Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Het diner

Natuurlijk was ik zenuwachtig toen ik op weg ging naar het diner waarvoor ik was uitgenodigd in het huis van Emma Petronella. Het statige herenhuis waar ik in de nabije toekomst zou gaan wonen in een kamer die ik daar kon huren. Emma Petronella, mijn nieuwe hospita, had me uitgebreid door de telefoon geïnformeerd over haar kunsten in de keuken. Ze was gespecialiseerd in Franse delicatessen, geïnspireerd door haar Franse vriendin Victoria Martin uit Parijs, die maar een klein beetje Nederlands sprak.

Ik had in allerijl geld geleend van een vriend om nieuwe kleren te kopen, want ik wilde een goede indruk op de twee dames maken. Ik stelde mij zo voor dat Victoria Martin van dezelfde schoonheid genoot als Emma Petronella, maar ik wist eigenlijk niets over Franse vrouwen. Ik sprak zelf maar een klein beetje Frans. “Je suis Bjarne” dat kon ik wel zeggen, of vragen hoe laat het was, dat ging ook nog wel. Ik twijfelde over een stropdas, misschien zouden ze dat te formeel vinden, maar mijn vriend met de baard stond erop dat ik een stropdas omdeed, want hij had er een gewonnen bij een schaakwedstrijd, en het zou mij geluk en voorspoed brengen volgens hem. Ik dacht dat het misschien onhandig zou zijn met eten, de stropdas zou in de soep kunnen gaan hangen en zodoende voor verwarring zorgen.

Ik piekerde te veel. Ik poederde mijn billen, ik leende een lekker geurtje van de buurman, ik pompte mijn fietsbanden goed op. Ik sprong op mijn fiets op weg naar Emma Petronella en Victoria Martin om samen met hen te dineren in het herenhuis.
Emma Petronella deed de deur open, ik was blij haar weer te zien. Ze straalde nog mooier dan tijdens onze eerdere ontmoeting toen ik het huurcontract had getekend. Toen schrok ik, achter haar stond een vrouw, die er heel anders uitzag dan ik mij had voorgesteld. Het was een jongensachtige vrouw met kort opstekend punk haar en felle gekleurde make-up rond haar ogen. Haar strakke lichaam was gestoken in een zwartleren outfit, waarbij haar extreem korte rokje mij nog het meest opviel, omdat ze mooie benen had. Dat moest dus Victoria Martin zijn!

Victoria knikte geheimzinnig naar mij, ze zei niets, ik vroeg me af of ze misschien verlegen was net zoals ik, misschien hadden we iets gemeen met elkaar. Emma Petronella praatte ronduit, in het Nederlands tegen mij, dan weer in het Frans tegen Victoria. De heerlijke geur van het door haar klaargemaakte diner was in de eetkamer bezig onze zintuigen te beproeven.
De tafel stond gedekt, met zilveren bestek en kristallen glazen voor de wijn, in het midden stond een kandelaar met kaarsen. Ik moest tegenover Victoria Martin gaan zitten, mijn stropdas begon al behoorlijk te wiebelen onder mijn gladgeschoren kin.
Emma Petronella kwam de kamer binnengetreden in haar bekende rode jurk, ik zag dat er iets zwarts en harig rond haar benen wandelde. Het was de eerste keer dat ik Frits de trotse zwarte kater zag.

Het was de eerste keer dat ik Frits de prachtige zwarte kater zag. Ik was meteen verkocht bij de aanblik van dit intelligente harige monster. Emma Petronella, mijn nieuwe hospita, zag het enthousiasme in mijn ogen en zette het zwarte monster met een lachend gezicht bij mij op schoot. Frits de kater had kennelijk nog nooit een stropdas gezien, want al zijn aandacht ging uit naar mijn stropdas.

Terwijl de zwarte kater Frits alle aandacht van zijn blauwe ogen naar mijn, bij een schaakwedstrijd door een vriend gewonnen, stropdas liet gaan probeerde ik me te oriënteren aan de rijkelijk gedekte eettafel in de ruime eetkamer van mijn toekomstige hospita Emma Petronella. De twee vrouwen waren druk met elkaar aan het praten in het Frans, af en toe dacht ik iets te verstaan, maar ik begreep dat het gesprek niet voor mij was bedoeld dus ik volgde het maar half.
De warme kat op mijn schoot gaf me een veilig gevoel, ik was de schaamte over mijn onnozele verliefdheid op Emma Petronella enigszins vergeten door alle indrukken om mij heen.
Het kwam me goed uit dat ik geen Frans sprak, zo had ik langer de tijd om te acclimatiseren in het statige herenhuis waar ik nog maar een keer eerder was geweest.

Emma Petronella vroeg niet of ik van rode wijn hield, ze schonk het glas dat voor me stond zonder iets te zeggen vol en bleef vrolijk doorpraten met de Franse Victoria Martin wier uiterlijk mij nog steeds verbaasde.
Ze had zo voor een man door kunnen gaan, als ik niet wist dat ze een vrouw was had ik ook kunnen denken dat het een man was. Maar ze droeg een zwart rokje en ze had een vrouwelijke stem. Ze leken elkaar goed te kennen. Emma Petronella sprak vloeiend Frans, misschien zelfs sneller dan ze in het Nederlands sprak. Ze was een ware spraakwaterval. Ik liet het als een muzikaal praatgedicht, zonder begin of einde, over me heen komen terwijl ik Frits zorgvuldig aaide onder zijn harige kin.

Wijn, rode wijn, ik had het eerder gedronken, maar nooit van deze kwaliteit. Deze fles kwam niet uit de supermarkt, zoveel ving ik wel op uit de woorden van Victoria Martin die mij met lichaamstaal aanmoedigde nog een slok te nemen. Misschien probeerde ze even aan de aandacht van Emma Petronella te ontsnappen. Ze hief haar glas boven de tafel en maakte een proostende beweging naar mij. Toen nam ze een slok, en maakte ze een tuitmondje terwijl ze haar linkerhand goedkeurend langs haar linkerwang bewoog. “Lekker, lekker” probeerde ze te vertellen. “Lekker, lekker” drong het tot mij door. En ik liet nogmaals mijn genegenheid voor Frits merken.
Ik liet nogmaals mijn genegenheid voor Frits de prachtige zwarte kater merken.
Ik nam een flinke slok van de wijn en ik merkte dat het heel zware wijn was. Het bedwelmde me nog voor het diner was begonnen met de beroemde vissoep waar ook garnalen in dreven. Het zag er bijzonder uit, maar ik had geleerd dat je geen rode wijn bij vissoep moest drinken, maar witte wijn omdat dat beter combineerde. Ik besloot er maar niets over te zeggen, ik hield met mijn linkerhand mijn stropdas tegen zodat die niet in de soep ging hangen. Frits was inmiddels van mijn schoot gesprongen en door Emma Petronella naar een andere kamer gedirigeerd. Er viel een merkwaardige lange stilte toen we alle drie van de soep genoten. Dit was de allerlekkerste soep die ik ooit had gegeten. Ik kreeg het warm van binnen. Er was een nieuwe episode in mijn leven aangebroken.
Een periode van genieten.

Het was aan alles te merken, aan de sfeer in de kamer, aan de smaak van de soep, aan de diepere bedoeling van de excellente rode wijn, aan gemoedelijke zigeunermuziek die op de achtergrond klonk, aan het voortdurende glimlachen van Emma Petronella en haar Franse vriendin Victoria Martin, het kon niet anders dan dat dit een gedenkwaardige avond zou worden.
Ik had zelf nog niet veel gezegd omdat ik de Franse taal niet eigen was, maar dat stoorde niemand, de vrouwen waren duidelijk in hun schik met mijn aanwezigheid. Ze waren uitbundig en toonden in alle toonaarden hun eigenwijze schoonheid.

Plotseling wees Victoria Martin naar een donker schilderij aan de muur. Het kunstwerk was me niet eerder opgevallen. Er klonk een naam, Christiaan Buurtveen, waarschijnlijk de naam van de kunstenaar. Victoria Martin en Emma Petronella raakten opnieuw in een gesprek verwikkeld. Het leek over het donkere schilderij te gaan, voor zover ik er iets van kon verstaan. Ze zeiden iets over de kleuren. Het waren sombere kleuren op een somber schilderij. Een oude man achter een fiets met een smalle gracht op de achtergrond, alles opgebouwd in een vlekkenpatroon. Ik wist niet zo veel over beeldende kunst. Ik tekende zelf, ik had wel eens in kunstboeken gebladerd, maar ik keek wel uit om me met het gesprek te bemoeien.
Er viel weer een lange stilte, terwijl we begonnen aan de kreeftschotel. Ik had het nooit eerder gegeten. Ik sprak met de expressie van mijn gezicht, het was niet nodig iets te zeggen. Mijn stropdas begon me steeds meer in de weg te zitten. Het was Emma Petronella al opgevallen.

Ze stond op, liep naar mij toe en zei: “Toe Bjarne, die stropdas is echt niet meer nodig, je bent knap genoeg zonder stropdas, laat mij je even helpen.” Ik was overdonderd, voor dat ik het wist stond ze met haar mooie lichaam achter me en haalde ze de knoop uit mijn stropdas. De warme gloed waar ik me al eerder gewaar van geworden was, werd veel intenser, mijn hart klopte in mijn keel.
De vrouw waarop ik mijn prille liefde had geprojecteerd raakte me aan met haar ranke handen.
Ik wist niet waar ik moest kijken, mijn ogen zagen het ondeugende gezicht van Victoria Martin met haar jongensachtige uiterlijk. Er was iets gebeurd wat ik niet aan had zien komen, Emma Petronella had onbevangen haar genegenheid jegens mij laten merken. Had ze misschien iets van mijn projectie voelen aankomen of was zij werkelijk zo nonchalant in haar gevoelens jegens haar nieuwe huurder, die de kosten van de kamer nauwelijks kon betalen, met zijn baantje in het tuincentrum op zaterdag, wanneer hij vrij had van de Middelbare tuinbouwschool waarop hij studeerde.

Ik vroeg me af waar Frits de zwarte kater was en nam een hap van de geserveerde kreeft die zeer verfijnd smaakte. Een smaak die deed denken aan de zee van een oneindig verlangen.
Het was een rare situatie waar ik in terecht gekomen was. Emma Petronella had haar genegenheid jegens mij onbevangen laten merken en bleef mijn wijnglas vullen met de voortreffelijke rode wijn.
Ik was gefascineerd geraakt door het punk uiterlijk van Victoria, haar jongere vriendin uit Parijs. Ik nam niet deel aan het gesprek, maar mijn aanwezigheid zorgde voor vreugde. We begonnen alle drie in een roes te raken, door het verrukkelijke eten en de bedwelmende wijn. Ik wist dat ik voorzichtig moest zijn met de wijn. Victoria Martin leek af en toe wel een doventolk, met allerlei gebaren maakte ze duidelijk dat ik het naar mijn zin moest maken. Of ik een muziekalbum wilde uitzoeken?
Dat deed ik, het werd het album Blonde on blonde van Bob Dylan. Terwijl de triest ogende dame van de lage landen voorbijkwam op de achtergrond sprong Frits, de zwarte kater, weer op mijn schoot. Hij zocht naar mijn stropdas, maar toen hij die niet kon vinden sprong hij weer op de grond en had hij verder geen belangstelling voor mij.

Victoria Martin en ik hadden een geheimzinnig soort contact met elkaar, en dat zorgde bij mij voor verwarring, omdat ik verliefd was op Emma Petronella, mijn toekomstige hospita en niet op Victoria Martin haar inmiddels behoorlijk beschonken vriendin, die steeds uitbundiger werd.
Ik keek vragend naar Emma Petronella, eindelijk begreep ze dat ze me een uitleg was verschuldigd.
“De man van Victoria Martin heeft een kunstgalerie in Parijs. Ze is getrouwd met een Nederlander”, deelde Emma Petronella mij plotseling mee, alsof ze begreep dat ze ook mij een idee moest geven over waar het gesprek al geruime tijd over ging. Victoria Martin was dus een getrouwde vrouw, daar schrok ik van, want ik had het gevoel dat ze al de hele avond met me aan het flirten was. Dat er zoveel gaande was terwijl ik nog nauwelijks iets had gezegd gaf me een vreemd gevoel. Ik voelde me opgelaten, dat werd nog versterkt door de roes van de wijn die steeds veelzeggend aanwezig was.
Misschien was ik hier beter niet geweest, schoot er door mij heen. Misschien was het zelfs beter alsnog naar een andere kamer te gaan zoeken. De aantrekkingskracht van Emma Petronella was te groot, het was niet alleen de schoonheid van haar uiterlijk, maar ook haar intelligentie en het geluid van haar stem. Het was alsof ze een magneet was, ik zou hier nooit zonder kleerscheuren vandaan komen. Ik dacht aan school om mijn zinnen te verzetten, maar er hielp eigenlijk niets, mijn ogen zochten de ogen van Emma Petronella, en de ogen van Emma Petronella zochten mij, alsof ik iets bijzonders voor haar in petto had. Iets waarover zij tot dan toe slechts had kunnen dromen.
Ze keek naar me alsof ze me probeerde te doorgronden, maar ik was niet doorzichtig, ik had geheimen waar je als jongeman trots op kon zijn. Zij wist niets over mijn libido, en die onwetendheid bleef voorlopig wederzijds.

Het kon ook de jongensachtige Victoria Martin niet ontgaan dat de beeldschone Emma Petronella met mij begon te flirten. Het was alsof ze me aan een touwtje had. Ik kon er niets aan doen, ik wilde me dit niet laten ontglippen. Het was goed dat ik hier was, deze avond was voorbestemd, ik nam overmoedig nog een flinke slok wijn. De kaarsen op de tafel begonnen te flikkeren, ik zag achter het hoofd van Emma Petronella een onheilspellende schaduw. Een toneelstuk van schimmen tegen de okergele muur.

Het was Victoria Martin opgevallen dat ik aan het wegzakken was door de roes van de zware rode wijn. Ik was haar even uit het oog verloren door de aantrekkingskracht van de vijfendertigjarige Emma Petronella, die in de bloei van haar leven was en straalde als gastvrouw en toekomstige hospita.
Ik gaf het niet graag toe, maar ik kon het bijna niet meer bevatten. Deze vrouw die zo lief voor me was, begon steeds opzichtiger met mij te flirten in het bijzijn van haar vriendin van wie ik de leeftijd op ongeveer achtentwintig jaar schatte.

In Victoria Martin had ik mij dus vergist, zij was een getrouwde vrouw, ik had haar Franse charme voor flirten aangezien. Het was me te hoog in mijn bol gestegen. Ze probeerde me slechts op mijn gemak te stellen en ging naar de keuken om thee te maken.
Maar Emma Petronella dat was iets anders, waar was die nou mee bezig? Ze bleef maar naar me staren met een sensuele glimlach om haar prachtige vrouwenmond.
Waarom deed ze dat? Had ze een vermoeden over mijn gevoelens en in het geheim misschien dezelfde soort gevoelens voor mij, terwijl ik zestien jaar jonger was?

Ik begon naar het schilderij van Christiaan Buurtveen te staren om niets te laten merken. De sombere kleuren kwamen tot leven, soms liep de schaduw over in het licht of leek er toch licht op de schaduw te vallen. De oude man was een arme man, dat kon ik zien aan zijn kleren en aan zijn ogen die somber keken. Hij leek in de verte wel een beetje op mij bedacht ik me plotseling onzeker. Misschien was dat voor mij de toekomst, eindigen in armoede, als een naamloze passant op een somber schilderij.

Toen Victoria Martin de kamer binnenkwam met een pot geurende thee glipte Frits de zwarte kater de kamer weer binnen. Mijn gepieker hield op, deze onweerstaanbare kater sprong op mijn schoot, en wilde plotseling geknuffeld worden, waar ik spontaan op in ging.
Het heerlijke beest was lief en begon aanlokkelijk te spinnen. Ik streelde en knuffelde, ik fluisterde zachtjes zijn mooie naam.
De dames moesten erg lachen om deze wederzijdse genegenheid. Kater en jongeman, het was als vanzelfsprekend een twee-eenheid. Frits en ik besloten dat we elkaar eeuwig trouw zouden blijven. Het geknuffel hield maar niet op.

Het werd laat, ik werd een beetje helder door de thee. Ik moest zo maar eens weggaan, bedacht ik me. Victoria Martin en Emma Petronella waren weer druk met elkaar aan het praten.
Ik had iets om over te dromen en ik stond op het punt om te zeggen dat ik naar huis moest toen Emma Petronella naar me toeliep en met haar vriendelijke stem iets tegen me zei:
“Bjarne, ik ga je iets heel belangrijks vragen, je hoeft niet te antwoorden als je dat niet wilt.”
Het laatste gedeelde van haar zin klonk geestig. Ik was er klaar voor. Nu zou het gaan komen.

Het belangrijkste moment van mijn leven zou spoedig aanbreken, zo dacht ik, dankzij de poëtische euforie veroorzaakt door diepzinnige drank en ruimhartige spijzen. Emma Petronella kwam met al haar natuurlijke schoonheid naar me toe gelopen en had me iets belangrijks te vragen. Het was wonderbaarlijk dat ik in die twintig secondes zoveel gedachten had, waar ik normaal gesproken niet veel nadacht wanneer er een vrouw naar mij toe liep om me iets te vragen. Het kon niet anders of ze zou me vragen om te blijven slapen, of ze zou vragen of ik met haar en Victoria Martin mee naar Parijs wilde voor een verdiende vakantie, of nee, ze zou vragen of ik vannacht bij haar bleef slapen en mij morgenochtend na een wilde nacht ten huwelijk vragen. Ik was op alles voorbereid, het geluk kon me niet meer ontsnappen. Ik luisterde aandachtig naar haar mooie stem.

“Bjarne, je weet dat ik vaak van huis ben vanwege mijn werk, en ik zie dat je zo goed met Frits de zwarte kater kunt opschieten, zou jij tijdens mijn afwezigheid voor Frits willen zorgen? Ik breng hem meestal naar Christiaan Buurtveen, de kunstschilder, maar daar kan hij nooit goed wennen, omdat hij last heeft van de geur van olieverf en het humeur van de naaktmodellen. Ik weet dat ik je heel wat vraag, maar we kunnen afspreken dat je een fikse korting op de huur krijgt, zodat je geen problemen met jouw gierige ouders krijgt.”

Ik moest het even tot me door laten dringen, maar toen gaf Frits me weer een kopje, en dat gaf voor mij meteen de doorslag.
“Ja, het is een fantastische kater Emma, maar ik moet nu echt naar huis, ik wil dat wel doen, mijn ouders vonden de huurprijs toch al aan de hoge kant dus die zullen wel blij zijn.”
“We praten er nog over Bjarne. Ik zal je er nog over bellen. Ik hoop dat je een fijne avond hebt gehad.”
“Ja, Emma, het was heel bijzonder.” Veel meer wist ik niet te zeggen.

Ze was dus toch niet verliefd op mij, maar ze zocht een verzorger voor de kater Frits wanneer ze op reis ging. Ik was niet echt teleurgesteld. Emma Petronella was een mooie vrouw, maar ze was erg aanwezig en dominant in het gezelschap, het was voor deze avond wel genoeg geweest.

Vijf minuten later zat ik weer op mijn geleende fiets op weg naar de logeerbank in het huis van een goede vriend. Ik viel met kleren aan in slaap op die bank, waar ik mij de ochtend erna een bizarre droom herinnerde.





Utrecht, vorige eeuw.

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Bjarne

Geplaatst op

14-07-2017

Foto's

Geef uw waardering

Er is 0 keer gestemd.

Social Media

Tags

Diner Hospita Kater Wijn

Reacties op ‘Het diner ’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

Ik ga akkoord met de voorwaarden (opent in nieuw venster)

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »