Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

De vrouw in het rood: Deel 47

47.

De zoektocht was vergeefs geweest. Waar ze ook zochten de derde tape bleef spoorloos. Ze hadden zelf stopcontacten open gedraaid en een van de handlangers had de matras van hun bed opengesneden. De grijns op het gezicht van de leider van binnengevallen mannen was verdwenen. Hij keek met vlammende ogen naar Jean-Pierre en Katarina. Een moment leek het alsof hij zijn zelfbeheersing zou verliezen, maar hij kneep even zijn ogen en de koele lach verscheen weer op zijn mond.

‘Jullie denken slim te zijn, maar ik waarschuw jullie, speel geen spelletjes met mij. Je kan enkel maar verliezen. Waar is de derde tape?’

Beide slachtoffers trokken hun schouders op en wachtten met vertwijfeling op de reactie van de gangster. Die liet niet lang op zich wachten. Hij sloeg met zijn gehandschoende hand heel hard in het gezicht van Jean-Pierre.

Jean-Pierre had weliswaar zoiets verwacht van deze gewelddadige mannen, maar hij was verrast van de kracht van de slag. Hij schudde zijn hoofd om de sterretjes die hij zag, weg te krijgen. Katarina’s ogen waren wijd open getrokken in paniek. Achter de doek die haar mond knevelde, hoorde Jean-Pierre gedempte geluiden. Hij veronderstelde dat ze gilde of riep dat ze moesten ophouden, maar zeker wist hij het niet.

‘Ik ga jullie mond nu vrijmaken,’ sprak de man, ‘je hebt mijn wapen gezien met de geluiddemper, dus veel geluid zal men niet horen als jullie trachten om hulp te roepen. Een kogel is verschrikkelijk snel, moet je weten. Tussen de 800 à 1000 meter per seconde heb ik eens gelezen. Hoe lang denk je dat je kan gillen, vooraleer hij jullie hoofd bereikt? Dus als jullie het nog willen navertellen, raad ik aan om héél voorzichtig te zijn en niet al te luid te spreken. Capisce!’

Het laatste woord werd heel scherp uitgesproken. De Italiaanse tongval die de gangster gebruikte, was een duidelijke hint naar de maffia, waar hij zonder twijfel deel van uit maakte. Ondertussen had een van zijn mannetjes de mond van Jean-Pierre en Katarina vrijgemaakt.

Katarina zag dat er een straaltje bloed uit de mondhoek van Jean-Pierre liep. Ze reageerde direct.

‘Waarom is dit geweld noodzakelijk. Wij hebben de drie tapes weggestopt, alle drie op een verschillende plaats. Toen we ze verborgen, waren ze er nog alle drie. Ik zweer het op het hoofd van mijn moeder. Ik zou dit nooit riskeren. Zeker niet met het leven van mijn moeder op het spel. Er zat er een onder de matras, een in de valse plafond in de badkamer en een in het kamerkluisje.’

De man met de handschoenen twijfelde. Het was duidelijk zichtbaar op de blik in zijn gezicht. Ze hadden de drie plaatsen onderzocht. Hij wist niet echt wat hij van de situatie moest denken. Misschien vertelde ze de waarheid, maar aan de andere kant wist hij dat mensen soms rare sprongen maakten wanneer ze in nood verkeerden. Hij had genoeg ervaring in het martelen van mensen om te weten, dat iedereen zijn grens had. Sommige mannen, heftige kerels, begonnen al direct alles te vertellen van het moment dat ze een mes zagen. Maar andere, op het eerste gezicht bange wezels, probeerden er nog een paar leugens uit te wringen, tegen beter weten in, zelfs wanneer ze verwond werden. Er waren geen echte regels in dit spel.

Hij fluisterde zijn kompanen iets in het oor en zij deden de doek weer voor Jean-Pierre’s mond en de tweede man ging achter Katarina staan. ‘Laatste kans, mijn beste Katarina. Waar is de derde tape?’

Katarina had met ontzetting gezien dat ze Jean-Pierre weer knevelden. ‘Ik weet het niet,’ smeekte ze met tranen in de ogen, ‘alstublieft, geloof me dan toch. Misschien heeft iemand van het kamerpersoneel hem weggenomen, ik weet het echt niet.’

Het gebeurde allemaal in een paar ogenblikken. De man griste zijn pistool van het tafeltje en schoot naar Jean-Pierre. De man die achter Katarina stond, trok terzelfdertijd de knevel weer voor de mond van Katarina, vooraleer ze zelf kon schreeuwen.

Jean-Pierre had zich in een reflex opzij uit de stoel laten vallen en hij lag nu op de grond, in foetushouding en muisstil. Het enige dat te horen was in de kamer was de gedempte geluiden van Katarina die nu volledig in paniek was en weende om haar vriend.


© Rudi J.P. Lejaeghere
26/03/2015

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Rudi J.P. Lejaeghere

Geplaatst op

18-06-2015

Foto's

Geef uw waardering

Er is 0 keer gestemd.

Social Media

Tags

Liefde Lust Romantiek Sensueel

Reacties op ‘De vrouw in het rood: Deel 47’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

Ik ga akkoord met de voorwaarden (opent in nieuw venster)

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »