je weet het adres, en je bent wat mij betreft meer dan welkom!”


De stem van de mooie vrouw die in de toekomst mijn hospita ging worden klonk uitnodigend en uitdagend. Ik had met een zwetende hand de hoorn van de telefoon vast.
Ik moest het even allemaal tot mij door laten dringen. Ze ratelde net als mijn moeder. Dan wel niet in onvervalst Brabants Amsterdams, meer met een deftige tongval, maar het was toch veel informatie in een vrij korte tijd. Ik was nog na aan het denken over een antwoord toen haar verleidelijke stem weer klonk.
“Ik zal je vast vertellen wat we gaan eten, ik ben gespecialiseerd in de Franse keuken.”
Ik probeerde iets te zeggen, maar ik bemerkte dat de stem van Emma Petronella een dwingende erotische toon begon te krijgen. Voordat ik het wist hing ik twintig minuten aan de telefoon om naar haar specialistische uiteenzettingen van haar favoriete recepten te luisteren. Er was geen speld tussen te krijgen en er was geen hooiberg in de buurt. Het water liep me in de mond bij de gedachte aan al dat toekomstige lekkers. Ik was met mijn neus in de boter gevallen, nog voordat ik een kamer huurde werd ik al verwend met verhalen over de fijnzinnige culinaire hoogstandjes uit de Franse keuken, voor mij persoonlijk klaargemaakt en met sierlijke handen geserveerd door de mooiste vrouw ter wereld: Emma Petronella.

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Bjarne

Geplaatst op

30-10-2017

Over dit verhaal

Deel 2

Geef uw waardering

Er is 1 keer gestemd.

Social Media

Tags

Gelijkenis Hospita Man Spiegel Vrouw

Reacties op ‘Emma 2/24 Rugzakje’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

Ik ga akkoord met de voorwaarden (opent in nieuw venster)

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »