Korte verhalen

Zet ook uw verhalen op 1001KorteVerhalen.nl

Heeft u nog geen account? Meld u gratis aan!

Print dit gedicht

De vrouw in het rood: Deel 18

18.

Katarina was bleek weggetrokken. Haar rode lippenstift contrasteerde nog feller dan anders met haar witte huid. ‘Maman zei dat je op vakantie in Ibiza was verdronken…ik begrijp het niet.’

De man waar Katarina tegen sprak, keek even naar Jean-Pierre vooraleer hij antwoordde

‘Ik ben nog altijd springlevend, Kaatje. Hoop dat je niet teleurgesteld bent. Maar later daarover meer. Nu moeten we ons spoeden. De Generaal heeft logies geboekt bij ‘Le Tapis Rouge’. Weet je nog, Katarina. Onze eerste uitstap samen.’

Jean-Pierre wist niet wat er gebeurde. Blijkbaar kende Katarina deze man en het was zeker ook wederkerig. Was Jacques ook in dienst geweest op Château Dauphin? En waarom dacht Katarina dat hij gestorven was? Had de barones geweten dat deze blonde slanke kerel nog leefde? Het was blijkbaar de gewoonte dat er veel mysteries rond ‘Kaatje’ en de barones hingen.

Ze stapten beiden in de wagen en Jacques vertrok bestemming ‘Le Tapis Rouge’. Er werd niet veel gesproken. Katarina was in gedachten verzonken en probeerde af en toe stiekem vanaf de passagierszijde naar Jacques te kijken. Toch had Jean-Pierre het in de gaten vanaf de achterbank. Hij probeerde te zien waar ze naartoe gingen, maar het waren allemaal binnenwegen en slecht of helemaal niet verlicht.

Na een uurtje rijden, draaide Jacques rechtsaf op een verharde weg. Die voerde hem naar een landhuisje dat enkel verlicht was door een lantaarn boven de enige deur aan de voorkant. Het was een rustieke woning die vroeger waarschijnlijk een boerderij was geweest maar die men verbouwd had.

In sierlijke letters was op een bordje naast de deur ‘Le Tapis Rouge’ geschreven. Jacques klopte aan en een klein venstertje in de deur op manshoogte schoof open. Jean-Pierre hoorde niet wat de man zei, maar als er een wachtwoord was, dan had Jacques hem het correcte opgegeven.

De deur werd voorzichtig geopend en een oudere vrouw die nogal overdadig opgetut was, liet hen binnen. De deur sloeg toe achter Katarina en Jean-Pierre. Een geluid dat hen allebei deed schrikken in de halfduister van de gang die blijkbaar naar een lounge leidde. Dit was hier een andere wereld dan op het kasteel.

Een grote divan in U-vorm, waar allerlei soorten kussentjes door elkaar lagen, nam een groot deel van de ruimte in. Daarvoor was een bar met een aantal krukjes voor. Achter het meubel stond een jonge vrouw glazen op te poetsen, terwijl een kale man een fles champagne aan het ontkurken was.

‘Welkom, vrouwe Katarina. Mag ik jullie een glaasje champagne aanbieden of hebben jullie liever iets sterkers.’ Ze wees op de vele flessen die op een rek achter de bar stonden. De keuze was groot. Een zestal soorten whisky, een paar hele goeie cognacs en de beste wodka die er te vinden was in de streek. Voor de zoetekauwen was er een grote keus aan likeuren, de een al kleuriger dan de andere.

‘Geef mij maar een Chivas Regal,’ zei Jacques die zijn jas reeds had afgedaan en plaats had genomen op het divan. Een sierlijke naakte vrouw in hout uitgesneden, diende als steun voor een glazen blad, waar een grote fruitmand op stond.

‘Voor mij hetzelfde,’ vroeg Katarina en keek vragend naar Jean-Pierre.

‘Oké, doe mij ook maar een whisky.’ Jean-Pierre keek even rond terwijl hij ook zijn vest uitdeed. De ruiten waren geblindeerd met luiken aan de buitenkant, maar langs binnen waren ze gedrapeerd met zware rode gordijnen. Nu pas zag Jean-Pierre dat een rode loper zich slingerde vanaf de deur langs waar ze binnen waren gekomen tot voorbij de lounge. Vandaar de naam van dit verblijf natuurlijk. Terwijl hij de loper volgde, zag hij dat er twee jonge vrouwen binnenkamen via een deur in de verste hoek van de ruimte, waarlangs de oudere gastvrouw verdween.

Ze waren schaars gekleed, maar de kledingstukken die ze aanhadden, waren uit zwart leder. Rond hun nek en polsen hadden ze beiden een halsband met scherpe pinnen aan, die vervaarlijk blonken in het kunstlicht. Hun rijke boezem spande in het lederen pakje en hun lange benen in prachtige netpanty’s leken nog langer door de scherpe stilettohakken. Jean-Pierre had nog nooit van zijn leven een SM-meesteres gezien, maar toch wist hij dat hij er nu twee voor zich had.

‘Vrouwe,’ groetten ze beidden Katarina. Ze lieten zich allebei omhelzen door Katarina die hen kennelijk goed kende. Zij was niet geschrokken door de kledij van de dames en nam daarna doodgemoedereerd haar glas aan van de barman.

‘Jean-Pierre,’ wees ze met haar glas in de handen, ‘dit zijn Helga en Irene. Dames, dit is Jean-Pierre.’ Jean-Pierre verslikte zich bijna in zijn drankje, toen de beide dames hem heel vriendelijk toelachten en hem meenamen naar de zetels van de lounge, waar ze hem flankeerden zodat hij bijna niet kon verroeren.

‘Mogen we vanavond al met hem spelen, Katarina?’ vroeg Helga. Nu verslikte Jean-Pierre zich echt.

© Rudi J.P. Lejaeghere
29/09/2014

Toevoegen aan favorieten

Ingezonden door

Rudi J.P. Lejaeghere

Geplaatst op

05-03-2015

Foto's

Geef uw waardering

Er is 0 keer gestemd.

Social Media

Tags

Liefde Lust Romantiek Sensueel

Reacties op ‘De vrouw in het rood: Deel 18’

Er zijn nog geen reacties geplaatst bij dit verhaal, een reactie plaatsen kan hieronder!

Reageren

Ik ga akkoord met de voorwaarden (opent in nieuw venster)

Wilt u direct kunnen reageren zonder elke keer naam en e-mailadres in te voeren? Meld u hier aan voor een account!

Laatste nieuwsberichten

  • 17-10 - 1001KorteVerhalen.nl online!

    In navolging van 1001Gedichten.nl hebben we een nieuwe website opgezet speciaal voor Korte Verhalen. Meld je aan en plaats nu je verhalen.

Bekijk oudere nieuwsberichten »