Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

Niet niks

Op die bijzondere dag, de junimaand van 2017 was nog niet zo lang begonnen, terwijl Ella Fiona mij vertelde dat ze niet zo goed tegen het zanggeluid van Fleetwood Mac zangeres Stevie Nicks kon, kreeg ik een boek van Renate Dorrestein in handen. Ik vond het juist leuk dat ze een beetje zeurde terwijl ze zong, ze was waarschijnlijk begonnen met zingen omdat ze niet tegen eenzaamheid kon.
Ik vond het mooi, die tragiek en dat zwemende, maar ik had geen zin om Ella Fiona tegen te spreken, want zij was altijd baasje boven baasje, dus ik was blij met dat boek.

Ze had het uit zo’n kastje bij de rivier gehaald, daar mochten mensen gratis boeken uithalen, de schrijfster zelf, Renate Dorrestein woonde daar ook in die buurt, volgens Ella Fiona, maar ik wist niet of dat waar was. De titel van het boek was “Buitenstaanders“ en Ella Fiona verzekerde mij dat ik het maar eens moest gaan lezen.

“Een jong gezin is op weg naar een vakantiebestemming. Door autopech stranden ze bij een verlaten huis aan het water. Afgesneden van de werkelijkheid woont daar een wonderlijk gezelschap, een oude dame met haar zoon, de identieke zusjes Ebbe en Biba, een zwakbegaafd kind en een klusjesman.
In Buitenstanders speelt Renate Dorrestein een ingenieus spel met de vraag wie van dit gezelschap normaal is en wie gek.” Was er op de achterkant van de kaft van het boek te lezen.

Interessant was dat op de voorkant van de kaft Buitenstaanders stond en op de achterkant Buitenstanders. Was dit een bewuste taalfout? Of betrof het een afgekeurde druk die op deze manier in de maatschappij belandde? Ella Fiona was onrustig de laatste tijd, ze zette zich telkens tegen me af, als ik met iets kwam was het niks, en als zij met iets kwam moest ik onmiddellijk een boek gaan lezen.

Vooral die oefensessies voor het album “Rumours“ vond ik mooi, het was een van de bekendste popalbums aller tijden, en de beide zangeressen van Fleetwood Mac kwamen met gevoelige treffende songs over de relatie tussen man en vrouw.

Terwijl ik naar de muziek luisterde en mijn verhaal schreef dacht ik na over het leven:

Wat was wijsheid in dit leven, nu er zoveel aan het veranderen was in de maatschappij?
Het beste was om kapitein op eigen schip te blijven, je was zelf verantwoordelijk, ook al had je te maken met tegenslagen en was je soms het overzicht kwijt omdat de emoties het nadenken overtroefden.
Hulp vragen betekende niet dat er een pasklare oplossing werd aangedragen. Iedereen had het liefst dat je alles zelf deed. Maar je kon er wel over praten wat nu de beste hulp was die er geboden kon worden, dan duurde het wat langer dan wanneer je het zelf deed, maar had je er tenminste over kunnen praten, met mensen die wisten dat problemen lastig waren, in het bijzonder voor iemand met een psychische handicap.

Uiteindelijk waren ze niet geïnteresseerd in jouw status, mensen waren allemaal gelijk of ze nu rijk waren of arm, dat maakte voor de hulpvraag zelf niet zo heel veel uit.
In het ergste geval vroeg je gewoon of ze een zweepje wilden aanschaffen, zodat ze je weer aan het werk kregen en je niet langer klaagde over onrecht in de drukke tijd der dingen.

Had je eindelijk alle wijsheid op een rijtje, dan at je bij voorkeur een ijsje of dronk je een glas koele wijn. “De zon schijnt voor ons allemaal”, zei mijn oud moeder Grootje altijd als ze weer eens een bankstel naar het schroot bracht. Ik dacht dat ze gelijk had, die pet stond ons allemaal.

Inderdaad, ik had de wijsheid niet in pacht, en waarschijnlijk was een zweepje niet zo een goed idee, ik was immers een gewoon mens en geen slaaf van de maatschappij. Maar ik moest mezelf wel een schop onder mijn kont geven, want nu ik wist dat ik een passend homoseksueel maatje zou krijgen om leuke informele dingen buiten de deur mee te ondernemen wilde ik ook niet al mijn zorgen met mij mee blijven dragen en dat het plezier met deze vrijwilliger laten overschaduwen.

Ik had weer iets om naar toe te leven en dat gaf me de energie om eens flink de boel uit te zooien, ik wilde niet alle rotzooi twee keer verhuizen in verband met de op het programma staande renovatie van het pand waarin ik woonde. Drie extra vuilniszakken met zooi gingen er weg, en tot in de avond was ik bezig met de vierde zak.

De vierde zak dat was de moeilijkste zak, ik moest steeds meer nadenken, en nadenken moest je niet doen wanneer je rotzooi wilde weggooien. De vierde zak moest maar eens wat langer wachten totdat die vol was, want er zouden nog zakken genoeg komen totdat ik tevreden kon zijn met mijn eigen initiatief om de verhuizing overzichtelijker te maken.




03-06-2017

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Bjarne

Geplaatst op

11-07-2017

Over dit verhaal

03-06-2017

Foto's

Geef uw waardering

Er is 2 keer gestemd.

Social Media

Tags

Fleetwoodmac Juni Muziek Niks

Reacties op ‘Niet niks’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

Ik ga akkoord met de voorwaarden (opent in nieuw venster)

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »