Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Mijn Britse prins

09-09-2017
Wat er op zijn datingprofiel had gestaan wist ik niet meer, maar er moest iets zijn wat mij was opgevallen, want in alle drukte van de dagelijkse dingen, kregen we een tijdje later op Skype een chatgesprek waar vooral van zijn kant al snel de romantische vonken vanaf spatte.
We waren samen nog maar nauwelijks een week oud in ons samenzijn, hij in Londen, ik in Amsterdam, maar het was gemoedelijk en hij vertelde me iedere avond dat ik zoet over ons samen moest dromen.
Hij werkte als verkoper in een drukke groentewinkel en kwam iedere dag moe van zijn werk weer thuis in het appartement waar hij alleen woonde, dan vroeg hij even hoe het met mij ging en noemde hij mij ‘Honey”, al wist ik niet waarom en waardoor dat was gekomen. Ik vond het prettig, het gaf me een zoet gevoel alsof ik in een potje paste en alsof er overal een deksel voor was, wanneer de liefde haar stoffige kanten liet zien, mijn vingers moe door het herhalen van dichtregels die maar niet de juiste vorm kregen in het gevecht met het vertaalprogramma.
We kende elkaar maar nauwelijks, maar het wekte een verlangen bij me op, geen haast, geen tijdelijkheid.
Hij wilde in Amsterdam komen wonen omdat het leven hier goedkoper zou zijn en hij hield net als ik van de wilde natuur en de prozaïsche wildernis der dingen. Dat schuurde met mijn eigenzinnige karakter, maar het maakte me milder en zachter. Alsof mijn ego een mystieke glimlach kreeg, maar niemand wist waarom. In mijn nopjes met mijn eigen hartsgeheim, weer even een zwerm vlinders tussen de hulpverlening en mij, tussen wie het maar niet wilde vlotten.

Hij dacht de hele dag aan mij, wanneer hij komkommers en sla aan de man bracht bij huisvrouwen uit Londen, en hij dacht ook aan mij wanneer hij zich verveelde en vermoeid op zijn bed lag. Hij nam iedere avond een douche, en hij kon zelf behoorlijk goed koken. Hij ging te voet naar zijn werk, hij had vroeger wel een fiets gehad, maar die had hij weer verkocht.

Ik kreeg virtuele hartjes van hem en hij liet steeds merken dat hij mij lief vond.

Naakte schoonheid van het verlangen
16-09-2017
In een gezellige dans der eenzaamheid had ik mijn visuele beelden over pratende bomen proberen te sublimeren in de tekeningen die ik voor het Bjarne Bomen Boek had bestemd, maar het noodlot bleef me tarten, de vriend die de nieuwe galerie had moeten starten werd ziek en leek aan zijn ziekte ten onder te gaan. Ik zette tenslotte een twintigtal tekeningen op mijn Facebook profiel en kreeg daar zoals verwacht weer dezelfde standaard reacties.

De creativiteit in mijn hoofd en wat ik met mijn hart had durven te verlangen, werd wederom ontvangen met de dagelijkse saaiheid van een uitzichtloos bestaan, alleen zonder een vriend of een vrouw met een warme aanhankelijke boezem.

Het zag er naar uit dat de herfst langzaam als een verdoofde prins zijn intrede ging doen in het land dat zo van de zomer had genoten. Ik had als inwoner van een grote stad geen andere keus dan toe te zien hoe bomen zich van bladeren gingen ontdoen, terwijl ik nog altijd zonder liefde was, alleen als een verdwaalde wees die zich de weg naar huis niet meer kon herinneren.

Er waren wel mannen geweest die me de weg wilden wijzen, maar zij kwamen allemaal uit Rusland en dat was te ver weg voor een rustig thuis.
En de Britse prins, dat was geen prins want hij moest iedere dag werken. Hij schreef dat hij de hele dag aan mij dacht, maar we hadden maar sporadisch contact, hij liet me eigenlijk alleen maar weten dat hij de hele dag aan mij dacht.

Prille mystiek van de droomman
17-09-2017

Alhoewel ik meer dan honderd gedichten had geschreven over vriendschap en liefde tussen mensen en tussen vrienden was ik op het gebied van de mystiek der liefde nog een onervaren knul van middelbare leeftijd. Mijn relaties met vrouwen waren altijd ongelijkwaardig geweest, deels het gevolg van een dominante moeder en de erfzondes van mijn toenmalige liefdesvriendinnen.
Mijn relaties met mannen waren zo onbeholpen geweest dat het enige wat ik er aan over had gehouden een vijftigtal verhalen waren, maar geen liefdesvriend of een man die echt genoot.

Nu was het zover dat ik mijn bizarre verleden als oude afgedragen lompen van mij af kon schudden omdat er ergens in het Verenigd koninkrijk een Britse groenteprins over mij droomde. Een hard werkende jongeman die mij telkens weer zijn droomman noemde waar hij de hele dag en vaak ook in de nacht aan dacht. Ik realiseerde me dat ik maar heel weinig wist van de mystiek der liefde. We maakten elkaar liever dan we waren, we passeerden daarmee eigenlijk ook al de werkelijkheid, maar dat maakte het zo diepzinnig en Christelijk omdat hij er steeds God bijhaalde in de uitleg van onze voorbestemde omgang.

Kon ik van een man houden die geloofde dat God had voorbestemd dat wij elkaar zouden ontvangen. Kon ik niet in een man geloven die via mij geloofde dat God hem de bedoeling had gegeven mijn man te worden. Het klonk allemaal zo vertrouwd en toch vervreemdend, maar het was een gevoel dat diep in mij bleef hangen.

Romantiek als energiebron
21-09-2017
Als schrijver van een internetroman over een onzekere man op zoek naar liefde had de donkerblonde Bjarne zich schuldig gemaakt aan enkele ernstige schendingen jegens de waarheid.
Zo waren vampieren geen keurig opgevoede dames die in de geestelijke gezondheidszorg werkten, maar vleermuizen die in Zuid Amerika leefden en allerlei infectieziekten overbrachten.
Zo waren homoseksuelen die in de zomer schaars gekleed op commerciële boten dansten geen op seks beluste imbecielen maar gewone kantoorlopers die eens lekker uit de bocht wilden springen. En de Russen die hem benaderd hadden als zielenvriend dat waren geen voorbedachte hosselaars maar net als Bjarne normale mannen die de romantiek als uitlaatklep hadden gevonden en toen ze in de gaten hadden gekregen dat Bjarne daar in mee ging probeerden ze gewoon wat ze hadden kunnen proberen.

En iedere keer dat Bjarne er in geloofde, had de muze van de romantiek hem energie gegeven.

'Een koning' had de energieke Britse groenteprins Bjarne genoemd, en het had Bjarne in verlegenheid gebracht toen hij moest opbiechten dat hij van een uitkering leefde en niet kon beschikken over een betaalde baan, maar de aanhankelijkheid en de liefde waarmee zijn Britse Skype-vriend hem bejegende had hem energie gegeven zoals hij lange tijd niet meer gevoeld had.

Dit was waar hij op zoek naar was geweest, iemand die van hem hield, iemand die de hele dag aan hem dacht en iemand die trots op hem was, ondanks zijn maatschappelijke achterstand.
Iemand die nieuwsgierig naar hem was en over hem durfde te dromen.

De romantiek als energie was een probaat middel tegen de negatieve weerklank van het ouder worden. Bjarne zat weer strak in zijn vel en zijn nieuwe kleren stonden hem opvallend goed.

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Bjarne

Geplaatst op

26-09-2017

Geef uw waardering

Er is 1 keer gestemd.

Social Media

Tags

Brits Internet Liefde Prins

Reacties op ‘Mijn Britse prins’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

Ik ga akkoord met de voorwaarden (opent in nieuw venster)

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »