Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Het schilderij dat huilde

Het was een herfstdag in de vorige eeuw, ik had een vreemde maar onstuimige relatie met mijn zestien jaar oudere hospita en een goed contact met haar beste vriend de schilder Christiaan,
“De ironie wil dat mensen die het ergste te keer gaan tegen onrechtvaardigheid in de wereld vaak zelf erg onrechtvaardig tegen andere mensen zijn.”
Er schoot me plotseling een zin uit een gesprek met Christiaan de kunstenaar met een gebroken rug te binnen.
Ik stond met de met mij bevriende Peter Halm in een galerie naar een schilderij te staren, de verf was gaan druipen.
Het was een klungelige imitatie van een schilderij van de kunstenaar met de gebroken rug die in een ziekenhuis in Utrecht lag en zich voor moest bereiden op een interview over zijn eigen tentoonstelling die binnenkort geopend zou worden door koningin Beatrix.
Peter Halm had me al uitgelegd dat het niet ongewoon was in de kunstenaarswereld om elkaar te imiteren, mensen laten zich door elkaar inspireren had hij gezegd.
Ik vond het maar niets, de kunstenaar had niet het vakmanschap van de onfortuinlijke Christiaan, de verfbehandeling was slecht, het doek was niet goed droog geworden, de verf begon te schuiven.
“Een schilderij hoort te leven” probeerde de galeriehouder te vergoelijken, maar voor mij stond het vast. Dit was een schilderij dat huilde. Een schilderij dat huilde omdat de verf droop, een schilderij dat huilde omdat het een imitatie was, een schilderij dat huilde omdat Christiaan de kunstenaar en beste vriend van mijn verrukkelijke hospita Emma Petronella in het ziekenhuis lag met een gebroken rug na een val met een bromfiets van een berghelling op een Grieks eiland.

Een schilderij dat huilde omdat alles in het leven me tegen zat. Mijn halfzus had me te schande gemaakt in de familie omdat ik met een zestien jaar oudere vrouw ging. Mijn jongste broer had schizofrenie gekregen en werd opgepakt voor diverse geweldsdelicten. Mijn moeder had een zelfmoordpoging gedaan en werd behandeld voor haar kwalen.
Een schilderij dat huilde om het leven en het bracht me de hoop dat er nog meer was in het leven dan de oersaaie technieklessen op de tuinbouwschool waar ik mijn studie probeerde te voltooien.

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Bjarne

Geplaatst op

13-07-2017

Geef uw waardering

Er is 1 keer gestemd.

Social Media

Tags

Imitatie Schilderij Tranen Verf

Reacties op ‘Het schilderij dat huilde’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

Ik ga akkoord met de voorwaarden (opent in nieuw venster)

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »